PWS-52

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PWS-52
PWS-52
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Podlaska Wytwórnia Samolotów
Typ samolot sportowy
Konstrukcja górnopłat o konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu lipiec 1930
Wycofanie ze służby 1939
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy de Havilland Gipsy I
Moc 85 KM (nominalna) -
95 KM (startowa)
Wymiary
Rozpiętość 11,52 m
Długość 7,53 m
Wysokość 2,39 m
Powierzchnia nośna 19,5 m²
Masa
Własna 439 kg
Użyteczna 216 kg (maks. 389) (po modyfikacji maks. 680 kg)
Startowa 655 kg (maks. 828 kg) (po modyfikacji maks. 1160 kg)
Zapas paliwa 90 l (norm.)
Osiągi
Prędkość maks. 170 km/h
Prędkość przelotowa 130 km/h
Prędkość minimalna 73 km/h
Prędkość wznoszenia 2,6 m/s
Pułap 3 200 m
Zasięg 480 km (maks. 760)
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

PWS-52polski samolot sportowy skonstruowany w 1930 w Podlaskiej Wytwórni Samolotów, zbudowany w jednym egzemplarzu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot został zaprojektowany w latach 1929-1930 w Podlaskiej Wytwórni Samolotów, z własnej inicjatywy fabryki, jako jeden z kilku samolotów przeznaczonych specjalnie do uczestnictwa w Międzynarodowych Zawodach Samolotów Turystycznych Challenge 1930 (ponadto PWS-8, PWS-50, PWS-51). Projekt opracowali inż. Zbysław Ciołkosz i inż. Antoni Uszacki. Prototyp zbudowano i oblatano na początku lipca 1930 w Białej Podlaskiej (pilot Franciszek Rutkowski). Koncepcja samolotu - zastrzałowego górnopłata - była wzorowana na samolocie de Havilland 80 Puss Moth[1].

Użycie i modyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Samolot ze znakami rejestracyjnymi SP-ADD, wziął udział w zawodach Challenge 1930 w lipcu 1930, pilotowany przez pilota fabrycznego PWS Franciszka Rutkowskiego. Został on jednak wywrócony przez wiatr na plecy i uszkodzony na lotnisku w Reims[2].

Po remoncie zmieniono kształt steru kierunku. W dniach 24 września – 6 października 1930 Józef Lewoniewski zajął na nim 4. miejsce w III Krajowym Konkursie Awionetek. Wysunął on następnie pomysł przeróbki PWS-52 na samolot rajdowy do lotu dookoła świata. W 1931 samolot zmodyfikowano w wytwórni, dodając w tylnym bagażniku duralowy zbiornik na 368 l paliwa i z przodu kadłuba zbiornik na 55 litrów, ponadto na miejscu obok pilota można było zamontować zbiornik pojemności 168 l. Łącznie z istniejącym zbiornikiem w baldachimie płata o pojemności 170 l (normalnie zabierano tam 90 l paliwa), zapas paliwa mógł wynosić łącznie 760 l. Wzmocniono konstrukcję samolotu, zmieniono konstrukcję usterzenia, a silnik wymieniono na mocniejszy Gipsy III (moc nominalna 120 KM), z cylindrami w układzie wiszącym, co zmieniło nieco i unowocześniło sylwetkę samolotu. Samolot wyposażono w radiostację, mógł też zabierać nadmuchiwaną łódkę[1].

15 sierpnia 1931 na zmodyfikowanym PWS-52 Józef Lewoniewski wykonał lot dookoła Polski bez lądowania, z jednym pasażerem, pokonując 1755 km w 12 godzin 35 minut. 1 września 1931 wykonał na nim lot z Warszawy do Salonik i z powrotem (2700 km). Miał to być lot bez lądowania, lecz z powodu awarii iskrownika lądował dwukrotnie, na Węgrzech i w Grecji. Z powodu braku funduszy wytwórni PWS zrezygnowano z użycia samolotu do lotu dookoła świata[1].

W 1933 samolot został przekazany Ministerstwu Komunikacji, lecz przez kilka lat był nie używany. W 1937 został kupiony przez Z. Przeorskiego z Klubu Lotniczego PWS, który wymontował dodatkowe zbiorniki i używał do lotów sportowych. W 1939 samolot został rozbity podczas lotu treningowego[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 A. Glass, op.cit.
  2. Marian Krzyżan, Międzynarodowe turnieje lotnicze 1929-1934, Warszawa 1988, ISBN 83-206-0637-3, s.40. Według tego samego źródła s.236 i A. Glass, op.cit. s.189, miało to jednak miejsce w Saint-Inglevert.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Glass, Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939, WKiŁ, Warszawa 1977, s.188-190

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]