Objawienie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Objawienie – pojęcie odnoszące się do religii objawionych. Dla wyznawców danej religii jest to przesłanie lub wydarzenia, poprzez które Bóg daje się poznać jednostkom lub grupom ludzi.

Objawienie w judaizmie[edytuj | edytuj kod]

W judaizmie objawienie spisane zostało w Torze i w pismach proroków.

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Objawienie w kościołach chrześcijańskich[edytuj | edytuj kod]

W chrześcijaństwie objawienie nie jest jednoznacznie rozumiane we wszystkich wspólnotach.

Kwakrzy silnie akcentują rolę osobistego wewnętrznego objawienia. Za podstawę ich wyznania, w zasadniczych kwestiach zgodnego z wyznaniem protestanckim, można uważać ich wiarę w nadnaturalne, pochodzące od Boga światło, które jest obecne w sercu człowieka. Doświadczenie iluminacji (oświecenia) jest rozumiane jako wyraz działania Ducha Świętego, a jednocześnie wyraz bezpośredniego działania Boga w duszy człowieka.

Zielonoświątkowcy kładący duży nacisk na osobiste przeżywanie wiary dostrzegają źródło objawienia w postaci darów Ducha Świętego – w tym prorokowanie.

Mormoni podkreślają rolę objawienia jakie miał Joseph Smith oraz, że Księga Mormona jest Słowem Bożym. Podczas działalności misyjnej przywiązują duże znaczenie do dawania własnego świadectwa w tym zakresie[1]. Pokładają też wiarę w obecność proroków żyjących obok nas, życiem zwykłych ludzi.

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Objawienie w katolicyzmie[edytuj | edytuj kod]

Dla katolików objawienie związane jest ze spotkaniem Boga osobowego, który ukazuje się jako Stwórca i Zbawiciel, zapraszając wybranych, pojedynczych ludzi czy zespół – jak 12 Apostołów – aby przez nich zaprosić wszystkich ludzi, by stali się dziećmi Bożymi, Ludem Bożym[2].

Objawienie w Piśmie Świętym[edytuj | edytuj kod]

Przykładem może być objawienie Imienia Bożego Mojżeszowi w Starym Testamencie (por. Wj 3,14). Zaś w Nowym Testamencie objawienie tajemnicy Jezusa jako Mesjasza Szymonowi Piotrowi: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie (Mt 16,17; por. Mk 8,27-30; Łk 9,18-21). Aby potwierdzić prawomocność osób, przez które przekazywane było Objawienie, Bóg dokonywał w ich życiu różnych cudów i znaków[3]. Cuda były jednym ze znaków prawdziwości Jezusa z Nazaretu. Najważniejszym potwierdzeniem prawdziwości Objawienia w Jezusie było Jego Zmartwychwstanie. Zmartwychwstałe ciało Jezusa stało się Nową Świątynią (Por. J 2,18; 4,23-26), posłany został Duch Święty, który przyjmujących Zmartwychwstałego jako Mesjasza doprowadza do całej prawdy (Por. J 16,13). Cuda potwierdzające towarzyszyły także nauczaniu Apostołów (por. Mk 16,20; Dz 9,34-35). Wszyscy, którzy przyjęli ich kerygmat, stali się duchowym ciałem zmartwychwstałego Jezusa (por. Kol 1,18; Ef 1,22; 5,23).

Tradycja i Pismo Święte jako źródło poznania Objawienia[edytuj | edytuj kod]

Objawienie zostało dane Kościołowi w Chrystusie poprzez nauczanie Dwunastu Apostołów oraz Ewangelistów. Podstawowym nośnikiem Objawienia, przekazywanego z pokolenia na pokolenie, jest żywa Tradycja Kościoła oraz spisane za życia Apostołów Pismo Święte Nowego Testamentu, które jest ściśle powiązane z Biblią Hebrajską (Stary Testament). Zgodnie z nauczaniem Kościoła katolickiego stanowią one jedno nierozdzielne źródło poznania Objawienia[4]. Podobną postawę można znaleźć w Cerkwiach Prawosławnych. Powstałe w okresie Reformacji wspólnoty i organizacje chrześcijańskie odrzuciły Tradycję, nie uznając jej za autentyczny nośnik Objawienia, i przyjęły Pismo Święte jako jedyne jego źródło.

