Andrzej Aumiller

Andrzej Aumiller
Data i miejsce urodzenia	25 czerwca 1947 Trzcianka
Minister budownictwa
Przynależność polityczna	Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej
Okres urzędowania	od 3 listopada 2006 do 13 sierpnia 2007
Poprzednik	Antoni Jaszczak
Następca	Mirosław Barszcz
Poseł IV kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Unia Pracy (członek Samoobrony RP)
Okres urzędowania	od 19 października 2001 do 18 października 2005
Odznaczenia
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Andrzej Kordian Aumiller (ur. 25 czerwca 1947 w Trzciance) – polski polityk, inżynier, ogrodnik, deweloper, poseł na Sejm X, II i IV kadencji, minister budownictwa w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.

Życiorys

Wykształcenie i praca zawodowa

W 1971 ukończył studia na Wydziale Ogrodniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, gdzie uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera.

W latach 1972–1992 i 1997–2001 pracował w Kombinacie Państwowe Gospodarstwo Ogrodnicze w Naramowicach. Zajmował tam stanowiska: stażysty, kierownika Zakładu Szklarniowego, a następnie dyrektora. W latach 1997–2001 pełnił funkcję prezesa spółki Zakłady Ogrodnicze "Naramowice".

Był wiceprezesem zarządu głównego i prezesem oddziału wojewódzkiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Ogrodnictwa oraz komisarzem Krajowych Wystaw Ogrodniczych w Poznaniu. Pełni funkcję prezesa Wielkopolskiej Korporacji Technicznej. Jest też członkiem Rady Federacji Stowarzyszeń Naukowo Technicznych NOT. Należy również do Stowarzyszenia im. Eugeniusza Kwiatkowskiego, Stowarzyszenia Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918–1919 oraz Polskiego Związku Działkowców.

Od 2005 do 2006 i od 2008 pracuje jako dyrektor ds. rozwoju w poznańskim biurze firmy deweloperskiej Echo Investment.

Działalność polityczna i społeczna

Do 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, z ramienia której w 1989 został posłem na Sejm kontraktowy. W 1990 przystąpił do Polskiej Unii Socjaldemokratycznej i zasiadał we władzach krajowych tej partii. W 1992 był wśród założycieli Unii Pracy. Objął w niej funkcję członka rady krajowej i przewodniczącego rady wojewódzkiej. Z listy tej partii po raz drugi sprawował mandat poselski w Sejmie II kadencji w latach 1993–1997. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję.

Po raz trzeci został posłem z okręgu poznańskiego w 2001 jako kandydat koalicji SLD-UP. W parlamencie zasiadał m.in. w Komisji Skarbu Państwa, był też zastępcą przewodniczącego Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz przewodniczącym podkomisji ds. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W lipcu 2004 został wiceprzewodniczącym, a w kwietniu 2005 przewodniczącym sejmowej komisji śledczej powołanej do zbadania tzw. "afery Orlenu". Od 2004 do 2005 pełnił funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego UP. W lipcu 2005 odszedł z Unii Pracy i został członkiem Samoobrony RP (nie wstąpił do klubu parlamentarnego tego ugrupowania). W wyborach parlamentarnych w 2005 nie uzyskał mandatu (otrzymał 10 389 głosów). Rok później bez powodzenia kandydował na urząd prezydenta i radnego Poznania.

3 listopada 2006 został powołany na stanowisko ministra budownictwa w rządzie Jarosława Kaczyńskiego z rekomendacji Samoobrony RP. Zajmował to stanowisko do 13 sierpnia 2007. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Sejmu z okręgu konińskiego (otrzymał 2378 głosów).

W 2008 wszedł w skład władz wojewódzkich Samoobrony RP w Wielkopolsce. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegał się o mandat deputowanego z listy tej partii z okręgu wielkopolskiego – otrzymał 4921 głosów. We wrześniu 2010 wystąpił z Samoobrony RP i w wyborach samorządowych w tym samym roku z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej bez powodzenia kandydował na radnego sejmiku wielkopolskiego. Później wstąpił do Krajowej Partii Emerytów i Rencistów i jako jej przedstawiciel w wyborach parlamentarnych w 2011 znalazł się na liście kandydatów SLD do Sejmu w okręgu poznańskim. W wyborach tych nie uzyskał mandatu, otrzymując 1163 głosy. W 2012 znalazł się wśród założycieli Partii Emerytów Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej.

Odznaczenia

W 1999, za wybitne zasługi w pracy zawodowej na rzecz rozwoju ogrodnictwa oraz działalność społeczną, został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał również m.in. Brązowy i Złoty Krzyż Zasługi oraz medal "Ad Perpetuam Rei Memoriam".

Życie prywatne

Od 1954 mieszka w Poznaniu. Jest żonaty, ma dwoje dzieci. Działa w założonej z własnej inicjatywy w grudniu 2005 Fundacji "Ostoja".

Bibliografia

• Strona sejmowa posła IV kadencji
• Andrzej Aumiller w serwisie "Ludzie Wprost"
• Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. IV kadencja. Przewodnik, Warszawa 2002
• Marek Rezler: Sylwetki zasłużonych poznaniaków. Biogramy współczesne. W: Wielka Księga Miasta Poznania. Wyd. 1. Poznań: Dom Wydawniczy Koziołki Poznańskie, 1994, s. 758. ISBN 83-901625-0-4.

Linki zewnętrzne

• Andrzej Aumiller – strona prywatna