Latarnia Morska Niechorze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Latarnia Morska Niechorze
Latarnia Morska Niechorze
Latarnia Morska Niechorze
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Miejscowość Niechorze
Wysokość wieży 45,00 m
Wysokość światła 62,80 m n.p.m.
Zasięg światła 20,00 Mm
Charakterystyka światła Błyskowe
Okres: 10,00 s
Światło: 0,45 s
Przerwa: 9,55 s
Data budowy 18601866
Data uruchomienia 1 grudnia 1866[1]
Administrator Urząd Morski w Szczecinie
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Latarnia Morska Niechorze
Latarnia Morska Niechorze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Latarnia Morska Niechorze
Latarnia Morska Niechorze
Ziemia 54°05′47″N 15°03′57″E/54,096389 15,065833Na mapach: 54°05′47″N 15°03′57″E/54,096389 15,065833
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Latarnia Morska Niechorzelatarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, położona we wsi Niechorze (gmina Rewal, powiat gryficki, województwo zachodniopomorskie), na wysokim klifowym brzegu.

Latarnia znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Kikut (około 30 km na zachód), a Latarnią Morską Kołobrzeg (około 34 km na wschód).

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Latarnia jest administrowana przez Urząd Morski w Szczecinie i jest udostępniona do zwiedzania. Jest jedną z atrakcji turystycznych gminy Rewal, a z jej tarasu widokowego można podziwiać panoramę wybrzeża rewalskiego.

Latarnia oraz ogród przy latarni zostały wpisane do rejestru zabytków pod numerem 1350.

Latarnia pełni funkcję jednej ze stacji brzegowych systemu AIS-PL projektu HELCOM, który umożliwia automatyczne monitorowanie ruchu statków w strefie przybrzeżnej. Antena niechorskiej stacji znajduje się na wysokości 65 m n.p.m.[2].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Położenie: 54°05'47" N 15°03'57" E
  • Wysokość wieży: 45,00 m
  • Wysokość światła: 62,80 m n.p.m.
  • Zasięg nominalny światła: 20 Mm (37,04 km)
  • Charakterystyka światła: Błyskowe
    • Okres: 10,00 s
    • Światło: 0,45 s
    • Przerwa: 9,55 s
  • Moc żarówki: 1000 W[3]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Decyzja o budowie latarni morskiej w Niechorzu zapadła w 1860 roku. Latarnia została uruchomiona w grudniu 1866 roku. Wieża latarni została wybudowana z licowej cegły. W dolnej części ma przekrój czworokąta, natomiast w górnej, powyżej przybudówek – ośmiokąta. Wierzchołek wieży wieńczy taras widokowy z balustradą. Na szczycie została umieszczona laterna, w której jako źródło światła wykorzystano aparat Fresnela I klasy.

Podczas działań wojennych w 1945 roku, pocisk artyleryjski zniszczył laternę, w której znajdowała się lampa i aparatura umożliwiająca świecenie latarni. Niemcy podczas wycofywania się założyli w budynku 8 ładunków wybuchowych, które zostały znalezione przez latarników po wyzwoleniu latarni (nie zdążyły detonować). Latarnia została odbudowana według dawnej dokumentacji, a jej ponowne uruchomienie nastąpiło 18 grudnia 1948 roku.

W 1999 roku wykonano kapitalny remont latarni.

Wiosną 2008 roku wykonano remont tarasu widokowego i laterny. Remont objął wymianę podłoża i balustrad tarasu oraz wymianę siatki zabezpieczającej i szyb laterny.

Latem 2014 roku wykonano remont dachów budynków przylegających do latarni.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

  • 1866, 1 grudzień – uruchomienie latarni
  • 1945 – zniszczenie laterny przez pocisk artyleryjski
  • 1948, 18 grudnia – ponowne uruchomienie latarni po odbudowie
  • 1999 – kapitalny remont latarni
  • 2008 – remont tarasu widokowego i laterny
  • 2014 - remont dachów budynków przylegających do latarni

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

W pobliżu latarni przebiega znakowany szlak turystyczny:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Latarnia została przedstawiona na polskim znaczku pocztowym o numerze katalogowym 4095, wydanym przez Pocztę Polską w obiegu od 29 maja 2006.

Miniatura latarni morskiej w Niechorzu w Parku Miniatur Latarni Morskich. W tle pierwowzór

Film[edytuj | edytuj kod]

Kilka scen filmu Beata z 1964 roku, w reżyserii Anny Sokołowskiej, rozgrywa się na plaży w Niechorzu oraz przed budynkiem, na wieży i w laternie latarni morskiej. Film opowiada o szesnastoletniej dziewczynie Beacie (Pola Raksa), która ucieka z domu. Poszukiwanie dziewczyny prowadzi jej kolega Olek Smoleński "Ramzes" (Marian Opania). W trakcie poszukiwań Olek trafia między innymi nad morze i na latarnię, gdzie spotyka latarnika (Wirgiliusz Gryń), u którego prawdopodobnie zatrzymała się Beata.

Przypisy

  1. Heinrich Berghaus: Landbuch des Herzogtums Pommern und des Fürstentums Rügen. cz. II, tom V, str. 1133-1135 (niem.)
  2. Marek Dziewicki, Marcin Waraksa: Status AIS – PL. Urząd Morski w Gdyni.
  3. Latarnia Morska w Niechorzu. Polskie Latarnie Morskie. [dostęp 2014-07-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]