Kim Dzong Il
| Kim Dzong Il | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 16 lutego 1941 lub 1942 Wiatskoje |
| Data i miejsce śmierci | 17 grudnia 2011 Pjongjang |
| 2. Najwyższy Przywódca Korei Północnej | |
| Przynależność polityczna | Partia Pracy Korei |
| Okres urzędowania | od 8 lipca 1994 do 17 grudnia 2011 |
| Poprzednik | Kim Ir Sen |
| Następca | Kim Dzong Un |
| Przewodniczący Komisji Obrony Narodowej KRLD | |
| Przynależność polityczna | Partia Pracy Korei |
| Okres urzędowania | od 9 kwietnia 1993[1] do 17 grudnia 2011[2] |
| Poprzednik | Kim Ir Sen (Jako Prezydent) |
| Następca | Kim Dzong Un (Jako I Przewodniczący) |
| 2. Sekretarz Generalny Partii Pracy Korei | |
| Okres urzędowania | od 8 października 1997 do 17 grudnia 2011[3] |
| Poprzednik | Kim Ir Sen |
| Następca | Kim Dzong Un - (Jako I Sekretarz) |
| Odznaczenia | |
   |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Kim Dzong Il (IPA: [kimdʑʌŋil], kor. 김정일 ur. 16 lutego 1941 lub 1942 we Wiatskoje, zm. 17 grudnia 2011 w Pjongjangu) – przywódca Korei Północnej w latach 1994–2011. Był następcą swego ojca i założyciela KRLD, Kim Ir Sena po jego śmierci w 1994 roku. Był również sekretarzem generalnym Partii Pracy Korei, przewodniczącym Narodowej Komisji Obrony, a także marszałkiem i dowódcą Koreańskiej Armii Ludowej[4].
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Młodość i działalność polityczna [edytuj]
Kim Dzong Il urodził się 16 lutego 1941 lub 1942 we wsi Wiatskoje k. Chabarowska w Związku Radzieckim, choć oficjalne biografie podają rok 1942 i lokalizują zdarzenie na górze Pektu-san w Korei Północnej[5][6]. Według państwowej propagandy w chwili jego urodzin, mimo iż była sroga zima, na górze "zakwitły kwiaty, a ptaki mówiły ludzkim głosem". Prawdopodobnie zmiana daty rocznej wynikała z chęci dopasowania jej do roku 1912, gdy urodził się jego ojciec. W efekcie możliwe było równoczesne świętowanie okrągłych rocznic urodzin obu przywódców[7].
Podczas wojny koreańskiej został dla bezpieczeństwa wysłany przez ojca do Mandżurii. Dwa lata uczył się w szkole pilotów w NRD, a w 1963 ukończył Uniwersytet Kim Ir Sena.
Zajmował wiele mniej znaczących stanowisk w Partii Pracy Korei, a następnie został sekretarzem swojego ojca, z którym blisko współpracował podczas czystki w szeregach partii (1967). We wrześniu 1973 mianowano go sekretarzem partyjnym ds. organizacji i agitacji politycznej. W październiku 1980 jego ojciec włączył Kim Dzong Ila do kultu własnej osoby i wyznaczył na swojego następcę. Od tej chwili występował jako Umiłowany Przywódca, w odróżnieniu od swojego ojca, Wielkiego Wodza. Kontynuował rozwijanie nakreślonych przez Kim Ir Sena idei Dżucze w licznych publikacjach o charakterze filozoficzno-ideologiczno-propagandowym. W latach 1990–1991 Kim był zwierzchnikiem koreańskich sił zbrojnych oraz sprawował najwyższe funkcje w Komitecie Centralnym, Biurze Politycznym i Sekretariacie partii.
Przywódca Korei Północnej [edytuj]
| Kim Dzong Il | |
| Nazwa koreańska | |
| Hangul | 김정일 |
| Hancha | 金正日 |
| Transkrypcje języka koreańskiego | |
| poprawiona | Gim Jeong-il |
| MCR | Kim Chŏng-il |
| Wymowa | |
| IPA | kimdʑʌŋil |
| Przybliżona polska | Kim Dzong Il |
W lipcu 1994 Kim Ir Sen zmarł na atak serca – Kim Dzong Il został faktycznym przywódcą Korei Północnej. Jednak fakt, że w kolejnych latach nie przyjął oficjalnych tytułów swojego ojca (który w 1998 został ogłoszony Wiecznym Prezydentem), może świadczyć o tym, że miał trudności w umocnieniu swojej władzy. Kim Dzong Il objął jeszcze w 1993 funkcję Przewodniczącego Narodowej Komisji Obrony stanowiącej (według Konstytucji z 1998 r.) "najwyższe stanowisko w państwie". Szefem partii komunistycznej został dopiero w październiku 1997 r.
W czasie swych rządów złożył kilka wizyt zagranicznych:
- W Rosji we wrześniu 2001 spotkał się z prezydentem Władimirem Putinem
- W Chinach:
- W Rosji w sierpniu 2011 rozmawiał z Dmitrijem Miedwiediewem[11]
Pogłoski o śmierci [edytuj]
29 maja 2008 podano w mediach[12] informację, jakoby Kim Dzong Il mógł zostać zastrzelony 26 maja między 7 a 8 rano czasu lokalnego, podczas "spotkania z robotnikami" w jednym z południowych rejonów kraju (Hamgyŏng Południowy). Północnokoreańskie źródła rządowe zaprzeczały tym doniesieniom, jak i nie potwierdzało ich Ministerstwo ds. Zjednoczenia w Korei Południowej. Pogłoski potwierdzać miały rzekomo źródła chińskie[13].
