Księga Zachariasza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Księga proroka Zachariasza – jedna z ksiąg Pisma Świętego znajdująca się wśród ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła część Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych.

Wizjoner Zachariasz działał obok Aggeusza. Jego przesłanie przybiera postać bardzo żywych, przykuwających uwagę obrazów.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Część 1: Zaczyna się nowa era 1-8

  • Wstęp, wezwanie Jahwe do nawrócenia się 1,1-6
  • Osiem wizji i zagadnienia moralne 1,7-8,23 (wizje: jeźdźcy, rogi i czterech rzemieślników, młodzieniec ze sznurem mierniczym, przebranie arcykapłana Jozuego w czyste szaty, świecznik i dwie oliwki, latający zwój, dzban, cztery rydwany)

Część 2: Izrael i narody 9-14

  • Pierwsze przesłanie 9-11 (narody pod panowaniem Jahwe, Król Pokoju, wyzwolenie przez Jahwe i powrót Izraela, obraz pasterza)
  • Drugie przesłanie 12-14 (ocalenie Jerozolimy i nawrócenie ludu)

Przesłanie[edytuj | edytuj kod]

Mała społeczność Żydów, którzy powrócili do Jerozolimy, wyraźnie miała poczucie nowego początku. Żyło się im nadal trudno, ale przestrzegali wskazań Bożych. Myśl Zachariasza wychodzi od owego nowego początku i przenosi się ku nowej erze, nie tylko dla Jerozolimy, ale dla całego świata. Wraz z proroctwami o nowej erze znajdujemy także wiadomości o Mesjaszu, królu miłości i sprawiedliwości, który zostanie posłany przez Boga. Jako że Zachariasz podkreśla nadejście Mesjasza, cytaty z jego księgi często znajdują się w Nowym Testamencie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]