Litania loretańska
Z Wikipedii
Litania loretańska – modlitwa kościelna na cześć Matki Bożej, którą kapłan odmawia na przemian z wiernymi. Po wstępnym błaganiu Trójcy Świętej następują krótkie odezwy do Matki Boskiej, w których uwydatnione są Jej szczególniejsze cnoty. Od wezwania "Różo duchowna" rozpoczyna się szereg chwalebnych tytułów, które określają kolejno, jak była wyobrażona, kim jest dla wiernych i jakie stanowisko zajmuje w Królestwie niebieskim. W liturgicznym nabożeństwie kościelnym litania loretańska zatwierdzona jest przez Stolicę Apostolską i uposażona licznymi odpustami.
Litania loretańska powstała w XII wieku, prawdopodobnie we Francji, a zatwierdził ją oficjalnie papież Sykstus V.
Nazwę "loretańska" otrzymała od miejscowości Loreto we Włoszech, gdzie była szczególnie propagowana i odmawiana.
Litanie oraz 7 psalmów pokutnych od najdawniejszych czasów Kościoła w połączeniu z pacierzami kapłańskimi odmawiano przy nabożeństwie publicznym.
[edytuj] Ciekawostka
W litanii wymienianych jest 49 tytułów Maryi; w Polsce jest ich 50. Po zatwierdzeniu liturgicznego święta NMP Królowej Polski 3 maja, 12 października 1923 r. dołączono do litanii tytuł "Królowo Polskiej Korony", który po drugiej wojnie światowej zmieniono na: "Królowo Polski".
Inne tytuły dodano w latach:
- Matko Kościoła — 1980[potrzebne źródło]
- Matko dobrej rady — 1903[potrzebne źródło]
- Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta — 1846[potrzebne źródło]
- Królowo wniebowzięta — 1950[potrzebne źródło]
- Królowo różańca świętego — 1675[potrzebne źródło]
- Królowo rodzin — 1995[potrzebne źródło]
- Królowo pokoju — 1917[potrzebne źródło]
