Narkolepsja
| Narkolepsja | |||
|
|||
|
|||
| OMIM | 161400 | ||
Narkolepsja (ang. narcolepsy) – zespół chorobowy z grupy dyssomni o nieznanej etiologii, klasyfikowany jednak w grupie dyssomni o podłożu organicznym, na obraz którego składa się tetrada objawów: nadmierna senność w ciągu dnia i napady snu, katapleksja, porażenie przysenne oraz omamy hipnagogiczne i omamy hipnopompiczne[1]. Jednak pełną tetradę stwierdza się u nielicznych pacjentów. Najczęściej występującym objawem jest katapleksja (90%), w dalszej kolejności porażenie przysenne (30-50%) i omamy hipnagogiczne (20-40%)[2].
Spis treści |
Historia [edytuj]
Choroba została opisana po raz pierwszy w 1877 roku przez Westphala[3] i w 1880 roku przez Jeana-Baptiste-Édouarda Gélineau[4]. Gélineau wprowadził stosowaną do dziś nazwę schorzenia. Obydwa opisy są oceniane współcześnie jako klasyczne opisy prawdziwych przypadków tej choroby[5]. W 1902 roku Löwenfeld poparł przypuszczenie Gélineau, że narkolepsja jest odrębną jednostką chorobową[6].
Epidemiologia [edytuj]
Szacuje się, że rozpowszechnienie narkolepsji w populacji ogólnej wynosi 0,03-0,16%. Choroba występuje równie często u kobiet i mężczyzn[1]. Dane epidemiologiczne są niepewne i różnie szacowane. Przeciętnie mija 15 lat, zanim zostaje ustalona prawidłowa diagnoza u pacjenta[2].
Leczenie [edytuj]
Leczenie narkolepsji jest objawowe. Ze względu na nieznaną etiologię nie istnieje leczenie przyczynowe. Redukcję objawów obecnie osiąga się pochodnymi amfetaminy, selegiliną, modafinilem. Dodatkowo zastosowanie mają leki przeciwdepresyjne[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 International Classification of Sleep Disorders, revised. Diagnostic and Coding Manual. American Sleep Disorders Association, Rochester 1997 ss. 38–43
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Adam Bilikiewicz, Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka, Janusz Rybakowski: Psychiatria.. T. 2. Wrocław: Urban & Parner, 2003. ISBN 83-87944-72-6.
- ↑ Westphal C. Zwei Krankheitsfälle, vorgetragen in der Berliner Medicinisch-Psychologischen Gesellschaft. II. Eigentümliche mit Einschlafen verbundene Anfälle. Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten 7 (3), ss. 631–635, 1877 DOI:10.1007/BF02041879
- ↑ Gélineau JBE. De la narcolepsie. Gazette des Hôpitaux 53-54, ss. 626–628, 635–637, 1880
- ↑ CH Schenck, CL Bassetti, I Arnulf, E Mignot i inni. English translations of the first clinical reports on narcolepsy and cataplexy by Westphal and Gélineau in the late 19th century, with commentary. „Journal of Clinical Sleep Medicine”. 3 (3), s. 301–11, 2007. PMID 17561602.
- ↑ Löwenfeld L. Ueber Narkolepsie. Münchner Medizinische Wochenschrift 49, ss. 1041–1045, 1902
