Bluźnierstwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bluźnierstwo (inaczej: blasfemia) – znieważanie mową lub czynem kogoś lub czegoś uznanego przez daną religię za święte (sacrum) (np. Boga, świętych rzeczy itp.)[1].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Słowo blasfemia pochodzi z łacińskiego blasphemare, które z kolei wywodzi się z greckiego βλασφημέω (złożenie dwóch słów: βλάπτω = „szargać” oraz φήμη = „reputacja”).

Bluźnierstwo w judaizmie[edytuj | edytuj kod]

W judaizmie zakaz bluźnierstwa ma swoje źródło w drugim przykazaniu Dekalogu (Wj 20,7), a jego podstawą jest uznanie świętości Boga, którego imię należy bezwzględnie szanować i czcić. Księga Kapłańska Starego Testamentu przewidywała karę śmierci za bluźnierstwo: „Kto by bluźnił Imieniu Jahwe, musi ponieść śmierć; ukamienuje go cała społeczność. Zarówno przybysz, jak i tubylec muszą ponieść śmierć, jeśli będą bluźnić Imieniu.” (Kpł 24,16).

Bluźnierstwo w chrześcijaństwie[edytuj | edytuj kod]

Teologia chrześcijańska potępia bluźnierstwo, mające główne następstwa w sferze duchowej.

Ewangelie mówią o bluźnierstwie przeciw Duchowi Świętemu jako o grzechu, który nie zostanie wybaczony:

„Kto by jednak bluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego” (Mk. 3,28 BT). „Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone. Jeśli ktoś powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym.” (Mt. 12:31-32 BW).

Bluźnierstwo w islamie[edytuj | edytuj kod]

Przykładem dzieła uznanego za bluźniercze przez wyznawców islamu jest powieść Szatańskie Wersety (The Satanic Verses) brytyjskiego pisarza Salmana Rushdie[2].

Sankcje karne[edytuj | edytuj kod]

Historyczne[edytuj | edytuj kod]

XIX-wieczna Encyklopedia Orgelbranda wymienia za bluźnierstwo:

Współczesne[edytuj | edytuj kod]

Prawo współczesne zostało znacznie zliberalizowane względem sposobu traktowania aktu bluźnierstwa. Miało to związek z rozwojem XIX i XX-wiecznej myśli filozoficznej i walką o wolność słowa.

W prawodawstwie Austrii, Finlandii, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Włoch, Wielkiej Brytanii (Irlandii Północnej i Szkocji) i niektórych stanach USA istnieją przepisy prawne przewidujące kary za bluźnierstwo.[potrzebne źródło]

Prawo koraniczne przewiduje za bluźnierstwo różne kary, do kary śmierci włącznie. Prawo kanoniczne przewiduje m.in. karę ekskomuniki.

Prawo polskie nie reguluje kwestii bluźnierstwa. Karalne jest natomiast nawoływanie do nienawiści na tle religijnym[4] oraz obraza uczuć religijnych[5].

Przypisy

  1. Bluźnierstwo – Słownik Języka Polskiego. Wydawnictwo Naukowe PWN SA. [dostęp 2011-06-19].
  2. Fatwa ciąży na Rushdiem. Rzeczpospolita. [dostęp 2011-06-19].
  3. S. Orgelbranda Encyklopedja powszechna z ilustracjami i mapami. T.2. [dostęp 2011-06-19].
  4. Art. 257 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.)
  5. Art. 196 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia Tysiąclecia), Poznań: Wydawnictwo Pallottinum, 1990. ISBN 83-7014-218-4
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat bluźnierstwa
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.