Ostatnie kuszenie Chrystusa (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ostatnie kuszenie Chrystusa
The Last Temptation of Christ
Data premiery 12 sierpnia 1988
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 164 min
Reżyseria Martin Scorsese
Scenariusz Paul Schrader
Główne role Willem Dafoe, Harvey Keitel
Muzyka Peter Gabriel
Zdjęcia Michael Ballhaus
Montaż Thelma Schoonmaker
Produkcja Barbara De Fina
Wytwórnia Universal Pictures
Cineplex Odeon Films
Dystrybucja Universal Pictures

Ostatnie kuszenie Chrystusa (oryg. The Last Temptation of Christ) – film w reżyserii Martina Scorsese z 1988 roku. Jest adptacją filmową kontrowersyjnej powieści Nikosa Kazantzakisa wydanej pod tym samym tytułem w 1951 roku. W rolach głównych wystąpili Willem Dafoe, Harvey Keitel, Barbara Hershey, David Bowie i Harry Dean Stanton.

Informacje o filmie[edytuj | edytuj kod]

Film został w całości nakręcony w Maroko.

Film, podobnie jak powieść, opisuje życie Jezusa i skupia się na tym, iż mimo że był wolny od grzechu, to jednocześnie musiał walczyć z pokusami, strachem, depresją, zwątpieniem, niechęcią i pożądaniem. W filmie Jezus ukazany jest jako osoba mająca marzenia erotyczne, co spowodowało oburzenie wśród niektórych chrześcijan. Film zawiera disclaimer wyjaśniający różnicę w biblijnym wizerunku Jezusa oraz jego życia, a także, że film nie jest dokładnym odtworzeniem wydarzeń opisanych w Ewangeliach.

„Ostatnie kuszenie Chrystusa” znalazło się w pierwszej dziesiątce „Najbardziej antykatolickich filmów wszech czasów” (na pozycji 8.), według rankingu opublikowanego przez amerykańskie pismo katolickie „Faith & Family”. W uzasadnieniu podano, że film ten obraża wszystko co święte w religii chrześcijańskiej: od postaci Jezusa ukazanego jako schizofrenika i odmawiającego złożenia ofiary na krzyżu, po Piotra, który w porównaniu z heroicznym Judaszem wydaje się zwyczajnym tchórzem[1]. Film ten znalazł się również w rankingu 25 najbardziej kontrowersyjnych i szokujących obrazów wszech czasów, opublikowanym przez amerykańskie pismo branży filmowej „Entertainment Weekly”[2].

Film otrzymał jedną nominację do Oscara w kategorii Najlepsza reżyseria.

W niektórych krajach film nie został dopuszczony do emisji. W Polsce był wyświetlany sporadycznie i bez reklamy w kinach studyjnych. Został również wydany na DVD.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Soundtrack[edytuj | edytuj kod]

Muzyka do filmu została skomponowana przez Petera Gabriela.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]