Kim Ir Sen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
To jest biografia osoby noszącej koreańskie nazwisko Kim.
Kim Ir Sen
Kim Il Sung Portrait-2.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1912
Mangyŏngdae
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1994
Pjongjang
Wieczny Prezydent Korei Północnej[1]
Okres urzędowania od 5 września 1998
1. Prezydent Korei Północnej
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Okres urzędowania od 28 grudnia 1972
do 8 lipca 1994
Poprzednik urząd utworzony
Następca urząd zniesiony
1. Premier Korei Północnej
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Okres urzędowania od 9 września 1948
do 28 grudnia 1972
Poprzednik urząd utworzony
Następca Kim Il
Przewodniczący Tymczasowego Komitetu Ludowego Korei Północnej
Przynależność polityczna Partia Pracy Korei
Okres urzędowania od 9 lutego 1946
do 8 września 1948
Poprzednik urząd utworzony
Następca urząd zniesiony
1. Sekretarz Generalny Partii Pracy Korei
Okres urzędowania od 30 czerwca 1949
do 8 lipca 1994
Poprzednik urząd utworzony
Następca Kim Dzong Il
Odznaczenia
Order Flagi Narodowej I klasy Xirka Ġieħ ir-Repubblika (Malta) Order Karola Marksa (NRD) Order Lenina Order Suche Batora (MRL) Order Czerwonego Sztandaru Order José Martí (Kuba)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Kim Ir Sen
Nazwa koreańska
Hangul 김일성
Hancha 金日成
Transkrypcje języka koreańskiego
poprawiona Gim Il-seong
MCR Kim Il-sŏng
Wymowa
IPA ki.mil.s͈ɔŋ
Kim Ir Sen i Nicolae Ceaușescu. (1971)

Kim Ir Sen, właśc. Kim Il-song[2] albo Kim Song-dżu kor. 김일성 (ur. 15 kwietnia 1912 w Mangyŏngdae koło Pjongjangu, zm. 8 lipca 1994 w Pjongjangu) – koreański polityk, przywódca Korei Północnej w latach 1946-1994, marszałek i generalissimus Koreańskiej Armii Ludowej, wieloletni przywódca Partii Pracy Korei, od 5 września 1998 roku Wieczny Prezydent.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kim Hyong Jik, ojciec przywódcy, był działaczem chrześcijańsko-narodowej opozycji wobec japońskiej okupacji Korei. Mimo starań, takich jak zapisanie do szkoły misyjnej, nie udało mu się zaszczepić w synu wiary chrześcijańskiej.

Od 1924 roku Ir Sen przebywał w Chinach, gdzie wstąpił do młodzieżowego ruchu marksistowskiego. Należał do partyzantki koreańskiej w latach 30. XX wieku, walczącej z okupacją japońską. Od 1931 należał do Komunistycznej Partii Korei, na której czele stanął w 1945 (od 1948 r. jest to Partia Pracy Korei). Zdobył wykształcenie wojskowe i polityczne w ZSRR, podczas II wojny światowej służył w Armii Czerwonej, dowodząc oddziałem Koreańczyków (w stopniu majora). Na przywódcę partii i państwa koreańskiego wybrano go z powodu braku bardziej kompetentnego kandydata, mimo że nie posiadał właściwego przygotowania ideologicznego i był bardzo słabo wykształcony[3] (zdaniem amerykańskiego badacza Korei Północnej, B.R. Myersa był niewątpliwie najsłabiej wykształconym przywódcą w całym bloku wschodnim[4]).

Po klęsce Japonii w 1945 powrócił do Korei i w lutym 1946 powołał na północy kraju tymczasowy rząd komunistyczny (Tymczasowy Komitet Ludowy Korei Północnej)[5], proklamując następnie (1948) Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną. Stanął na jej czele jako premier. W 1953 otrzymał stopień marszałka.

Dążąc do siłowego zjednoczenia państw koreańskich, zaatakował w 1950 Koreę Południową; wywołana tymi wydarzeniami wojna koreańska, w którą zaangażowały się USA i Chiny, skutkowała izolacją Korei Północnej. Kim Ir Sen przyjął politykę rozwoju gospodarczego opartego na własnych zasobach i produkcji, bez udziału czynników zagranicznych (tzw. filozofia Dżucze); dążył także do wyprodukowania własnej broni atomowej.

