Partia Pracy Korei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Partia Pracy Korei
조선로동당
Flag of the Workers' Party of Korea.svg
Państwo  Korea Północna
Lider Kim Dzong Un (od 26 grudnia 2011)[1]
Data założenia 30 czerwca 1949
Deklarowana
ideologia polityczna
dżucze
songun
Deklarowane
poglądy gospodarcze
autarkia
Korea Północna
Godło Korei Północnej
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Korei Północnej

Wikiprojekt Polityka

Partia Pracy Korei (kor. 조선로동당, trl. Dzoson Rodongdang) – monopartia rządząca w Korei Północnej. Jedno z trzech istniejących ugrupowań politycznych w kraju działające we Froncie Ojczyźnianym. Partia określa swoją ideologię jako dżucze. Według oficjalnych północnokoreańskich źródeł powołana została 10 października 1945 roku po wycofaniu się wojska radzieckiego w wyniku połączenia Komunistycznej Partii Korei Północnej oraz Nowej Partii Ludowej. Faktycznie została sformowana 30 czerwca 1949 z połączenia Partii Pracy obydwu Korei w Pjongjangu. Pierwsze lata istnienia partii zdominowała wojna koreańska. Po jej zakończeniu na skutek zerwania z polityką stalinizmu przez Nikitę Chruszczowa na XX Zjeździe KPZR. Latem 1956 roku Kim Ir Sen został wezwany do Moskwy. Nikita Chruszczow udzielił mu nagany w związku z nieprzeprowadzeniem procesu destalinizacji w jego kraju. Aby temu zapobiec Kim Ir sen opóźnił plenum komitetu centralnego o ponad miesiąc i przekupił jego członków aby zachować status quo. 30 sierpnia Choe Chang-ik wygłosił przemówienie atakując Kim Ir Sena za koncentrowanie władzy partii i państwa w swoich rękach, oraz skrytykował linię partii stawiającą na uprzemysłowienie, które nie zaspokaja powszechnego głodu wśród ludzi w Korei Północnej. Skrytykował także istnienie państwa policyjnego. W odpowiedzi na krytykę obiecał przeprowadzić reformy, do których jednak nigdy nie doszło, a opozycja partyjna musiała udać się na emigrację do Chin i została usunięta z Komitetu Centralnego.

We wrześniu 1956 roku radziecko-chińska delegacja udała się do Pjongjangu z "instrukcjami" dla Kim Ir-Sena, by zaprzestał wszelkich czystek i ponownie nawiązał współpracę z liderami Yan’an i frakcji radzieckiej. Drugie plenum KC, które odbyło się w dniu 23 września 1956, oficjalnie ułaskawiło przywódców opozycji, ale w 1957 roku czystki zostały wznowione i w 1958 frakcja Yan’an przestała istnieć.

Do 1960 reżim KRLD był postrzegany jako ortodoksyjne komunistyczne jednego z rywalizujących ze sobą bloków, Cały przemysł został upaństwowiony a rolnictwo zostało skolektywizowane na wzór sowiecki, a partia kontrolowała gospodarkę nakazowo-rozdzielczą na wszystkich szczeblach. Wszystkie pozostałe organizacje polityczne zostały stłumione i społeczeństwo obywatelskie zostało zgaszone. Wszechobecny aparat policji politycznej aresztował wszystkich dysydentów. Nawet na tym etapie istnienia partii nie było kultu jednostki, KRLD był postrzegany jako sowiecki kraj satelitarny, podobnie jak PRL i NRD. W 1961 roku Kim Ir Sen podpisał traktat o przyjaźni i wzajemnej współpracy z Zhou Enlai a następnie udał się do ZSRR i podpisał podobny traktat. Po 1962, a zwłaszcza po XXII Zjeździe KPZR, Partia Pracy Korei skrytykowała sowieckich i chińskich przywódców za rewizjonistyczną politykę oraz za teorię Chruszczowa o pokojowym współistnieniu. W 1962 roku Korea Północna poparła Chiny w wojnie z Indiami oraz skrytykowała wycofanie się ZSRR z kryzysu kubańskiego. Związek Radziecki odpowiedział odcinając pomoc do KRLD, przyczyniając się do poważnego osłabienia przemysłu Korei Północnej. Pomocy nie mogły udzielić także Chiny pogrążone w chaosie rewolucji kulturalnej. Po 1965 r., Korea Północna miała neutralne stanowisko w konfliktu sowiecko-chińskiego i wycofała się z bezwarunkowego poparcia dla Chin zarzucając Mao Zedongowi dogmatyzm i lekkomyślność, a nawet oskarżając o przyjęcie "teorii permanentnej trockistowskiej rewolucji", która była uważana za poważną herezję w świecie komunistycznym. Pomimo przyjęcia niektórych haseł chińskiej rewolucji kulturalnej Kim Ir Sen pozostał nieufny wobec chińskiego panowania. W 1968 roku KRLD wzięła do niewoli amerykański okręt wojenny USS Pueblo. Zatrzymanie okrętu wojennego dowodzi, że Kim Ir Sen prowadził własną wersję zimnej wojny, niezależnie od ZSRR i Chin.

Kim Ir-Sen pełnił funkcję sekretarza generalnego. Zmieniona została także jego oficjalna biografia by mógł był postrzegany jako jedyny założyciel Partii Pracy Korei.

Pierwszym sekretarzem został mianowany Kim Ir Sen. Po jego śmierci w 1994 roku partią zaczął kierować Kim Dzong Il. Obecnie członkami partii jest około 2 milionów obywateli powyżej 17 roku życia.

Po śmierci Kim Dzong Ila w grudniu 2011 jego syn Kim Dzong Un został nazwany „Wielkim następcą” zmarłego przywódcy.

Przypisy

  1. Kolejny etap sukcesji władzy w Korei Północnej (pol.). interia.pl, 2011-12-26. [dostęp 2013-06-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]