Owoce morza
Owoce morza (wł.: frutti di mare) – jadalne skorupiaki i mięczaki morskie[1][2] spożywane przez człowieka, rozmaicie przyrządzane lub surowe[3]. W krajach śródziemnomorskich stanowią popularne danie[3].
Spis treści |
Spożywane gatunki[edytuj]
Wśród owoców morza spożywane są głównie skorupiaki (homary, langusty, homarce, kraby i krewetki) oraz mięczaki, w tym małże (m.in. ostrygi, omułki, przegrzebki, sercówki), ślimaki (uchowiec, trąbiki, pobrzeżki) i głowonogi (mątwy, kałamarnice i ośmiornice).
Oddzielną grupą są szkarłupnie, np. jeżowce.
Wartości odżywcze[edytuj]
Owoce morza są dobrym źródłem wysokowartościowego białka, są źródłem witamin z grupy B (PP, B12), jodu, wapnia, selenu oraz fluoru. Ponadto zawierają umiarkowane ilości żelaza, cynku i magnezu. Dodatkowo ostrygi są najbogatszym w diecie naturalnym źródłem cynku, dzięki czemu cieszą się opinią silnego afrodyzjaku. Podobnie jak większość produktów pochodzenia zwierzęcego, także owoce morza zawierają cholesterol: mięczaki 40–100 mg/100 g, skorupiaki 100–200 mg/100 g, największe zaś ilości znajdują się w kawiorze.
Tradycja kulinarna[edytuj]
Tradycyjnie spożywane są powszechnie w krajach śródziemnomorskich oraz w Australii, prawdopodobnie odgrywały ważną rolę w odżywianiu człowieka już od początków jego historii, o czym świadczą znaleziska archeologiczne z epoki kamiennej.
Przypisy
- ↑ Słownik wyrazów obcych PWN.. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1993. ISBN 83-01-08730-7.
- ↑ Władysław Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych. [dostęp 10 maja 2011].
- ↑ 3,0 3,1 Multimedialna Encyklopedia Powszechna PWN (edycja 2009). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-61492-04-7.
Bibliografia[edytuj]
- Ewa Dzika. Owoce morza – bezpieczne czy niebezpieczne?. „Ochrona Środowiska i Zasobów Naturalnych”. 44, 2010. (pdf)
