Groenendael

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Groenendael
MEN Belgian Groenendael.jpg
Groenendael
Inne nazwy Chien de Berger Belge, Belgian Shepherd Dog, Belgian Sheepdog
Kraj patronacki Belgia
Wymiary
Wysokość 60-66 cm – optymalnie 62 cm (psy),
56-62 cm – optymalnie 58 cm (suki)
Masa 25-30 kg (psy),
20-25 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
numer wzorca 15
AKC Herding
ANKC Grupa 5 – Working Dogs
CKC Grupa 7 – Herding
KC(UK) Pastoral
NZKC Working
UKC Grupa 6 – Herding
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Głowa groenendaela
Jedni z pierwszych przedstawicieli rasy, posiadają białe znaczenia w umaszczeniu

Groenendael – jeden z belgijskich psów pasterskich, obok malinoisa, tervuerena i laekenoisa, w zależności od narodowego klubu uznawanych za odrębne rasy psów (np. we Francji lub w Stanach Zjednoczonych, gdzie nazywany jest owczarkiem belgijskim – Belgian Sheepdog[1]) lub odmiany w obrębie rasy owczarek belgijski (np. w systematyce ras według FCI[2].), zaliczane do ras pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowane do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

Groenendael został wyhodowany przez belgijskiego hodowcę Nicholasa Rose[3]. Oficjalnie rasa powstała pomiędzy 1891 a 1897[4]. Psy groenendaela są większe i masywniej zbudowane od suk.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Z uwagi na dużą sprawność, dzielność oraz wyśmienity węch, groenendaele służą w policji. Ponadto są znakomitymi tropicielami, ratownikami oraz przewodnikami niewidomych.

Przedstawiciele tej rasy osiągają sukcesy w "psich" sportach, m.in. w agility.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos czarny – długi, falisty – z dopuszczalnymi białymi znaczeniami na piersi ("krawat") i na palcach, także szare "portki" i rudawy nalot na sierści.

Charakter i usposobienie[edytuj | edytuj kod]

Pies o dużym temperamencie, energiczny i żywiołowy lecz może być bojaźliwy i niepewny jeżeli był źle socjalizowany i prowadzony. Potrzebuje stałego kontaktu z właścicielem, od którego należy wymagać doświadczenia i konsekwencji, gdyż psy tej rasy miewają skłonności do dominacji. Owczarki belgijskie są dobrymi i czujnymi stróżami, lubią pracę, są spostrzegawcze i pojętne. Są to psy wymagające specjalnej tresury (przez pozytywną stymulację) – czyli nie poprzez zmuszania psa do danych zachowań, ale uczenie go tych zachowań poprzez zachęcanie i nagradzanie. Pies niezbyt dobrze czuje się w mieszkaniach, specjalnie w sytuacjach gdy ma pracujących, nieobecnych przez cały dzień opiekunów.

Potrzebuje "zagrody" do pilnowania i dużo przestrzeni.

Pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Groenendael linieje 1–2 razy w roku i jest to linienie bardzo obfite. W tym czasie psy wymagają intensywnego szczotkowania przez kilka dni. Jednak gdy większość czasu spędza w pomieszczeniach linieje przez cały rok. Pies tej rasy nie powinien być specjalnie przygotowywany do wystaw kynologicznych – ma wyglądać normalnie.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Owczarek belgijski to rasa mało popularna w Polsce, aczkolwiek jej popularność stopniowo rośnie. W roku 2004 w Klubie Owczarka Belgijskiego (przy Polskim Klubie Psa Rasowego) zarejestrowane były 132 owczarki belgijskie, a w Związku Kynologicznym w Polsce około 300 sztuk tej rasy – odmiana groenendael stanowiła ok. 12-15 procent tej populacji (przedstawicieli odmiany tervueren było kilkakrotnie więcej).

Wśród polskich hodowców i właścicieli owczarków belgijskich funkcjonuje potoczne określenie tej odmiany "gronek".

Przypisy

  1. Belgian Sheepdog (ang.). American Kennel Club. [dostęp 23 maja 2011].
  2. Systematyka ras według FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras. (pdf)
  3. Bruce Fogle: Wielka encyklopedia: Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  4. Wzorzec rasy FCI-Standard No 15/ 19.04.2002