Królestwo Etrurii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Regno di Etruria
Królestwo Etrurii
Wielkie Księstwo Toskanii 1801-1807 I Cesarstwo Francuskie
Flaga Królestwa Etrurii
Godło Królestwa Etrurii
Flaga Królestwa Etrurii Godło Królestwa Etrurii
Położenie Królestwa Etrurii
Państwo monarchia
Język urzędowy włoski
Stolica Florencja
Ostatnia głowa państwa Karol II Parmeński
Powierzchnia
 • całkowita

22 550 km²
Liczba ludności (1801)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

1 096 641
48,6 osób/km²
Jednostka monetarna Funt Toskański
Data powstania 21 marca 1801
Data likwidacji 10 grudnia 1807
Flaga Królestwa Etrurii

Królestwo Etrurii – historyczne państwo we Włoszech, utworzone w 1801 przez Napoleona Bonaparte (jako konsula) w miejsce Wielkiego Księstwa Toskanii oraz Księstwa Parmy, przy znacznym okrojeniu tego ostatniego. Spośród innych państw satelickich Francji tego okresu, wyróżniał je ustrój - po fazie tworzenia "siostrzanych republik", np. Helweckiej, Liguryjskiej czy Rzymskiej, Królestwo Etrurii było pierwszym państwem o ustroju monarchicznym i znakiem rosnących monarchistycznych tendencji Napoleona.

Państwo oddano we władanie dynastii Burbonów parmeńskich, Królem Etrurii został Ludwik Burbon, syn wcześniejszego Wielkiego Księcia Parmy, a po jego rychłej śmierci w 1803 r. - jego czteroletni podówczas syn, Karol Ludwik, w którego imieniu, jako regentka, rządziła matka, Maria Ludwika.

W 1807 zostało włączone do Cesarstwa decyzją Napoleona Bonaparte. Pozorną przyczyną aneksji miało być nieprzestrzeganie zasad blokady kontynentalnej.

Królowie Etrurii[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]