Mieczysław Widaj
Mieczysław Widaj (ur. 12 września 1912 w Mościskach, zm. 11 stycznia 2008 w Warszawie) - pułkownik Wojska Polskiego, zastępca przewodniczącego Najwyższego Sądu Wojskowego, w latach 1945-1953 odpowiedzialny za skazanie na śmierć 106 żołnierzy podziemia niepodległościowego.
W 1934 roku ukończył wydział prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie po czym odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego we Włodzimierzu Wołyńskim. W styczniu 1938 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy w korpusie oficerów artylerii. Do 1939 roku odbył praktykę w sądzie grodzkim w Mościskach i sądzie okręgowym w Przemyślu.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził plutonem w 60 Dywizjonie Artylerii Ciężkiej. Do wiosny 1945 roku był oficerem Armii Krajowej okręgu lwowskiego. 15 marca 1945 roku został zmobilizowany do Wojska Polskiego. W maju tego roku został sędzią Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie, później mianowany sędzią Wojskowego Sądu Rejonowego w Łodzi. W 1948 roku został członkiem PZPR, awansowany na zastępcę przewodniczącego Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Od 1952 roku był przewodniczącym tego sądu. W okresie od sierpnia 1954 roku do grudnia 1956 roku był zastępcą przewodniczącego Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie. 18 grudnia 1956 roku został przeniesiony do rezerwy.
W latach 1945-1953 skazał na karę śmierci 106 żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego, w tym:
- 7 kwietnia 1950 roku asa polskiego lotnictwa Stanisława Skalskiego w więzieniu mokotowskim w tzw. procesie kiblowym,
- 31 maja 1950 roku por. Zygmunta Szymanowskiego,
- 3 lipca 1950 roku por. Stefana Bronarskiego ps. "Roman",
- 2 listopada 1950 roku legendarnego dowódcę podziemia Zygmunta Szendzielarza ps. "Łupaszka" i jego podkomendnych,
- w lutym 1951 roku na wniosek Heleny Wolińskiej, zatrzymał w więzieniu Augusta Emila Fieldorfa ps. "Nil",
- 25 kwietnia 1952 roku ława sędziowska WSR pod jego przewodnictwem, skazała na karę śmierci członków Stronnictwa Narodowego Mieczysława Gągorowskiego, Leona Mireckiego oraz Władysława Lisieckiego.
- W dniach 14-21 września 1953 roku przewodniczył składowi sędziowskiemu WSR w Warszawie, który skazał biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka w sfingowanym procesie pokazowym tzw. procesie biskupa Kaczmarka,
- 30 kwietnia 1953 roku skazał pod zarzutem szpiegostwa na karę śmieci, utratę praw publicznych i utratę mienia kawalera Orderu Virtuti Militari, mjr. Andrzeja Rudolfa Czaykowskiego (dowodów na działalność szpiegowską nie przedstawiono),
- 16 listopada 1953 roku skazał na karę dożywotniego więzienia ppłk. Jana Mazurkiewicza ps. "Radosław".
W 1957 roku, zwolniony z pracy, po kilku miesiącach znalazł posadę radcy prawnego, którą pełnił do emerytury[1].
Mieczysław Widaj miał zostać pochowany na cmentarzu parafialnym koło kościoła św. Katarzyny na warszawskim Służewcu. Co ciekawe, na tym cmentarzu leży pochowanych 2 tysiące osób, głównie żołnierzy podziemia, zamordowanych przez UB w latach 1945-1955. Przeciwko pochowaniu sędziego na tym cmentarzu, zaprotestowały rodziny ofiar i kilku polityków PiS-u, w tym wicemarszałek Senatu – Zbigniew Romaszewski. Żona M. Widaja, wycofała się z pochowania męża na tym cmentarzu. Ostatecznie został pochowany na cmentarzu w Grabowie[2].
[edytuj] Źródła
Przypisy
- ↑ Katyń w pół drogi. Piotr Gabryel. DSW Omnibus 1989 r. (ISBN 83-85072-24-1)
- ↑ Dziennik.pl: Stalinowski sędzia nie spocznie wśród swych ofiar
