Królestwo Etrurii
| Regno di Etruria Królestwo Etrurii |
|||||
|
|||||
|
|||||
 |
|||||
| Państwo | monarchia | ||||
| Język urzędowy | włoski | ||||
| Stolica | Florencja | ||||
| Ostatnia głowa państwa | Karol II Parmeński | ||||
| Powierzchnia • całkowita |
22 550 km² |
||||
| Liczba ludności (1801) • całkowita • gęstość zaludnienia |
1 096 641 48,6 osób/km² |
||||
| Jednostka monetarna | Funt Toskański | ||||
| Data powstania | 21 marca 1801 | ||||
| Data likwidacji | 10 grudnia 1807 | ||||
Królestwo Etrurii – historyczne państwo we Włoszech, utworzone w 1801 przez Napoleona Bonaparte (jako konsula) w miejsce Wielkiego Księstwa Toskanii oraz Księstwa Parmy, przy znacznym okrojeniu tego ostatniego. Spośród innych państw satelickich Francji tego okresu, wyróżniał je ustrój - po fazie tworzenia "siostrzanych republik", np. Helweckiej, Liguryjskiej czy Rzymskiej, Królestwo Etrurii było pierwszym państwem o ustroju monarchicznym i znakiem rosnących monarchistycznych tendencji Napoleona.
Państwo oddano we władanie dynastii Burbonów parmeńskich, Królem Etrurii został Ludwik Burbon, syn wcześniejszego Wielkiego Księcia Parmy, a po jego rychłej śmierci w 1803 r. - jego czteroletni podówczas syn, Karol Ludwik, w którego imieniu, jako regentka, rządziła matka, Maria Ludwika.
W 1807 zostało włączone do Cesarstwa decyzją Napoleona Bonaparte. Pozorną przyczyną aneksji miało być nieprzestrzeganie zasad blokady kontynentalnej.
Królowie Etrurii [edytuj]
- Ludwik I Burbon 1801-1803
- Karol Ludwik Burbon 1803-1807
Zobacz też [edytuj]
|
||||||||||
