Josef Šnejdárek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Josef Šnejdárek
generał
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1875
Napajedla, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 13 maja 1945
Casablanca, Maroko Francuskie
Przebieg służby
Siły zbrojne CK Armia
Ottoman flag.svg Armia Imperium Osmańskiego
Legia Cudzoziemska
Armia Francuska
Armia Czechosłowacka
Jednostki Korpus Czechosłowacki
Stanowiska ziemski komendant wojskowy
Główne wojny i bitwy Wojna grecko-turecka (1897),
I wojna światowa,
Zajęcie Zaolzia,
Konflikt czechosłowacko-węgierski,
II wojna światowa
Odznaczenia
Czechosłowacki Krzyż Walecznych 1914-1918 Czechosłowacki Medal Rewolucyjny Czechosłowacki Medal Zwycięstwa 1918 Legia Honorowa III Klasy (Francja) Croix de Guerre 1914-1918 (Francja) Croix de Guerre TOE (Francja) Médaille commémorative de la guerre 1914-1918 (Francja) Médaille commémorative du Maroc (Francja) Médaille coloniale (Francja) Insigne des blessés militaires (Francja) Order Ouissama Alaouite'a II Klasy (Maroko Francuskie) Order Nishana Iftikhara IV Klasy (Tunezja) Order św. Sawy II Klasy (Królestwo SHS) Order Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Order Korony Rumunii I Klasy (Rumunia) Order św. Michała i św. Jerzego III Klasy (Wielka Brytania) Order Korony Włoch III Klasy (Włochy)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Josef Šnejdárek (ur. 2 kwietnia 1875 w Napajedli; zm. 13 maja 1945 w Casablance) – czeski generał.

Biogram[edytuj | edytuj kod]

W 1895 r. ukończył studia w korpusie kadetów piechoty w Pradze.

Dwa lata później walczył jako ochotnik w wojnie grecko-tureckiej. Potem jako oficer francuskiej Legii Cudzoziemskiej i wojska francuskiego (1898-1917).

W ostatnich dwóch latach I wojny światowej organizował Korpus Czechosłowacki we Francji, gdzie był jednocześnie oficerem łącznikowym przy francuskim Ministerstwie Wojny.

19 stycznia 1919 r. objął funkcję wodza naczelnego wojska czechosłowackiego w zajęciu Zaolzia przez Czechosłowację. Niektórzy Polacy uważają go za zbrodniarza wojennego[1][2], odpowiedzialnego za zamordowanie 20 polskich żołnierzy[3]. Odkomenderowany został stamtąd do walk z Węgierską Republiką Radziecką (na stanowisku dowódcy Dywizji Pieszej Nr 2).

Po walkach tych dowodził różnym dywizjami, przede wszystkim piechoty, i awansował na wyższe stanowiska dowódcze, np. ziemskiego komendanta wojskowego w Koszycach (1925-32) oraz w Bratysławie (1932-35). Od 1920 r. generał brygady, od 1925 r. generał dywizji, a od 1930 r. generał armii.

Zaraz po okupacji niemieckiej uciekł do Francji. Tam się włączył w zagraniczny ruch oporu, a w 1940 r. brał udział przy powstaniu Czeskiej Rady Narodowej, ew. Czechosłowackiej Rady Narodowej w Paryżu, która rozchodziła się z linią polityczną prezydenta Benesza. Generał Šnejdárek był zrażony do Benesza już od połowy lat dwudziestych, gdy wykorzystano jego osobę przy usunięciu generała Gajdy i w jego procesie sądowym.

Po klęsce Francji w 1940 r., także z obawy przed knowaniami ludzi z otoczenia prezydenta Benesza, schronił się w Maroku. Tam też zmarł w 1945 r.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy