Andrzej Aumiller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrzej Aumiller
Data i miejsce urodzenia 25 czerwca 1947
Trzcianka
Minister budownictwa
Przynależność polityczna Samoobrona
Rzeczpospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 3 listopada 2006
do 13 sierpnia 2007
Poprzednik Antoni Jaszczak
Następca Mirosław Barszcz
Poseł IV kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Unia Pracy (członek Samoobrony RP)
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 18 października 2005
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Andrzej Kordian Aumiller (ur. 25 czerwca 1947 w Trzciance) – polski polityk, inżynier, ogrodnik, deweloper, poseł na Sejm X, II i IV kadencji, minister budownictwa w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1971 ukończył studia na Wydziale Ogrodniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, gdzie uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera.

W latach 1972–1992 i 1997–2001 pracował w Kombinacie Państwowe Gospodarstwo Ogrodnicze w Naramowicach. Zajmował tam stanowiska: stażysty, kierownika Zakładu Szklarniowego, a następnie dyrektora. W latach 1997–2001 pełnił funkcję prezesa spółki Zakłady Ogrodnicze "Naramowice".

Był wiceprezesem zarządu głównego i prezesem oddziału wojewódzkiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Ogrodnictwa oraz komisarzem Krajowych Wystaw Ogrodniczych w Poznaniu. Pełni funkcję prezesa Wielkopolskiej Korporacji Technicznej. Jest też członkiem Rady Federacji Stowarzyszeń Naukowo Technicznych NOT[1]. Należy również do Stowarzyszenia im. Eugeniusza Kwiatkowskiego, Stowarzyszenia Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918–1919 oraz Polskiego Związku Działkowców.

Od 2005 do 2006 i od 2008 pracuje jako dyrektor ds. rozwoju w poznańskim biurze firmy deweloperskiej Echo Investment[2].

Działalność polityczna i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Do 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, z ramienia której w 1989 został posłem na Sejm kontraktowy[3]. W 1990 przystąpił do Polskiej Unii Socjaldemokratycznej i zasiadał we władzach krajowych tej partii. W 1992 był wśród założycieli Unii Pracy. Objął w niej funkcję członka rady krajowej i przewodniczącego rady wojewódzkiej. Z listy tej partii po raz drugi sprawował mandat poselski w Sejmie II kadencji w latach 1993–1997. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję.

Po raz trzeci został posłem z okręgu poznańskiego w 2001 jako kandydat koalicji SLD-UP. W parlamencie zasiadał m.in. w Komisji Skarbu Państwa, był też zastępcą przewodniczącego Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz przewodniczącym podkomisji ds. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W lipcu 2004 został wiceprzewodniczącym, a w kwietniu 2005 przewodniczącym sejmowej komisji śledczej powołanej do zbadania tzw. "afery Orlenu"[4]. Od 2004 do 2005 pełnił funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego UP[5]. W lipcu 2005 odszedł z Unii Pracy i został członkiem Samoobrony RP[6] (nie wstąpił do klubu parlamentarnego tego ugrupowania). W wyborach parlamentarnych w 2005 nie uzyskał mandatu (otrzymał 10 389 głosów[7]). Rok później bez powodzenia kandydował na urząd prezydenta i radnego Poznania.

3 listopada 2006 został powołany na stanowisko ministra budownictwa w rządzie Jarosława Kaczyńskiego z rekomendacji Samoobrony RP[8]. Zajmował to stanowisko do 13 sierpnia 2007[9]. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Sejmu z okręgu konińskiego (otrzymał 2378 głosów)[10].

W 2008 wszedł w skład władz wojewódzkich Samoobrony RP w Wielkopolsce. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegał się o mandat deputowanego z listy tej partii z okręgu wielkopolskiego – otrzymał 4921 głosów[11]. We wrześniu 2010 wystąpił z Samoobrony RP i w wyborach samorządowych w tym samym roku z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej bez powodzenia kandydował na radnego sejmiku wielkopolskiego[12]. Później wstąpił do Krajowej Partii Emerytów i Rencistów i jako jej przedstawiciel w wyborach parlamentarnych w 2011 znalazł się na liście kandydatów SLD do Sejmu w okręgu poznańskim[13]. W wyborach tych nie uzyskał mandatu, otrzymując 1163 głosy[14]. W 2012 znalazł się wśród założycieli Partii Emerytów Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej[15].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1999, za wybitne zasługi w pracy zawodowej na rzecz rozwoju ogrodnictwa oraz działalność społeczną, został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[16]. Otrzymał również m.in. Brązowy (1979) i Złoty (1984)[17] Krzyż Zasługi, Medal 40-lecia Polski Ludowej oraz medal "Ad Perpetuam Rei Memoriam".

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 1954 mieszka w Poznaniu. Jest żonaty, ma dwoje dzieci. Działa w założonej z własnej inicjatywy w grudniu 2005 Fundacji "Ostoja"[18].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]