7 września 2008 niektóre gazety podały informację[14], że Kim Dzong Il nie żyje od 2003 r., a od tamtej pory jego rolę przejął sobowtór.
Śmierć [edytuj]
Media północnokoreańskie ogłosiły śmierć Kim Dzong Ila 19 grudnia 2011[15]. Spikerka telewizyjna poinformowała, że powodem śmierci było fizyczne i psychiczne wyczerpanie organizmu. Poinformowano również, iż zgon nastąpił dwa dni wcześniej podczas jazdy pociągiem, gdzie przywódca Korei Północnej miał rozległy zawał serca[16]. 19 grudnia 2011 "Wielkim Następcą" zmarłego Kim Dzong Ila został ogłoszony Kim Dzong Un, który stanął również na czele komitetu pogrzebowego liczącego 232 osoby[17][18].
Obraz propagandowy [edytuj]
W propagandzie państwowej Kim Dzong Il był przedstawiany jako wybitny generał, ale – w przeciwieństwie do swojego ojca – nie jako niedościgniony mistrz wszystkich sfer życia publicznego. Takie rozwiązanie było koniecznie z uwagi na panujący w kraju kryzys gospodarczy i głód, które dało się wytłumaczyć wyłącznie konfrontacją ze Stanami Zjednoczonymi i koniecznością skupienia przez Kim Dzong Ila wszystkich wysiłków na obronie państwa. Zdaniem B.R. Myersa, amerykańskiego specjalisty od ideologii północnokoreańskiej, kryzys jądrowy wyposażył go w jego własny mit o ocaleniu narodu[19]. Zarazem jednak w propagandzie Drogi przywódca jawi się jako bardziej ludzki i podatny na zranienie niż Kim Ir Sen, a więc stanowi bardziej przekonujące ucieleśnienie rasy koreańskiej[20].
Życie prywatne [edytuj]
Był żonaty z Kim Yŏng Suk. Z Sŏng Hye Rim miał syna Kim Dzong Nama (ur. 1971). Z tancerką Ko Yŏng Hŭi Kim Dzong Il miał dwóch synów: Kim Dzong Czola (ur. 1981) i Kim Dzong Una (ur. 1983). Miał dwóch braci: Kim P'yŏng Ila i Kim Man Ila oraz siostrę Kim Kyŏng Hŭi.
Finanse [edytuj]
Według The Sunday Telegraph Kim Dzong Il miał zgromadzone 4 mld USD w depozycie w bankach europejskich, na wypadek konieczności ucieczki z Korei Północnej. Magazyn poinformował również, że większość tych banków znajduje się w Luksemburgu[21].
Genealogia [edytuj]
Przypisy
- ↑ Od 1998 jako najwyższe stanowisko. Konstytucja KRLD znowelizowana 5 września 1998 określa Państwową Komisję Obrony jako "najwyższe stanowisko państwowe" Waldemar J. Dziak: Korea pokój czy wojna? Wyd:: Świat Książki, 2003, s. 252-253
- ↑ 13 kwietnia 2012 ogłoszony pośmiertnie "Wiecznym Przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej KRLD"
- ↑ 11 kwietnia 2012 ogłoszony pośmiertnie "Wiecznym Sekretarzem Generalnym Partii Pracy Korei"
- ↑ 15 lutego 2012 Kim Dzong Ilowi został pośmiertnie nadany tytuł "generalissimusa" http://www.kcna.kp/goHome.do?lang=eng
- ↑ Biography of the Dear Leader Kim Jong Il (ang.). [dostęp 2008-12-05].
- ↑ Kim Jong Il – Short Biography.
- ↑ Wszystkie śmierci Kim Dzong Ila. Onet. [dostęp 2011-12-19].
- ↑ BBC.co.uk
- ↑ Guardian.co.uk
- ↑ China.org
- ↑ Kim Il-Jong Visits Russia to Meet with President Medvedev by Michale Schwirtz, New York Times, 21 August 2011
- ↑ m.in. tvn24, rp.pl
- ↑ agencja Stratford: Rumors Of Kim's Death Denied
- ↑ m.in. dziennik, The Times i Japan Today
- ↑ Komitet Centralny Partii Pracy Korei, Narodowa Komisja Obrony Prezydium Najwyższego Zgromadzenia Ludowego i rząd KRLD z najgłębszym smutkiem zawiadamiają wszystkich członków Partii, urzędników i lud KRLD że Kim Dzong Il, sekretarz generalny Partii Pracy Korei, przewodniczący Narodowej Komisji Obrony i najwyższy dowódca Koreańskiej Armii Ludowej odszedł z tego świata z powodu nagłej choroby o 8:30 (0:30 czasu polskiego) 17 grudnia roku Juche 100 (2011) w czasie podróży służbowej http://www.kcna.co.jp/index-e.htm Komunikat agencji KCNA z 19.12.2011
- ↑ Kim Dzong Il nie żyje. 19.12.2011. [dostęp 2011-12-19].
- ↑ Kim Dzong Un stanie na czele Korei Płn.? - TVP.INFO
- ↑ (3rd LD) N. Korean leader dies at 69 after decades of iron-fist rule | YONHAP NEWS
- ↑ Brian Reynolds Myers, Najczystsza rasa. Propaganda Korei Północnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 96, ISBN 978-83-01-16589-5.
- ↑ Brian Reynolds Myers, Najczystsza rasa. Propaganda Korei Północnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 93-94, ISBN 978-83-01-16589-5.
- ↑ Kim Jong-il keeps $4bn 'emergency fund' in European banks (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2011-12-22].
Bibliografia [edytuj]
- Brian Reynolds Myers: Najczystsza rasa. Propaganda Korei Północnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 96, ISBN 978-83-01-16589-5.
|
|||||||||||||
