Elżbieta Bieńkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Elżbieta Bieńkowska
Elżbieta Bieńkowska Kancelaria Senatu.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1964
Katowice
Wiceprezes Rady Ministrów, minister infrastruktury i rozwoju
Przynależność polityczna bezpartyjna
(z rekomendacji PO)
Okres urzędowania od 27 listopada 2013
do 22 września 2014
Następca Maria Wasiak[1]
Minister rozwoju regionalnego
Przynależność polityczna bezpartyjna
(z rekomendacji PO)
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 27 listopada 2013
Poprzednik Grażyna Gęsicka
Odznaczenia
Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Złoty Medal "Za Zasługi dla Pożarnictwa"
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Elżbieta Ewa Bieńkowska z domu Moycho (ur. 4 lutego 1964 w Katowicach[2]) – polska urzędniczka służby cywilnej, w latach 2007–2013 minister rozwoju regionalnego, senator VIII kadencji, od 2013 do 2014 wiceprezes Rady Ministrów i minister infrastruktury i rozwoju, komisarz europejski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1982 ukończyła IV Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Sosnowcu[3], w 1988 orientalistykę w zakresie iranistyki na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1996 Krajową Szkołę Administracji Publicznej (IV promocja), a w 1998 studia podyplomowe w Szkole Głównej Handlowej.

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jest wieloletnim praktykiem zarządzania i wdrażania programów operacyjnych współfinansowanych z funduszy pomocowych i strukturalnych w ramach polityki spójności UE. Jest zwolenniczką decentralizacji władzy publicznej, w tym zarządzania polityką spójności UE w Polsce.

Pracowała jako pełnomocnik wojewody ds. kontraktu regionalnego dla województwa katowickiego i strategii rozwoju regionalnego. Brała także udział w pracach nad przygotowaniem programu PHARE INRED. Odbyła staże w Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz w administracji brytyjskiej. Stanowisko dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego (ówcześnie Wydziału Programowania i Funduszy Europejskich) objęła w czasach, gdy marszałkiem województwa śląskiego był Jan Olbrycht (późniejszy poseł do PE z ramienia Platformy Obywatelskiej), utrzymała po przejęciu władzy w regionie w 2002 przez Michała Czarskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej oraz w 2006, gdy marszałkiem województwa został Janusz Moszyński z ramienia Platformy Obywatelskiej. Koordynowała prace zespołu przygotowującego Regionalną Strategię Innowacji dla Województwa Śląskiego, była kierownikiem Zespołu zadaniowego ds. aktualizacji strategii rozwoju województwa śląskiego na lata 2000–2020, a także koordynatorem i negocjatorem zespołu tworzącego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007–2013, doprowadzając do przyjęcia tego programu 4 września 2007 w grupie pierwszych pięciu programów regionalnych w Polsce. Była członkiem Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Śląskiego. Wykładała na Politechnice Śląskiej w ramach II edycji Europejskich Studiów Podyplomowych z zakresu programów strukturalnych Unii Europejskiej[4]. 5 października 2007 zarząd województwa powołał ją na stanowisko dyrektora Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości[5]. W latach 2002–2007 zajmowała stanowisko wiceprzewodniczącej rady nadzorczej Górnośląskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A.

16 listopada 2007 została zaprzysiężona na stanowisko ministra rozwoju regionalnego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. Jej kandydaturę zgłosił Tomasz Tomczykiewicz (przewodniczący śląskiej PO) w porozumieniu z Janem Olbrychtem, który wcześniej odmówił objęcia tego stanowiska.

W wyborach parlamentarnych w 2011 została wybrana do Senatu jako bezpartyjna kandydatka z ramienia Platformy Obywatelskiej. Startując w okręgu wyborczym nr 75, otrzymała 48 281 głosów[6]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachowała stanowisko ministra rozwoju regionalnego.

27 listopada 2013 prezydent RP Bronisław Komorowski na wniosek premiera (zapowiedziany 20 listopada 2013[7]) odwołał Elżbietę Bieńkowską z urzędu ministra rozwoju regionalnego[8] i powołał na stanowiska wicepremiera i ministra infrastruktury i rozwoju[9].

10 września 2014 Jean-Claude Juncker ogłosił nominację Elżbiety Bieńkowskiej na komisarza Komisji Europejskiej ds. rynku wewnętrznego i usług, przemysłu, przedsiębiorczości oraz małych i średnich przedsiębiorstw (kadencja od 1 listopada 2014)[10].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela. W 2014 została wyróżniona nagrodą Wiktora 2013 w kategorii „Polityk Roku”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka Tadeusza i Jadwigi. Zamężna (mąż Artur), ma troje dzieci (Michalinę, Mateusza i Zofię). Mieszka w Mysłowicach[13].

Przypisy

  1. Maria Wasiak objęła wyłącznie stanowisko ministra infrastruktury i rozwoju.
  2. Biogram na stronie Senatu (VIII kadencja). [dostęp 2013-11-27].
  3. Aleksandra Klich, Józef Krzyk, Pyskata, „Wysokie obcasy” nr 50/2007 z 15 grudnia 2007, s. 16
  4. II Edycja Europejskich Studiów Podyplomowych Zakończona. „Biuletyn Politechniki Śląskiej„ nr 2 z listopada 2005. [dostęp 2013-10-08].
  5. Powołano dyrektora Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości. gospodarkaśląska.pl, 15 października 2007. [dostęp 2013-10-08].
  6. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2013-10-08].
  7. Kandydaci na ministrów. premier.gov.pl, 20 listopada 2013. [dostęp 2013-11-20].
  8. M.P. z 2013 r. poz. 1004
  9. M.P. z 2013 r. poz. 1005
  10. The Juncker Commission (ang.). europa.eu, 10 września 2014. [dostęp 2014-09-10].
  11. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 2013-12-05]. s. 44–45.
  12. Kompletnie zaskoczona wicepremier Bieńkowska. Nie spodziewała się medalu. tvn24.pl, 2014-05-11.
  13. Bieńkowska: Moim największym osiągnięciem są dzieci. dziennikzachodni.pl, 8 marca 2011. [dostęp 2013-10-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]