Mormi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mormi
Pardofelis temminckii
(Vigors & Horsfield, 1827)
Mormi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Rodzaj Pardofelis
Gatunek mormi
Synonimy
  • Catopuma temminckii (Vigors & Horsfield, 1827)[1]
Podgatunki
  • P. t. dominicanorum (Sclater, 1898)
  • P. t. temminckii (Vigors & Horsfield, 1827)
  • C. t. tristis (Milne-Edwards, 1872)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mormi, kot złoty azjatycki, azjatycki kot złocisty (Pardofelis temminckii) – gatunek średniej wielkości drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych ważący od 12 do 16 kilogramów. Do niedawna zaliczany do rodzaju Catopuma[2][3]. Przeniesiony do rodzaju Pardofelis w 2006 roku na podstawie analizy genetycznej[4][5]. W niewoli może żyć do 20 lat, ale średnia długość życia na wolności jest prawdopodobnie dużo krótsza. Podczas gdy futro jest głównie rudoczerwone lub złotobrązowe, mogą także występować warianty czarno lub szaro ubarwione. Zwykle futro jest w paski, z wyjątkiem miejsc na spodzie ciała, i bardzo słabymi plamami na reszcie futra. Jednakże w Chinach występuje odmiana barwna o cętkach podobnych do lamparcich. Futro w cętki jest cechą recesywną, kiedy cętki i paski kota krzyżują się, młode mają futro w paski.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na obszarze południowo-wschodniej Azji, od Himalajów po Malezję i Sumatrę. Woli siedliska leśne urozmaicone skalistymi obszarami i tropikalnymi lasami deszczowymi od czasu do czasu występuje na bardziej otwartym terenie. Zasiedla tereny na różnych wysokościach, od nizin do 3000 metrów n.p.m. w Himalajach.

Catopuma temminckii.jpg

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Mormi prowadzi głównie naziemny tryb życia, chociaż dobrze się wspina po drzewach. Jest gatunkiem słabo poznanym. Większość jego zachowań jest znana z obserwacji w ogrodach zoologicznych. Mormi komunikują się przez syczenia, miauknięcia, mruczenia i warknięcia. Inne metody komunikowania zaobserwowane u więzionych mormi obejmują sygnały zapachowe.

Zwyczaje polowania[edytuj | edytuj kod]

Kot złoty azjatycki trzymający mięso w pysku

Mormi woli polować na ziemi, ale czasami się wspina na drzewa. Jest znany z polowania na ptaki, jaszczurki, gryzonie, inne małe ssaki i - sporadycznie - małe, młode jeleniowate.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Wszystko, co wiemy o rozmnażaniu pochodzi z obserwacji w niewoli. Dojrzałość płciową osiąga pomiędzy 18-24 miesiącem. Okres ciąży trwa około 80 dni; w miocie zazwyczaj rodzi się jedno kocię (czasami do trzech). Kocięta rodzą się we wgłębieniach drzew, szczelinach skalnych, i być może we wgłębieniach i innych zacisznych miejscach na ziemi. Skóra kociąt jest grubsza i nieco ciemniejsza, ale wzory będą mieć przez całe życie. Przypuszcza się, że samce podejmują aktywną rolę w wychowywaniu młodych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała bez ogona
75-100 cm

Długość ogona
49-56 cm

Wysokość w kłębie
40-50 cm

Masa ciała
9-16 kg

Podgatunki
Wyróżniono trzy podgatunki mormi[3]:

  • Catopuma temminckii temminckii – zamieszkuje Himalaje, południowo-wschodnią Azję, Sumatrę
  • Catopuma temminckii dominicanorum – południowo-wschodnie Chiny
  • Catopuma temminckii tristis – południowo-zachodnie Chiny

Ochrona

Zagrożony wyginięciem, głównie z powodu wycinania lasów i polowań. Gatunek chroniony przepisami konwencji waszyngtońskiej (CITES).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Pardofelis temminckii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Catopuma temminckii. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 5 czerwca 2010]
  3. 3,0 3,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Catopuma temminckii. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 5 czerwca 2010]
  4. W. E. Johnson, E. Eizirik, J. Pecon-Slattery, W. J. Murphy i inni. The Late Miocene Radiation of Modern Felidae: A Genetic Assessment. „Science”. 311 (5757), s. 73-77, 2006. doi:10.1126/science.1122277 (ang.). 
  5. E. Eizirik, W. E. Johnson, S. J O'Brien. Submitted. Molecular systematics and revised classification of the family Felidae (Mammalia, Carnivora). „Journal of Mammalogy(ang.).