Mały ruch graniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przejście małego ruchu granicznego na przełęczy Beskidek (granica polsko-czeska) w ostatnich miesiącach swojego funkcjonowania

Przejście małego ruchu granicznego, mały ruch graniczny (MRG) – szczególny, uproszczony tryb przekraczania granicy państwowej powstały w wyniku dwustronnych umów między Polską a Niemcami,[1] Czechami[2] i Słowacją[3] wprowadzony dla obywateli tych krajów obowiązywał do 20 grudnia 2007 r. W związku z przystąpieniem Polski, Czech i Słowacji do strefy Schengen (do której należą już Niemcy), z dniem 21 grudnia 2007 r. wszystkie przejścia graniczne tego typu zostały zlikwidowane, a granicę pomiędzy tymi państwami można przekraczać w niemal dowolnym miejscu (restrykcje dotyczą jedynie obszarów chronionych i innych zamkniętych).

Przekraczanie granicy[edytuj | edytuj kod]

Forma ta dotyczyła mieszkańców i osób zameldowanych w pasie wybranych gmin, nazywanego pasem małego ruchu granicznego o szerokości około 15 km, a szczegółowo – po polskiej stronie tworzyły go gminy wymienione w załącznikach do odpowiednich umów dwustronnych.

Aby przekroczyć granicę w ramach tego trybu trzeba było:

  • być zameldowanym w jednej z gmin wymienionych w umowie o małym ruchu granicznym,
  • posiadać ważny dowód osobisty lub inny dokument upoważniający do przekroczenia granicy,
  • posiadać urzędowy dokument potwierdzający fakt zameldowania we właściwej gminie, jeśli w posiadanym już dokumencie takiego wpisu nie ma.

Osoba nie zameldowana na stałe w jednej z gmin objętych umową o małym ruchu granicznym mogła uczestniczyć w małym ruchu granicznym, o ile w takiej gminie przez pewien czas przebywała i zameldowała się tymczasowo. W ramach małego ruchu granicznego można było odwiedzać jedynie te gminy położone po drugiej stronie granicy, które były objęte umową o małym ruchu granicznym, przebywając w nich w czasie do 7 dni. Na przejściach granicznych przeznaczonych wyłącznie do obsługi małego ruchu granicznego funkcjonariusze Straży Granicznej byli uprawnieni do dokonywania odpraw celnych, nie mieli jednak obowiązku stałego przebywania na przejściu.

Mały ruch graniczny po 2007 r.[edytuj | edytuj kod]

Od 1 lipca 2009 r. obowiązuje Umowa o Małym Ruchu Granicznym z Ukrainą[4] Strefa przygraniczna ma 30 km i obejmuje obywateli Ukrainy tę strefę zamieszkujących (wszyscy obywatele polscy poruszają się po terenie Ukrainy w ruchu bezwizowym). Umowę podpisano wiosną 2008 roku, jednak wprowadzenie jej w życie opóźnione został z powodu zastrzeżeń ze strony Komisji Europejskiej dotyczących głębokości strefy po stronie ukraińskiej (pierwotnie miała ona obejmować także obszary podmiejskie Lwowa). W celu skorzystania z umowy, obywatele ukraińscy zamieszkujący strefę przygraniczną (minimalny czas jej zamieszkiwania to 3 lata), uzyskać muszą „zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego”, wydawane przez polskie placówki dyplomatyczne. Dokument taki (którego wydanie w 2009 roku kosztowało 20 euro) ważny jest 2 lata.

22 czerwca 2010 r. analogiczną umowę z Białorusią[5]podpisał marszałek sejmu p.o. prezydenta Polski Bronisław Komorowski. Pod koniec roku 2010 umowa ta podpisana została przez prezydenta Republiki Białorusi Aleksandra Łukaszenkę. Wymiana not dyplomatycznych, niezbędna do uruchomienia umowy, wstrzymana została jednak przez stronę białoruską ze względu na niekorzystną sytuację między oboma krajami (formalnie na przeszkodzie stoi „brak specjalistycznego sprzętu do drukowania kart uprawniających do poruszania się w ramach małego ruchu granicznego”)[6].

W 2011 roku, po dwustronnych rozmowach polsko-rosyjskich,[7]na skutek wystąpienia strony polskiej do Komisji Europejskiej z wnioskiem o specjalne warunki dla umowy o małym ruchu granicznym z obwodem kaliningradzkim (stanowiącym po wstąpieniu Polski i Litwy do Unii Europejskiej w 2004 r. jej jedyną eksklawę), uzgodniono obustronny obszar strefy na cały obszar obwodu kaliningradzkiego, część województwa warmińsko-mazurskiego i część województwa pomorskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o małym ruchu granicznym, podpisanej w Bon 6 listopada 1992 r.
  2. Dz.U. 1996 nr 46 poz. 207 Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską o małym ruchu granicznym, sporządzona w Pradze dnia 17 stycznia 1995 r.
  3. Dz.U. 1997 nr 127 poz. 827 Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Słowacką o małym ruchu granicznym, sporządzona w Zakopanem dnia 6 grudnia 1996 r.
  4. Dz.U. 2009 nr 103 poz. 858 Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o zasadach małego ruchu granicznego, podpisana w Kijowie dnia 28 marca 2008 roku, oraz Protokół, podpisany w Warszawie dnia 22 grudnia 2008 roku, między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o zmianie Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o zasadach małego ruchu granicznego, podpisanej w Kijowie dnia 28 marca 2008 roku.
  5. Dz.U. 2010 nr 122 poz. 823 Ustawa z dnia 20 maja 2010 r. o ratyfikacji Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białorusi o zasadach małego ruchu granicznego, podpisanej w Warszawie dnia 12 lutego 2010 r.
  6. Mały ruch graniczny – prezydent podpisał i nic nie powiedział. „EastBook.eu Portal o Partnerstwie Wschodnim”, 2011. Tomasz Horbowski – autor (pol.). [dostęp 2011-10-13]. 
  7. Dz.U. 2012 nr 0 poz. 814 Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o zasadach małego ruchu granicznego, podpisana w Moskwie dnia 14 grudnia 2011 r.