Stworzony przez niego kult jednostki, widoczny na każdym kroku, ukazał m.in. Andrzej Fidyk w filmie dokumentalnym Defilada.

Kim Ir Sen był tytułowany „Wielkim Wodzem”; w 1972 objął stanowisko prezydenta. Kult Kima pozostał obecny także po jego śmierci, co wyraża się m.in. nieobsadzeniem urzędu prezydenta i nadaniem pośmiertnym tytułu „wiecznego prezydenta” w 1998.

Po śmierci jego ciało zostało zmumifikowane (zabalsamowane). Przywódcą Korei Północnej został po jego śmierci syn, Kim Dzong Il.

Kim Ir Sen zajmuje drugie miejsce spośród dyktatorów w długości rządzenia. Stał na czele Korei Płn. w latach 1948–1994, czyli przez 46 lat. Wyprzedza go Fidel Castro, były przywódca Kuby, który rządził swoim krajem przez 52 lata.

Kult[edytuj | edytuj kod]

W Korei Północnej znajduje się ponad 500 pomników Kim Ir Sena[6]. W Pjongjangu znajduje się Uniwersytet im. Kim Ir Sena, Stadion im. Kim Ir Sena, Plac Kim Ir Sena, a także wzniesiony na cześć jego oraz ideologii dżucze 170-metrowy monument – Wieża Dżucze.

Portret Kim Ir Sena widnieje na wielu banknotach północnokoreańskich.

W okresie od 1940 r. do 2000 r. Kim Ir Sen został odznaczony ponad 230 orderami, medalami, nagrodami i zaszczytnymi tytułami pochodzącymi z ponad 70 krajów i od więcej niż 10 organizacji międzynarodowych[7].


Genealogia[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Hyŏng Jik
 
Kang Pan Sŏk
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Dzong Suk
 
Kim Ir Sen
 
Kim Sŏng Ae
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Yŏng Suk
 
 
Sŏng Hye Rim
 
Kim Dzong Il
 
Ko Yŏng Hŭi
 
Kim Ok
 
Kim Kyŏng Hŭi
 
Jang Sŏng T'aek
 
Kim Kyŏng Jin
 
Kim P'yŏng Il
 
Kim Yŏng Il
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Sŏl Song
 
Kim Dzong Nam
 
Kim Dzong Czol
 
Kim Dzong Un
 
Ri Sŏl Ju
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kim Han Sol
Korea Północna
Godło Korei Północnej
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Korei Północnej

Wikiprojekt Polityka

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Od 1972 do śmierci w 1994 formalną głową państwa był Kim Ir Sen jako prezydent, który w 1998 roku został nazwany „Wiecznym Prezydentem”. Zgodnie z prawem, tylko jemu przysługuje tytuł głowy państwa. Uznał ten fakt prezydent Armenii Serż Sarkisjan, kiedy przesłał kondolencje Kim Ir-Senowi z powodu śmierci Kim Dzong Ila Armenian President condoles with the deceased – newspaper. Jego syn i następca, Kim Dzong Il (zm. 17 grudnia 2011), nie przyjął tytułu prezydenta kraju, a jedynie urząd Przewodniczącego Narodowej Komisji Obrony, który jednak sprawuje faktycznie najwyższą władzę w kraju.
  2. Forma Kim Ir Sen pochodzi z transkrypcji rosyjskiej.
  3. K. Janicki, Korea Północna. Radziecki wypadek przy pracy, „Ciekawostki historyczne”, 19 czerwca 2001.
  4. Brian Reynolds Myers, Najczystsza rasa. Propaganda Korei Północnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 26, ISBN 978-83-01-16589-5.
  5. Waldemar J. Dziak: Korea. Pokój czy wojna, s. 48.
  6. Jane Portal: Art under control in North Korea. ISBN 978-1861892362.
  7. V. M. Smornov: Duel (ros.). 2001-06-10. [dostęp 2011-04-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]