Miłosierdzie Boże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Divina Misericordia (Eugeniusz Kazimirowski, 1934).jpg

Miłosierdzie Boże – w teologii chrześcijańskiej największy z przymiotów Boga, obok świętości i sprawiedliwości.

W katolicyzmie miłosierdzie Boże rozumiane jest jako nieograniczone i niemożliwe do całościowego poznania przez rozum ludzki. W tym wyznaniu prawda o miłosierdziu Boga względem ludzi jest powszechnie uznawana za sprawą m.in. św. s. Faustyny Kowalskiej, oraz potwierdzona przez papieży, m.in. przez św. Jana Pawła II w encyklice Dives in misericordia. Miłosierdzie Boże jest też szczególnie czczone w Kościele mariawickim.

Miłosierdzie w Starym Testamencie[edytuj | edytuj kod]

Miłosierdzie Boga objawiło się już w akcie stworzenia świata. Bóg z miłości do Adama i Ewy chciał przebywać z nimi w raju, jednak oni tę miłość odrzucili. Pomimo tego Bóg upodobał sobie Naród Wybrany spośród wszystkich innych narodów i zawarł z nim przymierze na Górze Synaj. Nadał mu Prawo i obiecał zesłanie MesjaszaJezusa Chrystusa, który miał zgładzić ich grzechy i przywrócić utraconą przyjaźń.

Miłosierdzie w osobie Jezusa Chrystusa[edytuj | edytuj kod]

Bóg Ojciec spełnił obietnicę zesłania Zbawiciela i Jezus Chrystus za sprawą Ducha Świętego począł się w łonie Maryi. Przyszedł na świat w ubogiej stajence i nie szczędził trudu, aby okazywać Izraelitom swoją miłość. Przemierzał ich kraj, uzdrawiając chorych, wskrzeszając zmarłych, wypędzając złe duchy i głosząc Ewangelię, w której zawarł zasady Nowego Przymierza.

Miłosierdzie Boże w pełni objawiło się na Golgocie, kiedy to Chrystus stał się Barankiem. On, niewinny, wziął na siebie grzechy całego świata. Nikt go do tego nie zmuszał – z miłości do ludzi umarł za nich. Przelewając swoją Krew, ofiarował samego siebie jako ofiarę doskonałą Swemu Ojcu, przez co zmazał grzechy wszystkich ludzi.

Po trzech dniach zmartwychwstał – zwyciężył śmierć i szatana. Od tej pory, bramy nieba są otwarte dla dusz, zostało przywrócone życie wieczne, utracone wcześniej przez grzech nieposłuszeństwa Adama.

Jezus obiecał, że jest z ludźmi: „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Zesłał na Apostołów Ducha Świętego, który ma pomagać im w życiu na ziemi i przypominać nakazy Chrystusa.

Miłosierdzie Boże w życiu ochrzczonego[edytuj | edytuj kod]

W życiu każdego człowieka największym darem od miłosiernego Boga jest właśnie życie – stworzone przez Boga i nieustannie podtrzymywane.

W katolicyzmie chrzest uważa się za szczególne wybranie człowieka do synostwa Bożego. Chrystus realizuje swoje słowa:

„A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do końca [tego] czasu.” (Mt 28, 20)

i pozostaje w kościołach katolickich i prawosławnych ukryty w Najświętszym Sakramencie.

Ciągle z miłości do człowieka uniża się i przychodzi do niego podczas Komunii Świętej. Wtedy łączy się w sposób nadprzyrodzony z człowiekiem.

Nieskończone miłosierdzie okazuje podczas każdej Mszy Św., która jest tą samą ofiarą jak ta na krzyżu, czyli jedyną ofiarą w Nowym Testamencie, ofiarą czystą i doskonałą. Podczas każdej mszy Chrystus ofiaruje się za wszystkich ludzi.

Jezus objawia się też jako miłosierny, gdy odpuszcza wiernym grzechy w sakramencie pokuty. Udziela swej miłości małżonkom i zachęca, aby to na niej budowali swoje życie.

Do chorych przychodzi w sakramencie namaszczenia chorych jako kochający uzdrowiciel i podtrzymuje ich w cierpieniu.

Miłosierdzie Boże w objawieniach św. Faustyny Kowalskiej[edytuj | edytuj kod]

Od 28 lipca 1934 do czerwca 1938 roku, czyli do roku śmierci św. Siostry Faustyny Kowalskiej Jezus Chrystus wielokrotnie objawiał się jej, rozmawiał z nią, nakazywał jej stworzenie podstaw kultu Miłosierdzia Bożego, jak np. namalowanie obrazu, napisanie koronki, wprowadzenie Święta Miłosierdzia wraz z nowenną oraz Godziny Miłosierdzia.

Większość rozmów, czyli objawień, św. Siostra Faustyna zapisała w Dzienniczku. Jest to obecnie jedna z najpopularniejszych książek polskiego autora na całym świecie. Św. Faustyna jest najczęściej tłumaczonym autorem polskim na świecie. Dzienniczek tłumaczony jest w najdalszych zakątkach świata, na języki używane w dorzeczu Amazonki, czy na pustyniach Afryki.

