Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju
Godło
Minister Maria Wasiak
Wiceminister Adam Zdziebło
Zbigniew Rynasiewicz
Data utworzenia 27 listopada 2013
Lokalizacja Warszawa
Adres ul. Wspólna 2/4
00-926 Warszawa
strona oficjalna

Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju (MIR) – polski urząd administracji rządowej obsługujący ministra właściwego do spraw czterech działów administracji rządowej: rozwój regionalny; budownictwo, lokalne planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo; gospodarka morska; transport.

Ministerstwo to zostało utworzone 27 listopada 2013 w drodze włączenia do dotychczasowego Ministerstwa Rozwoju Regionalnego komórek organizacyjnych dotychczasowego Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej[1].

Kierownictwo[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Gabinet Polityczny Ministra
  • Departament Budownictwa
  • Departament Budżetu Infrastruktury
  • Departament Budżetu Rozwoju
  • Departament Certyfikacji i Desygnacji
  • Departament Dróg i Autostrad
  • Departament Europejskiego Funduszu Społecznego
  • Departament Gospodarki Nieruchomościami
  • Departament Informacji i Promocji
  • Departament Informatyki
  • Departament Konkurencyjności i Innowacyjności
  • Departament Kontroli
  • Departament Koordynacji Strategii i Polityk Rozwoju
  • Departament Koordynacji Wdrażania Funduszy Unii Europejskiej
  • Departament Lotnictwa
  • Departament Mieszkalnictwa
  • Departament Orzecznictwa I
  • Departament Orzecznictwa II
  • Departament Polityki Przestrzennej
  • Departament Prawny
  • Departament Programów Infrastrukturalnych
  • Departament Programów Pomocowych
  • Departament Programów Ponadregionalnych
  • Departament Rozwoju Cyfrowego
  • Departament Systemu Wdrażania Programów Infrastrukturalnych
  • Departament Transportu Drogowego
  • Departament Transportu Kolejowego
  • Departament Transportu Morskiego i Bezpieczeństwa Żeglugi
  • Departament Wsparcia Projektów Partnerstwa Publiczno-Prywatnego
  • Departament Współpracy Międzynarodowej
  • Departament Współpracy Terytorialnej
  • Biuro Administracyjne
  • Biuro Dyrektora Generalnego
  • Biuro Ministra
  • Biuro Zarządzania Kryzysowego i Ochrony Informacji Niejawnych
  • Biuro Zarządzania Zasobami Ludzkimi
  • Sekretariat Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego

Źródło: M.P. z 2013 r. poz. 1038

Organy podległe lub nadzorowane[edytuj | edytuj kod]

Źródło: Dz. U. z 2013 r. poz. 1391

Siedziby resortu komunikacji[edytuj | edytuj kod]

W latach 1918–1931 siedzibą resortu komunikacji był wybudowany w 1827 budynek mieszczący się na rogu ul. Nowy Świat 14 i al. 3 Maja (obecnie al. Jerozolimskie), w którym wcześniej – po powstaniu listopadowym – zlokalizowana była Izba Obrachunkowa a następnie w okresie I wojny światowej (1915–1918) niemiecka Kolej Przewozów Wojskowych, Dyrekcja Generalna Warszawa (Militäreisenbahn – Generaldirektion Warschau). Ciekawostką może być fakt, że w okresie lat 1947–1951 w tym miejscu powstała siedziba KC PZPR, nazywana też Domem Partii lub Białym Domem, obecnie Centrum Bankowo-Finansowe. W 1932 w większości, w dotychczasowym miejscu pozostało do 1939 szereg komórek organizacyjnych resortu, przeniesiono się do wybudowanego w latach 1929–1931 dla Ministerstwa Robót Publicznych gmachu wg projektu Rudolfa Świerczyńskiego przy ul. Chałubińskiego 4–6, w którym resort zmieniając niejednokrotnie swoją nazwę i kompetencje mieści się do dnia dzisiejszego, z przerwą na okres II wojny światowej (1939–1945), w którym budynek stanowił jedno z centrum zarządzania okupacyjnej Dyrekcji Kolei Wschodnich (Ostbahn-Betriebsdirektion) (1939–1940), a następnie Dyrekcji Rejonowej Kolei Wschodnich (Ostbahn-Bezirksdirektion) (1940–1945). W dniu 5 października 1939 przy budynku na ul. Nowy Świat planowany był przez grono osób skupionych wokół gen. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, zamach na Adolfa Hitlera, który nie został zrealizowany[2]. W latach 1948–1950 kompleks gmachów znacznie rozbudowano według projektu Bohdana Pniewskiego. Część wysokościową można uznać za pierwszy wieżowiec wybudowany w Warszawie jak i prawdopodobnie w całym kraju po II wojnie światowej. W latach 1951–1956 na trzynastym piętrze budynku było zainstalowanych 12 nadajników zagłuszających wybrane rozgłośnie na falach krótkich. W okresie 1945–2000 z tego budynku zarządzano też Polskimi Kolejami Państwowymi. Obecnie mieszczą się tu również:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dz. U. z 2013 r. poz. 1390
  2. Emilia Kunikowska: Hitler przemknął im koło nosa, [w:] „Polityka” z 28 września 2011, s. 56–58

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]