Pępowo (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pępowo
Herb
Herb Pępowa
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat gostyński
Gmina Pępowo
Liczba ludności (2014) 1908
Strefa numeracyjna (+48) 65
Kod pocztowy 63-830
Tablice rejestracyjne PGS
SIMC 0374344
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Pępowo
Pępowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pępowo
Pępowo
Ziemia 51°45′43″N 17°07′09″E/51,761944 17,119167Na mapach: 51°45′43″N 17°07′09″E/51,761944 17,119167
Strona internetowa miejscowości

Pępowowieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gostyńskim, w gminie Pępowo, położona nad rzeką Dąbrocznią, 16 km na południowy wschód od Gostynia.

W latach 1975-1998 miejscowość należała do województwa leszczyńskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Pępowo.

W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo RolneStadnina Koni Pępowo[1]. W 1994 jako po przekształceniu jako Stadnina Koni Skarbu Państwa Pępowo[2]. Obecnie jako Stadnina Koni Pępowo Sp. z o.o. z siedzibą w Gogolewie[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki dotyczące Pępowa pochodzą z XII w. Zapis z 1136 mówi o tym, że wieś należała do majątku biskupa gnieźnieńskiego. W 1257 r. utworzona została we wsi odrębna parafia. Wtedy to prawdopodobnie zbudowana została pierwsza świątynia pod wezwaniem św. Andrzeja. W 1383 r. część ziem została odsprzedana staroście wielkopolskiemu. W 1444 jako właściciela części Pępowa wymienia się Pergryna Pampowskiego. Po śmierci ostatniego z rodu Pampowskich w 1571 właścicielem wsi został Melchior Konarzewski wraz z żoną Anną Siedlecką herbu Odrowąż. W posiadaniu Konarzewskich Pępowo pozostawało do XVIII w., gdy Weronika Konarzewska wychodząc za mąż za Macieja Mycielskiego wniosła w posagu dobra pępowskie. W 1876 r. jego prawnuk Ignacy Mycielski sprzedał majątek księciu Adolfowi Hansemanowi, by w rękach tej rodziny pozostał do końca II wojny światowej.

W czasie wojny wieś składała się tylko z dzisiejszej ul. Powstańców Wlkp. i z ul. Stanisławy Nadstawek i liczyła około 200 mieszkańców. Dynamiczny rozwój wsi nastąpił dopiero po II wojnie światowej kiedy to wybudowano nowe drogi i połączono Pępowo z Chocieszewicami.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół parafialny pod wezwaniem św. Jadwigi. Pierwotny zbudowany został w XV w. jako drewniana konstrukcja. Budowę murowanej świątyni zakończono w 1625 r, która uzyskała styl późnogotycki. W 1734 wichura zerwała dach kościoła i częściowo uszkodziła wieżę, która została odbudowana dopiero w 1830 roku przez Józefa Mycielskiego. W tym samym roku dobudowano dwie boczne nawy, zakrystię i kaplicę w stylu neogotyckim według projektu Franciszka Marii Lanciego. Wnętrze kościoła utrzymane jest natomiast w stylu barokowym.
  • Obok kościoła zbudowany został w latach dwudziestych XIX w. przytułek dla chorych i ubogich zwany "szpitalikiem". Stał on się w 1918 r. miejscem zbiórki mieszkańców Pępowa wyruszających do powstania wielkopolskiego.
  • W tym samym czasie niedaleko kościoła wybudowano pocztę, w której obecnie mieści się urząd gminy.
  • Pałac Mycielskich w Pępowie został wybudowany po 1695 roku w miejscu wcześniejszego założenia, a następnie przebudowany pod koniec XVIII w. przez Józefa Mycielskiego. W rękach rodziny Mycielskich pozostawał do ok. 1880 r., a następnie przeszedł na własność Wilhelma Radziwiłła. Kolejnym właścicielem był bankier Adolf Hansemann, a następnie rodzina Oertzern. Po II wojnie światowej mieściła się w nim szkoła podstawowa i ośrodek zdrowia. Od 1999 r. jest własnością prywatną. Obiekt ten tworzy centrum założenia osiowego, zamkniętego od wschodu parkiem o powierzchni 20 ha, a od zachodu usytuowanymi po bokach czworobocznymi dziedzińcami folwarcznymi. Zbudowany jest z piętrowego korpusu głównego na planie prostokąta oraz przylegających do niego w dwóch narożach parterowych pawilonów połączonych bramami z dwiema oficynami.


W Pępowie znajduje się remiza Ochotniczej Straży Pożarnej, której początki datują się na 1881[4] Wtedy właściciel majątku ziemskiego w Pępowie, von Hansemann, zakupił dla swych gspodarstw w Pępowie, Siedlcu i Babkowicach sikawki ręczne z wężami, prądownicami oraz wiadra i bosaki. Zorganizowano też grupy ogniowe, składające się z pracowników gospodarstw. Ochotnicza straż pożarna zachowała ciągłość istnienia do czasów współczesnych. W 1995 została włączona do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego.[5]


Galeria[edytuj | edytuj kod]

Sport[edytuj | edytuj kod]

Działa tu klub piłkarski Dąbroczanka Pępowo. Który gra w IV Lidze Południowej

Zobacz też: Pępowo

Przypisy