Nabopolassar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nabopolassar
król Babilonu
Okres panowania od ok. 625 p.n.e.
do ok. 605 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia chaldejska (XI dynastia z Babilonu)
Śmierć ok. 605 p.n.e.
Dzieci Nabuchodonozor II
Nabu-szuma-liszir
Nabu-zer-uszabszi
Kampanie wojenne Nabopolassara

Bunt Chaldejczyków – Gablini – Arrapha – Aszur – Niniwa – Harran – Wojna z Egiptem

Nabopolassar, Nabopalasar (akad. Nabu-apla-uṣur, tłum. "boże Nabu syna pierworodnego strzeż"[1]) (? - ok. 605 p.n.e.); od ok. 625 p.n.e. król imperium nowobabilońskiego i założyciel XI (chaldejskiej) dynastii babilońskiej. Ojciec Nabuchodonozora II.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Pochodził prawdopodobnie z plemienia Bit-Jakini.Inskrypcje z okresu jego panowania podają, że był władcą Kraju Nadmorskiego pod panowaniem Asyrii. W zachowanych tekstach sam nazywa siebie człowiekiem ludu, niczyim synem[2].

Objęcie władzy[edytuj | edytuj kod]

Nabopolassar był możnym Chaldejczykiem, który po śmierci Aszurbanipala przejął w 626 p.n.e. władzę w Babilonie i uniezależnił się od słabnącej Asyrii. Przez ponad 10 lat Asyryjczycy i Babilończycy walczyli ze sobą ze zmiennym szczęściem. Początkowo w walce z Asyrią odniósł kilka zwycięstw, m.in. pod Arraphą czy Gablini oraz klęsk jak samodzielny atak na Aszur. Po zdobyciu przez Medów dowodzonych przez króla Kyaksaresa miasta Aszur w 614 p.n.e. postanowił zawrzeć sojusz z tym irańskim plemieniem w celu dokonania podziału upadającej Asyrii. W sojuszu z Medami położył kres istnieniu imperium asyryjskiego, wspólnie oblegając i burząc w 612 p.n.e. stolice wroga - Niniwę i Kalchu (Nimrud). W inskrypcji następująco opisuje swoje zwycięstwo nad niepokonanym dotąd wrogiem:

Zniszczyłem kraj Subartu (tj. Asyrię), obróciłem kwitnący kraj w zgliszcza i ruiny. Asyryjczyka, który od dawien dawna rządził wszystkimi ludami i którego ciężkie jarzmo było brzemieniem dla ludów kraju, jego stopy z Akadu (tj. Babilonii) zawróciłem, jego jarzmo odrzuciłem[3].

W latach 610 p.n.e.-607 p.n.e. prowadził z Egiptem zwycięską wojnę. W roku 607 p.n.e. przekazał dowództwo armii swojemu synowi i następcy Nabuchodonozorowi II, który w 605 p.n.e. rozbił armie faraona Necho II.

Przypisy

  1. Laessøe J., Ludy Asyrii,Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1972, str. 44.
  2. Michael Roaf, Wielkie Kultury Świata – Mezopotamia, Świat Książki 1998, s.198.
  3. op.cit.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa, Historia powszechna, Tom 2, Od prehistorii do cywilizacji na kontynentach pozaeuropejskich, Mediaset Group SA, 2007, ss. 601-602, ISBN 978-84-9819-809-6


Poprzednik
Kandalanu
Babylonlion.JPG Król Babilonu
625 p.n.e.–605 p.n.e.
Babylonlion.JPG Następca
Nabuchodonozor II