Maria Budzanowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maria Budzanowska
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1930
Grodno
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1988
Łódź
Posłanka VIII kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Okres urzędowania od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Krzyż Partyzancki Złoty Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939-1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Maria Teresa Budzanowska, ps. Gnom (ur. 16 kwietnia 1930 w Grodnie, zm. 23 lutego 1988 w Łodzi) – polska prawnik i adwokat, prezes Naczelnej Rady Adwokackiej (1983–1986), posłanka na Sejm PRL VII i VIII kadencji (1976–1985).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką nauczyciela, radnego i posła RP Teofila Budzanowskiego. W czasie II wojny światowej rodzina znalazła się w Warszawie, gdzie Maria Budzanowska wraz z ojcem oraz dwoma braćmi: Tadeuszem i Andrzejem Zdzisławem wzięła udział w powstaniu warszawskim na Czerniakowie (trzeci z braci, Janusz, zginął podczas obrony Grodna przed wojskami sowieckimi). Po 1945 zamieszkała w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie ojciec pracował jako dyrektor liceum im. Bolesława Chrobrego. Studiowała prawo na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie w latach 1951–1953 pracowała też jako asystentka. Po powrocie do Piotrkowa podjęła pracę adwokata w Zespole Adwokackim nr 1.

Działała w organach terenowych administracji publicznej, m.in. jako radna i członek Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Piotrkowie (1973–1976) i zastępczyni przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej (od 1976). Kontynuowała pracę adwokata. W 1965 wstąpiła do Stronnictwa Demokratycznego, gdzie pełniła obowiązki m.in. przewodniczącej MK i PK w Piotrkowie, a po reformie administracyjnej w 1975 szefowej lokalnego WK (do odwołania w czasie stanu wojennego). W 1976 zasiadła w Prezydium CK SD. W tym samym roku uzyskała mandat posłanki na Sejm z okręgu Piotrków Trybunalski.

Od 1979 sprawowała funkcję wiceprezesa Naczelnej Rady Adwokackiej, a trzy lata później jako pierwsza w historii kobieta została jej przewodniczącą[1]. W 1980 została wybrana wiceprezesem Zarządu Głównego Zrzeszenia Prawników Polskich. We wrześniu 1980 Rada Państwa PRL nominowała ją do zespołu ds. opracowania projektu ustawy o związkach zawodowych.

W 1980 ponownie znalazła się w składzie Sejmu, gdzie była wiceprzewodniczącą Komisji ds. Prac Ustawodawczych. W styczniu 1982 wraz z dwiema posłankami SD wstrzymała się od głosu podczas zatwierdzenia dekretu o stanie wojennym. Kilka miesięcy później głosowała przeciwko delegalizacji NSZZ "Solidarność".

Uczestniczyła w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[2].

W latach 1986–1987 pełniła obowiązki przewodniczącej Komisji Rewizyjnej Naczelnej Rady Adwokackiej, jednak zrezygnowała w związku z chorobą.

Zmarła w 1988. Została pochowana na Cmentarzu Czerniakowskim w Warszawie.

Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za Warszawę, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 oraz Medalem XXXV-lecia Wymiaru Sprawiedliwości. W 2001 jej imię nadano Domowi Adwokata w Grzegorzewicach, a pięć lat później uhonorowano ją pośmiertnie odznaką "Adwokatura Zasłużonym". W 2007 została odznaczona post mortem przez Prezydenta RP za wybitne zasługi w kształtowaniu państwa prawa, a w szczególności za działalność na rzecz zachowania praworządności w czasach PRL podczas ceremonii na Zamku Królewskim.

Przypisy

  1. Informacje na stronach Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie
  2. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980-1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]