Pobiedno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pobiedno
Zespół szkół w Pobiednie
Zespół szkół w Pobiednie
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Bukowsko
Liczba ludności (2006) 530
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-505
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0346738
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Pobiedno
Pobiedno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pobiedno
Pobiedno
Ziemia 49°31′34″N 22°06′15″E/49,526111 22,104167Na mapach: 49°31′34″N 22°06′15″E/49,526111 22,104167
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pobiedno (staropol. Pobidno) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Bukowsko.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie wieś lokowana przez księcia Jerzego II, jako wieś służebna grodu sanockiego. W historii I Rzeczypospolitej osada zasłynęła dzięki swej dziedziczce Magdalenie Pobiedzińskiej, która w 1550 poślubiła Marcina Krowickiego, proboszcza z Sądowej Wiszni. Skandal, który wybuchł wokół tego związku, był jednym z najgłośniejszych w historii polskiego protestantyzmu. Z Pobiedna w ziemi sanockiej wywodza się Pobiedzińscy h. Gryf. Np. Stanisław Pobiedziński na połowie swych dóbr w Pobiednie w r. 1596 podarował 500 zł. posagu żonie swej Annie Skrzetuskiej – córce Baltazara Słoneckiego (P. 1401 k. 769). Stanisław, odnotowany z powodu 80 zł. w r. 1599 przez Małgorzatę Jemiołowską, wdowę po Walentynie Jemiołowskim.

Kolejni właściciele to; Leszczyńscy, Morawscy, Truskolascy i Bielawscy.

Do 1772 r. wieś leżała administracyjnie w ziemi sanockiej województwa ruskiego. Od 1772 należała do cyrkułu leskiego, a następnie sanockiego. Po reformie administracyjnej w 1864 r., do powiatu sądowego sanockiego, gminy wiejskiej Sanok w kraju Galicja. W 1898 r. wieś liczyła 496 osób zamieszkujących 80 domów.

We wrześniu 1944 podczas operacji dukielsko-preszowskiej we wsi stacjonowała niemiecka 68. Infanterie-Division (XXIV. Panzerkorps) broniąca pozycji przed nacierającym od wschodu radzieckim 67 Korpusem piechoty oraz 167 i 129 Korpusem strzelców (107 Dywizji Piechoty).

Mieszkańcy[edytuj | edytuj kod]

Nazwiska mieszkańców 1787-1814: Adamski, Ambicki, Bączek, Bąk, Bednarz, Biłas, Brejta, Brusa, Cieśla, Cypcarz, Drożyłoski, Dudusz, Duduś, Fiał, Gatoski, Grzyszoski, Gzowski, Hulikoski, Jabczycha, Jastrzębski, Kamiński, Kędzior, Kaskolaba, Kochański, Krulicki, Kopacz, Kuc, Maciejoski, Brechunik Warchola, Wasylenko, Kotlarz, Maczurzak, Miedziuch, Pyrkan, Pospolitak, Przysztasz, Senko, Struś, Suszko, Fornal, Jurczyk, Marzec, Masłyk, Mazioski, Moskal, Osianski, Pałys, Pastuszak, Pietruszoski, Piotrowski, Pisaniak, Preyta, Pryspa, Rawicki, Romański, Sitarczyk, Sierota, Skiba, Sobański, Sobczański, Starego, Sytarczyk, Szelka, Szmyt, Tynik, Welowin, Wierzganoski, Wojciechoski.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy kościół w Pobiednie powstał w 1529 r., następnie wspomniany proboszcz Krowicki zamienił świątynię na zbór protestancki. Konwersja wyznania nastąpiła w 1677 r., po nabyciu Pobiedna przez Wojciecha z Leszna Leszczyńskiego, katolika. W Pobiednie do 1830 r. funkcjonowała cerkiew pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Po śmierci proboszcza Skobielskiego w 1800 r., cerkiew stała się filią parafii w Wolicy, następnie w Dudyńcach, a w 1818 r. filią parafii w Pielni. W 1830 r. kościół uległ całkowitemu zniszczeniu w czasie pożaru, w tym też roku nastąpiła konwersja wyznania miejscowej ludności i przejście na obrządek łaciński.

Zs Pobiedno[edytuj | edytuj kod]

Informacje o szkole na stronie internetowej: zspobiedno.w.interia.pl Zdjęcia znajdują się w galerii na stronie internetowej: gal.pobiedno.w.interia.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]