Latarnia Morska Hel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Latarnia Morska Hel
Obiekt zabytkowy nr rej. A-1246 z 25.01.2005
Latarnia Morska Hel
Latarnia Morska Hel
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Miejscowość Hel
Wysokość wieży 41,50 m
Wysokość światła 40,80 m n.p.m.
Zasięg światła 17 Mm
Charakterystyka światła Izofazowe
Okres: 10,00 s
Blask: 5,00 s
Przerwa: 5,00 s
Data budowy 1942
Administrator Urząd Morski w Gdyni
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Latarnia Morska Hel
Latarnia Morska Hel
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Latarnia Morska Hel
Latarnia Morska Hel
Ziemia 54°36′06″N 18°48′56″E/54,601667 18,815556

Latarnia Morska Hellatarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, położona w mieście Hel (powiat pucki, województwo pomorskie), na końcu Mierzei Helskiej. Administrowana przez Urząd Morski w Gdyni.

Latarnia znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Jastarnia a Latarnią Morską Gdańsk Port Północny.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Położenie: 54°36'06" N 18°48'56" E
  • Wysokość wieży: 41,50 m (do górnej krawędzi radaru)
  • Wysokość światła: 40,80 m n.p.m. (38,8 m n.p.m. według niemieckiego Spisu Świateł z 1944 r.)[1], od 2013.03.01 wysokość św. 39 m[2]
  • Zasięg nominalny światła: 17 Mm (31,5 km)
  • Sektor widzialności światła: 151°-102°
  • Charakterystyka światła: izofazowe
    • Światło: 5,0 s
    • Przerwa: 5,0 s
    • Okres: 10,0 s
  • Moc źródła światła: 1000 W
  • Dwupozycyjny zmieniacz
  • Cylindryczna soczewka Fresnela

Wieża ma kształt ośmioboczny i wykonana jest z czerwonej cegły.

Historia latarni morskiej na Helu[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą latarnię morską na Helu wybudowano już w roku 1826, a jej otwarcie miało miejsce 1 sierpnia 1827 roku. Wieża latarni miała przekrój okrągły, o wysokości 42 metrów. Była ona zasilana olejem rzepakowym. W przypadku niepogody w Helu oddawano co cztery minuty strzały z armaty. W 1910 roku podczas takiego wystrzału nastąpiła eksplozja prochu, w wyniku której zginął latarnik May. Wcześniej, około roku 1905 zbudowano na wieży maszt do dawania sygnałów flagowych[3].

W 1926 zainstalowano tam lampę naftową (palnik Arganda) z czterema soczewkami. W roku 1929 latarnię otynkowano i pomalowano w biało-czerwone pasy. W 1938 zainstalowano na latarni żarówkę elektryczną o mocy 3000 W. W czasie obrony Helu, latarnia została wysadzona w powietrze 19 września 1939 roku przez polskich saperów, dla utrudnienia celowania niemieckiej artylerii. W roku 1942, w czasie okupacji niemieckiej latarnię odbudowano. W roku 2001 latarnia przeszła remont.

Latarnię z 1942 roku wybudowano około 10 metrów na południowy wschód od fundamentu pierwszej latarni z lat 1826–1939. Do czasu remontu z 2001 roku, miejsce po fundamencie starej latarni było oznaczone kwietnikiem w betonowym murku[4], o zarysie fundamentu starej latarni, na trawniku przed nową latarnią. W ramach remontu w 2001 roku usunięto kwietnik, prowadząc przez niego nowy chodnik z kostki betonowej. Oznaczenia śladu po fundamencie latarni z 1826 roku wysadzonej w 1939 roku nie zachowano.

1 lipca 1928 latarnię odwiedził marszałek Józef Piłsudski, co upamiętnia tablica wmurowana w ścianę latarni 1 lipca 1999 roku przez stowarzyszenie "Przyjaciele Helu".

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Czerner: Latarnie morskie polskiego wybrzeża. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1967.

Przypisy

  1. Niemiecki Spis Świateł z 1944 r.
  2. Wiadomości Żeglarskie nr 10 z 8 marca 2013 (wiadomość nr *240 dla map i oddzielna informacja dla Spisu Świateł tom I
  3. Piotr Celej To dzięki nim trafiano do portów. Latarnie na dawnych zdjęciach [dostęp 21.04.2014]
  4. Przed wejściem do latarni – tam, gdzie na zdjęciu dziś widać żywopłot – za: M. Czerner, "Latarnie morskie polskiego wybrzeża"

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]