Kim Dzong Il

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej koreańskie nazwisko Kim.
Kim Dzong Il
Kim Jong il Portrait.jpg
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1941 lub 1942
Wiatskoje
Data i miejsce śmierci 17 grudnia 2011
Pjongjang
Korea Północna Najwyższy Przywódca Korei Północnej
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Okres urzędowania od 8 lipca 1994
do 17 grudnia 2011
Poprzednik Kim Ir Sen
Następca Kim Dzong Un
Korea Północna Przewodniczący Komisji Obrony Narodowej KRLD
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Okres urzędowania od 9 kwietnia 1993[1]
do 17 grudnia 2011[2]
Poprzednik urząd utworzony
Następca Kim Dzong Un[3]
Korea Północna 2. Sekretarz Generalny Partii Pracy Korei
Okres urzędowania od 8 października 1997
do 17 grudnia 2011[4]
Poprzednik Kim Ir Sen
Następca Kim Dzong Un[5]
Odznaczenia
Order Kim Ir Sena Order Kim Ir Sena Order Kim Ir Sena Order Kim Ir Sena Order Flagi Narodowej I klasy Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Kambodży
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Generalissimus Generalissimus
Przebieg służby
Lata służby 1991-2011
Siły zbrojne Koreańska Armia Ludowa

Kim Dzong Il (IPA: [kimdzɔŋil], kor. 김정일) (ur. 16 lutego 1941 lub 1942 we Wiatskoje, zm. 17 grudnia 2011 w Pjongjangu) – przywódca Korei Północnej w latach 1994–2011. Był następcą swego ojca i założyciela KRLD, Kim Ir Sena po jego śmierci w 1994 roku. Był również sekretarzem generalnym Partii Pracy Korei, przewodniczącym Narodowej Komisji Obrony, a także marszałkiem i dowódcą Koreańskiej Armii Ludowej[6].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Kim Dzong Il w wieku pięciu lub sześciu lat.

Kim Dzong Il urodził się 16 lutego 1941 lub 1942 we wsi Wiatskoje k. Chabarowska w Związku Radzieckim, choć oficjalne biografie podają rok 1942 i lokalizują zdarzenie na górze Pektu-san w Korei Północnej[7][8]. Według państwowej propagandy w chwili jego urodzin, mimo iż była sroga zima, na górze "zakwitły kwiaty, a ptaki mówiły ludzkim głosem". Prawdopodobnie zmiana daty rocznej wynikała z chęci dopasowania jej do roku 1912, gdy urodził się jego ojciec. W efekcie możliwe było równoczesne świętowanie okrągłych rocznic urodzin obu przywódców[9].

Podczas wojny koreańskiej został dla bezpieczeństwa wysłany przez ojca do Mandżurii. Dwa lata uczył się w szkole pilotów w NRD, a w 1963 ukończył Uniwersytet Kim Ir Sena.

Zajmował wiele mniej znaczących stanowisk w Partii Pracy Korei, a następnie został sekretarzem swojego ojca, z którym blisko współpracował podczas czystki w szeregach partii (1967). We wrześniu 1973 mianowano go sekretarzem partyjnym ds. organizacji i agitacji politycznej. W październiku 1980 jego ojciec włączył Kim Dzong Ila do kultu własnej osoby i wyznaczył na swojego następcę. Od tej chwili występował jako Umiłowany Przywódca, w odróżnieniu od swojego ojca, Wielkiego Wodza. Kontynuował rozwijanie nakreślonych przez Kim Ir Sena idei Dżucze w licznych publikacjach o charakterze filozoficzno-ideologiczno-propagandowym. W latach 1990–1991 Kim był zwierzchnikiem koreańskich sił zbrojnych oraz sprawował najwyższe funkcje w Komitecie Centralnym, Biurze Politycznym i Sekretariacie partii.

