Spalenie na stosie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spalenie na stosie Jana Husa (rok 1415)
Commons in image icon.svg

Spalenie na stosie – wykonanie kary śmierci poprzez spalenie, znane od starożytności. Wspomina o niej Herodot[1], Plutarch[2] i Seneka[3]. Sposób wykonania kary śmierci, który polega na przywiązaniu skazańca do słupa, ułożeniu stosu z drewna i podpaleniu go. Skazanymi byli chrześcijanie, innowiercy, osoby oskarżone o herezję (heretycy) i zajmowanie się magią (czarownice), palono także Żydów; obok tego karę tę stosowano wobec przegranych oskarżycieli[4] i pospolitych przestępców (np. fałszerzy pieniędzy). Skazany najczęściej umierał na skutek zatrucia czadem i innymi składnikami dymu powstającymi w wyniku spalania drewna. Kara ta była stosowana od starożytności, przez średniowiecze, aż do XVIII wieku.

Niekiedy na stosie palono zwłoki skazańców straconych w inny sposób np. przez powieszenie lub uduszenie. Ta definicja jest zawężona, ponieważ uwzględnia spalenie żywej osoby (w odróżnieniu od kremacji, gdzie pali się zwłoki zmarłego, często także na stosie).

Niektóre osoby skazane na spalenie na stosie:

Spalenie ciała osoby zmarłej, czyli kremacja było lub nadal jest stosowane w niektórych kulturach i religiach, np. w hinduizmie. Jest starym dziedzictwem indoeuropejskim, dlatego praktykowali je także Słowianie[potrzebne źródło].

W wielu kulturach (na przykład w Indiach) istniał zwyczaj dobrowolnego spalenia wdowy na stosie ze zwłokami męża – w Indiach zwyczaj ten (od 1829 zakazany) nazywa się sati. Wdowa najczęściej z własnej woli wchodziła na ten stos, gdyż kultura nie przewidywała dla niej żadnej roli po śmierci męża.

Tereny dzisiejszej Polski[edytuj | edytuj kod]

W XVII wieku na terenie Księstwa Nyskiego w Jeseníku, Nysie i innych miejscowościach w latach 1651-1652 na stosach spłonęło około 250 kobiet oskarżonych o uprawianie czarów[5][6].

Information icon.svg Zobacz też kategorię: Osoby spalone na stosie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wrzesiński Sz. Krwawa profesja. Rzecz o katach i ich ofiarach, Kraków 2006.
  • Zaremska H. Niegodne rzemiosło. Kat w społeczeństwie Polski XIV-XVI wieku, Warszawa 1986.

Przypisy

  1. Dzieje, księga 1.
  2. Solon 28.
  3. O pokoju ducha 11.
  4. List Gajusza Cezara do Aleksandryjczyków, Papirus Geruzji, P.Giss. univ. 46, ok. 150-200 rok n.e. [+ P.Yale 1385, II w. n. e.]
  5. Procesy czarownic. [dostęp 2010-09-20].
  6. Czarownice w Nysie. National Geographic Polska. [dostęp 2010-09-20].