Cezary Grabarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cezary Grabarczyk
Cezary Grabarczyk.JPG
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1960
Łódź
Minister sprawiedliwości
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 22 września 2014
Poprzednik Marek Biernacki
Minister infrastruktury
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Poprzednik Jerzy Polaczek
Następca Sławomir Nowak (część kompetencji), Michał Boni (część kompetencji)
Wicemarszałek Sejmu VII kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
do 22 września 2014
Odznaczenia
Medal honorowy "Zasłużony dla Ziemi Sieradzkiej"
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Cezary Stanisław Grabarczyk (ur. 26 kwietnia 1960 w Łodzi) – polski polityk i prawnik, od 2001 poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji. Od 2007 do 2011 minister infrastruktury. Od 2011 do 2014 wicemarszałek Sejmu VII kadencji, od 2013 wiceprzewodniczący PO, od 2014 minister sprawiedliwości.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Ludwika i Teresy Grabarczyków. Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi, następnie w 1984 został absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Odbył aplikację adwokacką w Okręgowej Radzie Adwokackiej w Łodzi. W latach 1967–1983 należał do Związku Harcerstwa Polskiego, był m.in. zastępcą komendanta hufca ds. programowych. W latach 1980–1984 zasiadał w Uczelnianej Komisji Rewizyjnej Niezależnego Zrzeszenia Studentów Uniwersytetu Łódzkiego.

W latach 1984–1987 był starszym referentem w łódzkim oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od 1987 pracował jako inspektor w Przedsiębiorstwie Gospodarki Mieszkaniowej Łódź-Bałuty, w 1988 jako inspektor w Urzędzie Miasta Łodzi. W latach 1988–1996 był zatrudniony jako asystent w Katedrze Prawa Konstytucyjnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 1989 rozpoczął praktykę jako adwokat w kancelarii adwokackiej. W latach 1998–1999 pełnił funkcję zastępcy prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. W latach 1999–2001 zajmował stanowisko I wicewojewody łódzkiego.

W 1990 przewodniczył łódzkiemu oddziałowi Unii Polityki Realnej. W latach 1990–1991 był przewodniczącym łódzkiego oddziału Partii Konserwatywno-Liberalnej, zaś w latach 1991–1994 członkiem prezydium Zarządu Krajowego Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W latach 1994–2001 należał do Unii Wolności. Był zastępcą przewodniczącego Krajowego Sądu Koleżeńskiego UW. W 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej. Obejmował funkcję przewodniczącego partii w województwie łódzkim i członka zarządu krajowego.

Po raz pierwszy został wybrany na posła w wyborach w 2001 w okręgu sieradzkim. W Sejmie IV kadencji pełnił funkcję przewodniczącego nadzwyczajnej komisji sejmowej do spraw zmian w kodyfikacjach. Zasiadał w sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Komisji Infrastruktury oraz w Komisji śledczej ds. prywatyzacji PZU. Ponownie uzyskał mandat poselski w wyborach w 2005, w V kadencji kierował sejmową Komisją Sprawiedliwości. W latach 2004–2007 wyróżniany przez tygodnik "Polityka" w rankingu najlepszych posłów IV i V kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci został posłem, otrzymując w okręgu łódzkim 44 610 głosów.

16 listopada 2007 objął stanowisko ministra infrastruktury w pierwszym rządzie Donalda Tuska.

W wyborach parlamentarnych w 2011 kandydował z pierwszego miejsca listy PO w okręgu łódzkim. Uzyskał mandat poselski, zdobywając 24 582 głosy[1]. 7 listopada 2011 został odwołany z urzędu ministra[2], a 8 listopada 2011 wybrany na wicemarszałka Sejmu VII kadencji.

14 grudnia 2013 wybrany wiceprzewodniczącym PO.

22 września 2014 objął stanowisko ministra sprawiedliwości w rządzie Ewy Kopacz.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Medal honorowy "Zasłużony dla Ziemi Sieradzkiej" – 2013[3][4]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]