Objawienie publiczne a objawienia prywatne[edytuj | edytuj kod]

Tradycja i Pismo Święte, wzajemnie ściśle ze sobą powiązane, stanowią tzw. "objawienie publiczne" (łac. revelatio). Należy odróżnić od niego "objawienia prywatne" (łac. apparitio). Uznane przez Kościół objawienia prywatne są rozumiane jako pomoc w odczytaniu i praktykowaniu objawienia publicznego w życiu Kościoła. Np. objawienia w Lourdes (1858) pomogły rozpowszechnić i utwierdzić wśród wiernych i duchowieństwa wiarę w niepokalane poczęcie Maryi, Matki Bożej. Dogmat o Niepokalanym Poczęciu ogłoszony został przez papieża Piusa IX cztery lata wcześniej (1854)[5]. Objawienia prywatne nie mają zatem merytorycznego wpływu na treść dogmatów i podstaw wiary, mogą mieć wpływ na ich rozumienie i przyjęcie, a czasem pośrednio na sposób ich formułowania.

Katolicy nie są zobowiązani do wiary w objawienia prywatne, nawet jeśli zostały one uznane przez Kościół za autentyczne[6].

Objawienie w islamie[edytuj | edytuj kod]

Objawienie w islamie – zostało spisane w Koranie.

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Objawienie w kulturze europejskiej[edytuj | edytuj kod]

Począwszy od epoki oświecenia, w kulturze europejskiej dostrzega się szeroko rozprzestrzenioną nieufność w stosunku do Objawienia Bożego, rozumianego jako wydarzenie historyczne, jako spotkanie z żywym Bogiem w ramach historii zbawienia. Zaczęto przeciwstawiać Objawieniu poznanie czysto rozumowe, czerpiące dane jedynie z ludzkiego, empirycznie sprawdzalnego, doświadczenia. Jako przejaw takiego racjonalizmu w czasie Rewolucji francuskiej wnętrze paryskiego kościoła Saint Sulpice zdemolowano i zamieniono na Świątynię Zwycięstwa, gdzie czczono Boga jako Najwyższy Byt i Najwyższy Rozum. Podejście racjonalistyczne stawia w opozycji dwa rodzaje poznania: poznanie przez intelekt i poznanie przez wiarę, przez objawienie Boże. Przeciwstawienie to spotkało się z krytyką Jana Pawła II w encyklice Wiara i rozum (1998) a także w wykładzie ratyzbońskim – wystąpieniu Benedykta XVI na uniwersytecie w Ratyzbonie w (2006), gdzie papież określił Islam jako religię objawienia, nie uwzględniającą racji rozumowych[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Księga z obietnicą
  2. Por. KKK nr 51-53.
  3. Por. Tomasz z Akwinu, Summa Theologiae Iª q. 1 a. 2 ad 2 (łac.)
  4. Por. KKK, nr 80; Konstytucja SW II Dei Verbum,40.
  5. Por. Brevarium Fidei. ks. Ignacy Bokwa (red.). Poznań: Księgarnia Świętego Wojciecha, 2007, s. 240. ISBN 978-83-7516-076-5.
  6. Jarosław M. Popławski, Objawienia prywatne [w:] Leksykon duchowości katolickiej, Lublin-Kraków 2002, s. 591.
  7. Papież mówił: Decydującym stwierdzeniem w tej argumentacji przeciwko nawracaniu poprzez przemoc jest to, że niedziałanie zgodnie z rozumem jest sprzeczne z naturą Boga. Wydawca Theodore Khoury komentuje: to stwierdzenie jest oczywiste dla cesarza jako Bizantyjczyka wychowanego na filozofii greckiej. Natomiast według doktryny muzułmańskiej, Bóg jest absolutnie transcendentny. Jego wola nie jest związana z żadną z naszych kategorii, nawet kategorią racjonalności. W tym kontekście Khoury cytuje dzieło znanego islamisty francuskiego R. Arnaldez, który podkreśla, że Ibn Hazn posuwa się do stwierdzenia, iż Bóg nie jest związany w ogóle swoim słowem i że nic nie zobowiązuje Go do objawiania nam prawdy. Gdyby była Jego wola, człowiek musiałby uprawiać także bałwochwalstwo. (Benedykt XVI – wykład w Ratyzbonie /12.09.2006/), s. 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lubac, Henri de: Słowo Boga w historii człowieka : Objawienie Boże. Beata Czarnomska (tłumaczenie ). Kraków: Wydawnictwa "M" oraz "Znak", 1997, s. 116.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]