Elżbieta Bieńkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Elżbieta Bieńkowska
Elżbieta Bieńkowska Kancelaria Senatu.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1964
Katowice
Wiceprezes Rady Ministrów, minister infrastruktury i rozwoju
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 27 listopada 2013
Minister rozwoju regionalnego
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 27 listopada 2013
Poprzednik Grażyna Gęsicka
Senator z okręgu wyborczego nr 75
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Odznaczenia
Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Elżbieta Ewa Bieńkowska z domu Moycho (ur. 4 lutego 1964 w Katowicach[1]) – polska urzędniczka samorządowa i polityk. Od 2007 do 2013 minister rozwoju regionalnego, od 2013 wicepremier i minister infrastruktury i rozwoju, senator VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1982 ukończyła IV Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Sosnowcu[2], w 1988 orientalistykę w zakresie iranistyki na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1996 Krajową Szkołę Administracji Publicznej (IV promocja), a w 1998 studia podyplomowe w Szkole Głównej Handlowej.

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jest wieloletnim praktykiem zarządzania i wdrażania programów operacyjnych współfinansowanych z funduszy pomocowych i strukturalnych w ramach polityki spójności UE. Jest zwolenniczką decentralizacji władzy publicznej, w tym zarządzania polityką spójności UE w Polsce.

Pracowała jako pełnomocnik Wojewody ds. kontraktu regionalnego dla województwa katowickiego i strategii rozwoju regionalnego. Brała także udział w pracach nad przygotowaniem programu PHARE INRED. Odbyła staże w Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz w administracji brytyjskiej. Stanowisko dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego (ówcześnie Wydziału Programowania i Funduszy Europejskich) objęła w czasach, gdy marszałkiem województwa śląskiego był Jan Olbrycht (późniejszy poseł do PE z ramienia Platformy Obywatelskiej), utrzymała po przejęciu władzy w regionie w 2002 przez Michała Czarskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej oraz w 2006, gdy marszałkiem województwa został Janusz Moszyński z ramienia Platformy Obywatelskiej. Koordynowała prace zespołu przygotowującego Regionalną Strategię Innowacji dla Województwa Śląskiego, była kierownikiem Zespołu zadaniowego ds. aktualizacji strategii rozwoju województwa śląskiego na lata 2000–2020, a także koordynatorem i negocjatorem zespołu tworzącego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007–2013, doprowadzając do przyjęcia tego programu 4 września 2007 w grupie pierwszych pięciu programów regionalnych w Polsce. Była członkiem Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Śląskiego. Wykładała na Politechnice Śląskiej w ramach II edycji Europejskich Studiów Podyplomowych z zakresu programów strukturalnych Unii Europejskiej[3]. 5 października 2007 zarząd województwa powołał ją na stanowisko dyrektora Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości[4]. W latach 2002–2007 zajmowała stanowisko wiceprzewodniczącej rady nadzorczej Górnośląskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A.

16 listopada 2007 została zaprzysiężona na stanowisko ministra rozwoju regionalnego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. Jej kandydaturę zgłosił Tomasz Tomczykiewicz (przewodniczący śląskiej PO) w porozumieniu z Janem Olbrychtem, który wcześniej odmówił objęcia tego stanowiska.

W wyborach parlamentarnych w 2011 została wybrana do Senatu jako bezpartyjna kandydatka z ramienia Platformy Obywatelskiej. Startując w okręgu wyborczym nr 75, otrzymała 48 281 głosów[5]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachowała stanowisko ministra rozwoju regionalnego.

27 listopada 2013 prezydent Bronisław Komorowski na wniosek premiera (zapowiedziany 20 listopada 2013[6]) odwołał Elżbietę Bieńkowską z urzędu ministra rozwoju regionalnego[7] i powołał na stanowiska wicepremiera i ministra infrastruktury i rozwoju[8].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

W 2011 otrzymała Nagrodę Kisiela. W 2014 została wyróżniona nagrodą Wiktora 2013 w kategorii „Polityk Roku”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka Tadeusza i Jadwigi Moycho. Zamężna (mąż Artur), ma troje dzieci (Michalinę, Mateusza i Zofię). Mieszka w Mysłowicach[10].

Przypisy

  1. Biogram na stronie Senatu (VIII kadencja). [dostęp 2013-11-27].
  2. Aleksandra Klich, Józef Krzyk, Pyskata, „Wysokie obcasy” nr 50/2007 z 15 grudnia 2007, s. 16
  3. II Edycja Europejskich Studiów Podyplomowych Zakończona. „Biuletyn Politechniki Śląskiej„ nr 2 z listopada 2005. [dostęp 2013-10-08].
  4. Powołano dyrektora Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości. gospodarkaśląska.pl, 15 października 2007. [dostęp 2013-10-08].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2013-10-08].
  6. Kandydaci na ministrów. premier.gov.pl, 20 listopada 2013. [dostęp 2013-11-20].
  7. M.P. z 2013 r. poz. 1004
  8. M.P. z 2013 r. poz. 1005
  9. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 2013-12-05]. s. 44–45.
  10. Bieńkowska: Moim największym osiągnięciem są dzieci. dziennikzachodni.pl, 8 marca 2011. [dostęp 2013-10-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]