Nabonid
| Nabonid |
|
| król Babilonu | |
| Okres panowania | od 556 p.n.e. do 539 p.n.e. |
| Dane biograficzne | |
| Matka | Adda-guppi' |
| Dzieci | En-nigaldi-Nanna, Bel-szarra-usur (Baltazar) |
Nabonid, Nabunaid (po 609 p.n.e. – po 539 p.n.e.) – ostatni władca Babilonii, wyniesiony na tron przez kapłanów. Nie można ustalić, w którym roku jego panowania upadł Babilon, a więc, ile lat panował. Przypuszcza się, że panował 17 lat, ale tej kwestii wciąż nie uważa się za zamkniętą[1][2].
Był wysłannikiem Nabuchodonozora II w celu zakończenia wojny medyjsko-lidyjskiej. Jego matką była Adda-guppi', wysoka kapłanka boga Sina z Harranu (żyła 102 lata), być może z upadłej dynastii asyryjskiej, ponieważ tak prestiżowe funkcje pełnili przedstawiciele rozgałęzionych rodów królewskich[3].
Podjął próbę reform, zreorganizował administrację, ograniczył rolę kapłanów babilońskich (krzewił kult boga Sina z Harranu, swą corkę En-nigaldi-Nanna uczynił najwyższą kapłanką Sina w Ur), którzy przyczynili się do konfliktu wewnątrz państwa nowobabilońskiego.
Dążył do odtworzenia dziedzictwa przeszłości. Nakazał odbudowę wielu świątyń i skopiowanie inskrypcji z dawnych czasów. Przywrócił świetność świątyniom boga Szamasza w Larsie i Sippar. Ze względu na te zamiłowania jest często uznawany za pierwszego archeologa w historii[4]. Swoją córkę o imieniu En-nigaldi-Nanna mianował najwyższą kapłanką boga Nanny w Ur, przywracając urząd już od dłuższego czasu nie obejmowany prze przedstawicielki dynastii panującej[5].
Przebywał przez 10 lat (od ok. 549 p.n.e.) w oazie Tajma (Thema) na Półwyspie Arabskim najprawdopodobniej w celu opanowania nowych szlaków handlowych. Regentem królestwa został wówczas jego syn Bel-szarra-usur (biblijny Baltazar). Podczas jego rządów Babilon został zdobyty przez wojska króla perskiego Cyrusa II Wielkiego w 539 p.n.e., gdy kapłani Marduka, chcący zachować słabnącą pozycję, otworzyli bramy miasta przed wojskami perskimi[potrzebne źródło].
Inskrypcje napisane przez lub pod wpływem kapłanów Marduka z czasów perskich przedstawiają go w bardzo negatywnym świetle:
- Według swego własnego zamiaru przestał czcić Marduka, króla bogów; ciągle krzywdził miasto Marduka (...). Codziennie bezlitośnie kazał jego mieszkańcom odrabiać pracę przymusową, rujnując ich wszystkich.[6]
Ostatnie badania pozwalają odejść od negatywnego, stworzonego przez Biblię i kapłanów Marduka, stereotypu obłąkanego króla i oddaje się mu sprawiedliwość jako władcy przewidującego, ale nie mogącego przeciwstawić się nieuchronnym, dynamicznym zmianom na mapie Bliskiego Wschodu i nowym siłom – Persom. Pradawna i starożytna monarchia babilońska musiała oddać pole bardziej ekspansywnym mocarstwom.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ J. Rolf Furuli Chronologia Asyrii, Babilonii i Egiptu A Propos, Wrocław 2009, s.75
- ↑ Stefan Zawadzki, Ze studiów nad chronologią Babilonii; koniec VII – początek V wieku przed Chr., Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 1996, tom 53, s.65
- ↑ Saggs H. W. F., Wielkość i upadek Babilonii, Warszawa 1973, s. 94
- ↑ Praca zbiorowa, 2005, Wielka Historia Świata, t.1, Polskie Media Amer.Com, ss. 218, ISBN 83-7425-026-7.
- ↑ Marc van de Meroop: Historia starożytnego Bliskiego Wschodu ok. 3000-323 p.n.e.. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 284. ISBN 978-83-233-2540-6.
- ↑ Marc van de Meroop: Historia starożytnego Bliskiego Wschodu ok. 3000-323 p.n.e.. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008. ISBN 978-83-233-2540-6.
| Poprzednik Labaszi-Marduk |
 |
król Babilonu 556 p.n.e.–539 p.n.e. |
|
Następca Cyrus II |
