Mieczysław Klimowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mieczysław Klimowicz
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1919
Sokal
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 2008
Wrocław
Poseł VI kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna poseł bezpartyjny
Okres urzędowania od 19 marca 1972
do 19 marca 1976
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Mieczysław Klimowicz (ur. 14 grudnia 1919 w Sokalu, zm. 26 sierpnia 2008 we Wrocławiu) – polski historyk literatury, profesor i rektor Uniwersytetu Wrocławskiego, członek rzeczywisty PAN, poseł na Sejm PRL VI kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie drugiej wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej i wywieziony został do łagru w Talicach. W listopadzie 1939 przewieziony do więzienia w Baranowiczach, skąd uciekł. Następnie wstąpił do AK, walcząc m.in. w Puszczy Solskiej, a od 1945 do 1947 był żołnierzem WiN. Jako żołnierz WiN dowodził kompanią walczącą na obszarze lubelskim, brał m.in. we wrześniu 1945 w udanej akcji ataku na więzienie UB w Tomaszowie Lubelskim i odbiciu tamtejszych więźniów.

Po ujawnieniu się wyjechał we wrześniu 1947 do Wrocławia, gdzie podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1953 pracował w Instytucie Badań Literackich PAN we Wrocławiu, a w okresie 1975–1981 kierował tą placówką naukową. W latach 1987–1990 był rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego, on też przeforsował usunięcie nazwy UWr imienia Bolesława Bieruta. Pełnił także funkcje prorektora tej uczelni (1972–1975) oraz dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego (1969–1972). W VI kadencji (1972–1976) był bezpartyjnym posłem na Sejm.

Głównym obszarem badań M. Klimowicza były literatura i teatr polskiego Oświecenia. Jest autorem przeszło 150 publikacji naukowych.

Jako członek zarządu Association Internationale de Littérature Comparée w latach 1982–1989 organizował konferencje międzynarodowe i prowadził działalność mającą na celu wprowadzenie do nauki światowej osiągnięć polskiego literaturoznawstwa. Otrzymał doktorat honoris causa uniwersytetu w Lille i Uniwersytetu Wrocławskiego. Otrzymał Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a także Chevalier des Palmes Academiques, Officer dans l'Ordre des Palmes Academiques.

Pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

Najważniejsze książki[edytuj | edytuj kod]

  • Prekursorzy Oświecenia (1953, współautor Roman Kaleta). Wyd. Ossolineum
  • Początki teatru stanisławowskiego (1965). Państwowy Inst. Wydawniczy.
  • synteza Oświecenie (pierwsze wydanie 1972). Państwowe Wyd. Naukowe (wydania także w: 1975, 1977, 1980, 2002)
  • Literatura Oświecenia. PWN 1988

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Augustyn, 2006: Mój zatopiony świat, wywiad z M. Klimowiczem. "Gazeta Wyborcza", 17 lutego 2006
  • C. Kaszewski, 2008: Uczony, rektor, żołnierz, "Słowo Polskie", 30–31 sierpnia 2008