W rozmowach ze św. Faustyną Jezus ukazuje swoje miłosierdzie jako przymiot powszechny, nieograniczony, dostępny dla wszystkich ludzi:

„Otworzyłem swe serce jako żywe źródło miłosierdzia, niech z niego czerpią wszystkie dusze życie, niech się zbliżą do tego morza miłosierdzia z wielką ufnością. Grzesznicy dostąpią usprawiedliwienia, a sprawiedliwi w dobrym utwierdzenia. Kto pokładał ufność w miłosierdziu moim, napełnię duszę jego w godzinę śmierci swym Bożym pokojem” (Dzienniczek 1520).

Chrystus potwierdza, że Jego miłosierdzie jest dostępne szczególnie dla grzeszników:

"Córko moja, napisz, że im większa nędza, tym większe ma prawo do miłosierdzia mojego, a namawiaj wszystkie dusze do ufności w niepojętą przepaść miłosierdzia mojego, bo pragnę je wszystkie zbawić. Zdrój miłosierdzia mojego został otwarty na oścież włócznią na krzyżu dla wszystkich dusz – nikogo nie wyłączyłem (Dzienniczek 1182).

Odpowiedź człowieka na miłosierdzie – postawa ufności i miłosierdzia[edytuj | edytuj kod]

Najlepszą odpowiedzią człowieka na miłość Boga jest powierzenie całego siebie kochającemu Ojcu oraz miłowanie bliźniego jak siebie samego.

Postawa ufności[edytuj | edytuj kod]

W objawieniach św. Faustyny Jezus zalecał ufność:

„Dusze dążące do doskonałości niech szczególnie uwielbiają moje miłosierdzie, bo hojność łask, które im udzielam, płynie z miłosierdzia mojego. Pragnę, aby te dusze odznaczały się bezgraniczną ufnością w moje miłosierdzie. Uświęceniem takich dusz ja sam się zajmuję, dostarczę im wszystkiego, czegokolwiek będzie potrzeba dla ich świętości. Łaski z mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest – ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma. Wielką mi są pociechą dusze o bezgranicznej ufności, bo w takie dusze przelewam wszystkie skarby swych łask. Cieszę się, że żądają wiele, bo moim pragnieniem jest dawać wiele, i to bardzo wiele. Smucę się natomiast, jeżeli dusze żądają mało, zacieśniają swe serca” (Dzienniczek 1578).

Postawa miłosierdzia[edytuj | edytuj kod]

W Ewangelii Jezus wielokrotnie nawołuje ludzi do miłości, bo to ją uczynił podstawą Nowego Przymierza:

„Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.” (Mt 22, 39)
„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.” (Mt 5, 7)
„To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem.” (J 15, 12)
„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.” (Łk 6,36)
„Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary.” (Mt 9,13)

Jezus umarł za nas, gdy jeszcze byliśmy nieprzyjaciółmi (Por. Rz 5, 10) Nakazuje więc miłość nieprzyjaciół:

„Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią?” (Mt 5, 43-44. 46)

W Dzienniczku Jezus nakazuje swoim czcicielom miłosierdzie, m.in.

„Żądam od ciebie uczynków miłosierdzia, które mają wypływać z miłości ku Mnie. Miłosierdzie masz okazywać zawsze i wszędzie bliźnim, nie możesz się od tego usunąć ani wymówić, ani uniewinnić” (Dz. 742).

Formy kultu miłosierdzia Bożego[edytuj | edytuj kod]

Ks. Ignacy Różycki po analizie Dzienniczka podał pięć głównych form kultu miłosierdzia Bożego:

  1. Obraz
  2. Koronka
  3. Święto
  4. Nowenna
  5. Godzina Miłosierdzia
Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ks. prof. dr hab. Konrad M. Paweł Rudnicki, Porównanie różnych Objawień Miłosierdzia Bożego [w:] Teologia Miłosierdzia Bożego, Materiały z sympozjów ekumenicznych w Łodzi w latach 1991, 1992 i 1994, Płock 2003.
  • Faustyna Kowalska: O Miłosierdziu Bożym. Wyjątki z "Dzienniczka" siostry Faustyny (ze Zgromadzenia Matki Boskiej Miłosierdzia). Paris, Księża Pallotyni, 1956.
  • Faustyna Kowalska: Dzienniczek. Kraków 1981 i wydania następne – edycja krytyczna.
  • Władysaw Kluz: Jezu, ufam Tobie. Siostra Maria Faustyna Kowalska. Kraków 1982.
  • Kazimierz Romaniuk: Biblijny traktat o miłosierdziu. Ząbki 2004, rozdział: Miłosierdzie w "Dzienniczku" św. Faustyny Kowalskiej.
  • Maria Winowska: Prawo do Miłosierdzia. Posłannictwo siostry Faustyny. Paryż 1974.
  • Andrzej Witko: Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego według św. Faustyny Kowalskiej. Kraków 2004.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]