Narkolepsja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Narkolepsja
ICD-10 G47.4
DSM-IV 347.00
OMIM 161400

Narkolepsja (ang. narcolepsy) – zespół chorobowy z grupy dyssomni o nieznanej etiologii, klasyfikowany jednak w grupie dyssomni o podłożu organicznym, na obraz którego składa się tetrada objawów: nadmierna senność w ciągu dnia i napady snu, katapleksja, porażenie przysenne oraz omamy hipnagogiczne i omamy hipnopompiczne[1]. Jednak pełną tetradę stwierdza się u nielicznych pacjentów. Najczęściej występującym objawem jest katapleksja (90%), w dalszej kolejności porażenie przysenne (30-50%) i omamy hipnagogiczne (20-40%)[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Choroba została opisana po raz pierwszy w 1877 roku przez Westphala[3] i w 1880 roku przez Jeana-Baptiste-Édouarda Gélineau[4]. Gélineau wprowadził stosowaną do dziś nazwę schorzenia. Obydwa opisy są oceniane współcześnie jako klasyczne opisy prawdziwych przypadków tej choroby[5]. W 1902 roku Löwenfeld poparł przypuszczenie Gélineau, że narkolepsja jest odrębną jednostką chorobową[6].

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Szacuje się, że rozpowszechnienie narkolepsji w populacji ogólnej wynosi 0,03-0,16%. Choroba występuje równie często u kobiet i mężczyzn[1]. Dane epidemiologiczne są niepewne i różnie szacowane. Przeciętnie mija 15 lat, zanim zostaje ustalona prawidłowa diagnoza u pacjenta[2].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie narkolepsji jest objawowe. Ze względu na nieznaną etiologię nie istnieje leczenie przyczynowe. Redukcję objawów obecnie osiąga się pochodnymi amfetaminy, selegiliną, modafinilem. Dodatkowo zastosowanie mają leki przeciwdepresyjne[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 International Classification of Sleep Disorders, revised. Diagnostic and Coding Manual. American Sleep Disorders Association, Rochester 1997 ss. 38–43
  2. 2,0 2,1 2,2 Adam Bilikiewicz, Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka, Janusz Rybakowski: Psychiatria.. T. 2. Wrocław: Urban & Parner, 2003. ISBN 83-87944-72-6.
  3. Westphal C. Zwei Krankheitsfälle, vorgetragen in der Berliner Medicinisch-Psychologischen Gesellschaft. II. Eigentümliche mit Einschlafen verbundene Anfälle. Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten 7 (3), ss. 631–635, 1877 DOI:10.1007/BF02041879
  4. Gélineau JBE. De la narcolepsie. Gazette des Hôpitaux 53-54, ss. 626–628, 635–637, 1880
  5. CH Schenck, CL Bassetti, I Arnulf, E Mignot i inni. English translations of the first clinical reports on narcolepsy and cataplexy by Westphal and Gélineau in the late 19th century, with commentary. „Journal of Clinical Sleep Medicine”. 3 (3), s. 301–11, 2007. PMID 17561602. 
  6. Löwenfeld L. Ueber Narkolepsie. Münchner Medizinische Wochenschrift 49, ss. 1041–1045, 1902

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.