Kiriłł Mierieckow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kirył Mierieckow)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kiriłł Afanasjewicz Mierieckow
Кирилл Афанасьевич Мерецков
Gen. Kiriłł Mierieckow
Gen. Kiriłł Mierieckow
Marszałek Związku Radzieckiego Marszałek Związku Radzieckiego
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1897
Nazariewo
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1968
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19181968
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska szef sztabu Białoruskiego OW, d-ca: Nadwołżańskiego i Leningradzkiego OW, 4., 7., 11. i 33. Armii, szef SG RKKA, d-ca: Frontu Wołchowskiego, Frontu Karelskiego, 1. Frontu Dalekowschodniego
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
wojna polsko-bolszewicka, wojna domowa w Hiszpanii,
II wojna światowa,
wojna zimowa z Finlandią,
Wielka Wojna Ojczyźniana:

operacja kwantuńska

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Zwycięstwa (ZSRR)
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Kutuzowa I klasy Medal za Obronę Leningradu Medal za Obronę Radzieckiego Obszaru Podbiegunowego Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 20-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal "20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "50 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal 250-lecia Leningradu Krzyż Wielki Orderu św. Olafa Wielka Komandorska Legia Zasługi (USA)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Znaczek Poczty ZSRR z marsz. Kiriłłem Mierieckowem, 1977

Kiriłł Afanasjewicz Mierieckow (ros. Кирилл Афанасьевич Мерецков, ur. 7 czerwca 1897 we wsi Nazariewo, zm. 30 grudnia 1968 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego (1944), szef Sztabu Generalnego RKKA, zastępca ministra obrony ZSRR, Generalny Inspektor Ministerstwa Obrony ZSRR, Bohater Związku Radzieckiego (1940), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1., 2., 3., 4. i 5. kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 czerwca 1897 we wsi Nazariewo w guberni moskiewskiej w rodzinie chłopskiej. Do 15 roku życia wychowywał się na wsi, po czym udał się do miasta i został robotnikiem. Był ślusarzem. W 1917 wstąpił do partii komunistycznej SDPRR(b). W 1918 został komisarzem politycznym w Armii Czerwonej, służył podczas wojny domowej na wschodnim i południowym froncie. Szybko awansował na pomocnika szefa sztabu 14. Dywizji Piechoty, a potem na szefa sztabu brygady piechoty.

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj | edytuj kod]

W czasie wojny polsko-bolszewickiej zajmował stanowisko pomocnika szefa sztabu 4. Dywizji Kawalerii, a potem 6. Dywizji Kawalerii 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego.

W 1921 ukończył radziecką Akademię Wojskową i zajmował kolejno stanowiska: szefa sztabu 1. Tomskiej Syberyjskiej Dywizji Kawalerii, inspektora w Ludowym Komisariacie Spraw Wewnętrznych, szefa sztabu 9. Dońskiej Dywizji Piechoty, szefa oddziału mobilizacyjnego sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, pomocnika szefa sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego i jednocześnie komisarza sztabu, dowódcy i komisarza 14. Dywizji Piechoty.

W 1931 wysłano go do Niemiec na szkolenie, gdzie przebywał przez rok, mimo braku znajomości języka niemieckiego. Po powrocie z Niemiec ponownie pełnił funkcje wcześniejsze w Moskiewskim Okręgu Wojskowym. W kwietniu 1932 został szefem sztabu Białoruskiego Okręgu Wojskowego. w styczniu 1935 roku został skierowany do Samodzielnej Armii Dalekowschodniej na stanowisko szefa sztabu.

W 1936 wyjechał do Hiszpanii, gdzie pełnił funkcję doradcy wojskowego Szefa Sztabu Generalnego Republiki Hiszpańskiej w czasie wojny domowej. Po powrocie w czerwcu 1937 do Moskwy uniknął losu większości kombatantów i objął stanowisko zastępcy szefa Sztabu Generalnego Borysa Szaposznikowa.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1938 dowodził Nadwołżańskim, a następnie Leningradzkim Okręgiem Wojskowym i z tej racji stanął na czele wojsk, które dokonały agresji na Finlandię. Wobec całkowitej nieudolności, 7 stycznia 1940, został pozbawiony tego stanowiska i objął dowodzenie 7. Armią, walczącą na Przesmyku Karelskim, na kierunku Wyborgu (Viipuri), zdobytego po ciężkich walkach w marcu 1940. Nie wpłynęło to źle na jego karierę wojskową, gdyż 21 marca 1940 uhonorowany został za działania w Finlandii tytułem Bohatera Związku Radzieckiego, 4 czerwca tego roku awansowano go do stopnia generała armii; ponadto został członkiem Głównej Rady Wojskowej i od 14 sierpnia szefem Sztabu Generalnego. Po konferencji oceniającej wyniki gier wojennych prowadzonych w styczniu 1941 pozbawiono go tego stanowiska i objął funkcję szefa Zarządu Szkolenia, zastępcy Ludowego Komisarza Obrony. Prawdopodobnie w lutym 1941 roku został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Wielkiej Brytanii. Odbyło się to bez wiedzy szefa NKWD.

Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej, 21 czerwca 1941 na mocy decyzji Politbiura miał objąć dowodzenie Frontem Północnym, aczkolwiek dano mu na krótko stanowisko dowódcy 11. Armii. Dowodził też 7., 4. i 33. Armiami. Od grudnia 1941 do lutego 1944 dowodził Frontem Wołchowskim, którego wojska m.in. w styczniu 1943 współdziałały z Frontem Leningradzkim w przerwaniu blokady Leningradu. Od lutego 1944 dowodził Frontem Karelskim. 26 października 1944 otrzymał stopień Marszałka Związku Radzieckiego. Od kwietnia 1945 dowodził Nadmorską grupą wojsk, a od sierpnia 1945 wojskami 1. Frontu Dalekowschodniego, biorącego udział w wojnie z Japonią w Mandżurii.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie dowodził kilkoma okręgami wojskowymi (Nadmorskim, Moskiewskim, Białomorskim, Północnym). W latach 1955–1964 był zastępcą ministra obrony do spraw wyższego szkolnictwa wojskowego, a następnie Generalnym Inspektorem Ministerstwa Obrony ZSRR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 1. do 5. kadencji.

Zmarł 30 grudnia 1968 w Moskwie i został pochowany na Placu Czerwonym pod murem Kremla.

Autor wspomnień "Pół wieku w mundurze", Warszawa 1971.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]