Mirt zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mirt zwyczajny
Łodyga z kwiatami
Łodyga z kwiatami
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd mirtowce
Rodzina mirtowate
Rodzaj mirt
Gatunek mirt zwyczajny
Nazwa systematyczna
Myrtus communis L.
Sp. pl. 1:471. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Plantacja mirtu

Mirt zwyczajny (Myrtus communis L.) – gatunek rośliny z rodziny mirtowatych (Myrtaceae) pochodzący z regionu morza Śródziemnego. Jest tam również uprawiany.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Zimozielony, wonny krzew lub małe drzewo, osiąga w rejonie swojego występowania wysokość do 5 m. Pędy, kwiaty i liście są silnie pachnące.
Liście
Ulistnienie nakrzyżległe. Liście jajowate lub jajowatolancetowate, skórzaste i błyszczące.
Kwiaty
Białe, pojedynczo wyrastające w kątach liści. Mają 5-działkowy kielich, 5-płatkową koronę, 1 słupek i liczne pręciki.
Owoc
Czarnoniebieska lub biaława jagoda.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Owoce są jadalne, mają korzennosłodki smak i są smaczne. Z liści i jagód wyrabia się olejek leczniczy myrtol, a na Sardynii likier zwany Mirto (z owoców) i Mirto bianco (biały) z liści, 30% vol., smak słodki i łagodny, spożywany dobrze schłodzony.
  • Olejek mirtowy stosowany jest do aromatyzowania past do zębów, kosmetyków po goleniu i dodatków do kąpieli[2].
  • Roślina ozdobna. W krajach o cieplejszym klimacie (strefy 8-11) jest uprawiana jako roślina gruntowa[3]. W Polsce zwykle jest uprawiana jako roślina pokojowa. Nie jest jednak typową rośliną pokojową i zazwyczaj przez lato wystawia się go w pojemnikach na zewnątrz pomieszczeń, a zimę z konieczności musi spędzić w ogrzewanych pomieszczeniach (w Polsce przemarza zimą)[4].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymaga słonecznego miejsca. Rozmnaża się przez sadzonki lub wysiew nasion[3]. Przez lato nawozi się go słabo, podlewa się umiarkowanie. Aby utrzymać gęsty i zwarty pokrój roślinę przycina się.

Obecność w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Roślina ta była w starożytnej Grecji poświęcona bogini Afrodycie. W dawnych państwach – Grecji i Rzymie – wieńce z mirtu zdobiły głowy panien młodych, jako symbol szczęścia i płodności. Zwyczaj ten rozprzestrzenił się później na północy Europy i w niektórych krajach praktykowany jest do dziś[5].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-21].
  2. Bohumír. Hlava: Rośliny kosmetyczne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, s. 154. ISBN 83-09-00765-5.
  3. 3,0 3,1 zbiorowe: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  4. Angelika Throll: 650 roślin pokojowych. Warszawa: 2008. ISBN 978- 83-258-0031-4.
  5. Dom pełen kwiatów. ABC roślin doniczkowych. ISBN 978-83-89201-11-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]