Przywódca Korei Północnej[edytuj | edytuj kod]

Kim Dzong Il oraz Dmitrij Miedwiediew podczas spotkania w Rosji. (2011)
Kim Dzong Il
Nazwa koreańska
Hangul 김정일
Hancha 金正日
Transkrypcje języka koreańskiego
poprawiona Gim Jeong-il
MCR Kim Chŏng-il
Wymowa
IPA kimdʑʌŋil
Przybliżona polska Kim Dzong Il

W lipcu 1994 Kim Ir Sen zmarł na atak serca – Kim Dzong Il został faktycznym przywódcą Korei Północnej. Jednak fakt, że w kolejnych latach nie przyjął oficjalnych tytułów swojego ojca (który w 1998 został ogłoszony Wiecznym Prezydentem), może świadczyć o tym, że miał trudności w umocnieniu swojej władzy. Kim Dzong Il objął jeszcze w 1993 funkcję Przewodniczącego Narodowej Komisji Obrony stanowiącej (według Konstytucji z 1998 r.) "najwyższe stanowisko w państwie". Szefem partii komunistycznej został dopiero w październiku 1997 r.

W czasie swych rządów złożył kilka wizyt zagranicznych:

  • W Rosji we wrześniu 2001 spotkał się z prezydentem Władimirem Putinem
  • W Chinach:
    • w maju 2010 rozmawiał z chińskimi przywódcami, w tym z przewodniczącym ChRL Hu Jintao[10]
    • ponownie w sierpniu 2010 wraz z synem Kim Dzong Unem[11]
    • w maju 2011 w rocznicę podpisania traktatu o przyjaźni między KRLD a ChRL[12]
  • W Rosji w sierpniu 2011 rozmawiał z Dmitrijem Miedwiediewem[13]

Pogłoski o śmierci[edytuj | edytuj kod]

29 maja 2008 podano w mediach[14] informację, jakoby Kim Dzong Il mógł zostać zastrzelony 26 maja między 7 a 8 rano czasu lokalnego, podczas "spotkania z robotnikami" w jednym z południowych rejonów kraju (Hamgyŏng Południowy). Północnokoreańskie źródła rządowe zaprzeczały tym doniesieniom, jak i nie potwierdzało ich Ministerstwo ds. Zjednoczenia w Korei Południowej. Pogłoski potwierdzać miały rzekomo źródła chińskie[15].

7 września 2008 niektóre gazety podały informację[16], że Kim Dzong Il nie żyje od 2003 r., a od tamtej pory jego rolę przejął sobowtór.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Pomniki konne Kim Ir Sena i Kim Dzong Ila
Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat śmierci Kim Dzong Ila

Media północnokoreańskie ogłosiły śmierć Kim Dzong Ila 19 grudnia 2011[17]. Spikerka telewizyjna Ri Chun Hi poinformowała, że powodem śmierci było fizyczne i psychiczne wyczerpanie organizmu. Poinformowano również, iż zgon nastąpił dwa dni wcześniej podczas jazdy pociągiem, gdzie przywódca Korei Północnej miał rozległy zawał serca[18]. 19 grudnia 2011 "Wielkim Następcą" zmarłego Kim Dzong Ila został ogłoszony Kim Dzong Un, który stanął również na czele komitetu pogrzebowego liczącego 232 osoby[19][20].

Obraz propagandowy[edytuj | edytuj kod]

Kim Dzong Il z ojcem Kim Ir Senem.

W propagandzie państwowej Kim Dzong Il był przedstawiany jako wybitny generał, ale – w przeciwieństwie do swojego ojca – nie jako niedościgniony mistrz wszystkich sfer życia publicznego. Takie rozwiązanie było konieczne z uwagi na panujący w kraju kryzys gospodarczy i głód, które dało się wytłumaczyć wyłącznie konfrontacją ze Stanami Zjednoczonymi i koniecznością skupienia przez Kim Dzong Ila wszystkich wysiłków na obronie państwa. Zdaniem B.R. Myersa, amerykańskiego specjalisty od ideologii północnokoreańskiej, kryzys jądrowy wyposażył go w jego własny mit o ocaleniu narodu[21]. Zarazem jednak w propagandzie Drogi przywódca jawi się jako bardziej ludzki i podatny na zranienie niż Kim Ir Sen, a więc stanowi bardziej przekonujące ucieleśnienie rasy koreańskiej[22].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Kim Yŏng Suk. Z Sŏng Hye Rim miał syna Kim Dzong Nama (ur. 1971). Z tancerką Ko Yŏng Hŭi Kim Dzong Il miał dwóch synów: Kim Dzong Czola (ur. 1981) i Kim Dzong Una (ur. 1983). Miał dwóch braci: Kim P'yŏng Ila i Kim Man Ila oraz siostrę Kim Kyŏng Hŭi.

Finanse[edytuj | edytuj kod]

Według The Sunday Telegraph Kim Dzong Il miał zgromadzone 4 mld USD w depozycie w bankach europejskich, na wypadek konieczności ucieczki z Korei Północnej. Magazyn poinformował również, że większość tych banków znajduje się w Luksemburgu[23].

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Hyŏng Jik
 
Kang Pan Sŏk
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Dzong Suk
 
Kim Ir Sen
 
Kim Sŏng Ae
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Yŏng Suk
 
 
Sŏng Hye Rim
 
Kim Dzong Il
 
Ko Yŏng Hŭi
 
Kim Ok
 
Kim Kyŏng Hŭi
 
Jang Sŏng T'aek
 
Kim Kyŏng Jin
 
Kim P'yŏng Il
 
Kim Yŏng Il
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Sŏl Song
 
Kim Dzong Nam
 
Kim Dzong Czol
 
Kim Dzong Un
 
Ri Sŏl Ju
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Han Sol

Przypisy

  1. Od 1998 jako najwyższe stanowisko. Konstytucja KRLD znowelizowana 5 września 1998 określa Państwową Komisję Obrony jako "najwyższe stanowisko państwowe" Waldemar J. Dziak: Korea pokój czy wojna? Wyd:: Świat Książki, 2003, s. 252-253
  2. 13 kwietnia 2012 ogłoszony pośmiertnie "Wiecznym Przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej KRLD"
  3. Jako Pierwszy Przewodniczący
  4. 11 kwietnia 2012 ogłoszony pośmiertnie "Wiecznym Sekretarzem Generalnym Partii Pracy Korei"
  5. Jako I Sekretarz
  6. 15 lutego 2012 Kim Dzong Ilowi został pośmiertnie nadany tytuł "generalissimusa" http://www.kcna.kp/goHome.do?lang=eng
  7. Biography of the Dear Leader Kim Jong Il (ang.). [dostęp 2008-12-05].
  8. Kim Jong Il – Short Biography.
  9. Wszystkie śmierci Kim Dzong Ila. Onet. [dostęp 2011-12-19].
  10. BBC.co.uk
  11. Guardian.co.uk
  12. China.org
  13. Kim Il-Jong Visits Russia to Meet with President Medvedev by Michale Schwirtz, New York Times, 21 August 2011
  14. m.in. tvn24, rp.pl
  15. agencja Stratford: Rumors Of Kim's Death Denied
  16. m.in. dziennik, The Times i Japan Today
  17. Komitet Centralny Partii Pracy Korei, Narodowa Komisja Obrony Prezydium Najwyższego Zgromadzenia Ludowego i rząd KRLD z najgłębszym smutkiem zawiadamiają wszystkich członków Partii, urzędników i lud KRLD że Kim Dzong Il, sekretarz generalny Partii Pracy Korei, przewodniczący Narodowej Komisji Obrony i najwyższy dowódca Koreańskiej Armii Ludowej odszedł z tego świata z powodu nagłej choroby o 8:30 (0:30 czasu polskiego) 17 grudnia roku Juche 100 (2011) w czasie podróży służbowej http://www.kcna.co.jp/index-e.htm Komunikat agencji KCNA z 19.12.2011
  18. Kim Dzong Il nie żyje. 19.12.2011. [dostęp 2011-12-19].
  19. Kim Dzong Un stanie na czele Korei Płn.? - TVP.INFO
  20. (3rd LD) N. Korean lead#er dies at 69 after decades of iron-fist rule | YONHAP NEWS
  21. Brian Reynolds Myers, Najczystsza rasa. Propaganda Korei Północnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 96, ISBN 978-83-01-16589-5.
  22. Brian Reynolds Myers, Najczystsza rasa. Propaganda Korei Północnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 93-94, ISBN 978-83-01-16589-5.
  23. Kim Jong-il keeps $4bn 'emergency fund' in European banks (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2011-12-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]