Reinhard Gehlen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Reinhard Gehlen
Reinhard Gehlen, w niewoli amerykańskiej 1945

Reinhard Gehlen (ur. 3 kwietnia 1902 w Erfurcie, zm. 8 czerwca 1979 w Bergu koło Starnberga) – niemiecki generał Wermachtu w okresie II wojny światowej, twórca i pierwszy kierownik zachodnioniemieckiego wywiadu zorganizowanego początkowo jako tzw. Organisation Gehlen (Organizacja Gehlena), a następnie jako Bundesnachrichtendienst (Federalna Służba Wywiadowcza), w skrócie BND.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu Akademii Wojennej w 1935 roku został oficerem sztabowym armii w wydziale operacyjnym. Po wybuchu II wojny światowej w kampanii wrześniowej był szefem sztabu 213. dywizji w stopniu majora.

Oficer łącznikowy w czasie kampanii francuskiej. W czerwcu 1940 roku został adiutantem szefa Sztabu Generalnego Franza Haldera by w październiku 1940 objąć kierownictwo sekcji wschodniej w wydziale operacyjnym sztabu armii. W kwietniu 1942 w stopniu podpułkownika przejął kierowanie wydziałem Obce Armie Wschód[1] (niem. Fremde Heere Ost) w Sztabie Generalnym Wojsk Lądowych (OKH), który miał siedzibę w Mamerkach (w czasie pobytu Hitlera w Wilczym Szańcu). W grudniu 1944 awansowany do stopnia generała-majora, na wiosnę 1945 r. na generała-porucznika. Gehlen przebywał zwykle w Mamerkach, chociaż jego placówka wywiadu znajdowała się w Twierdzy Boyen w Giżycku. Tam zbierano informacje na tematy związane z sytuacją wojskową i przygotowywano agentów na teren ZSRR. Według J. Thorwalda[2], który prowadził rozmowy z Gehlenem przed napisaniem książki, w twierdzy Boyen przygotowywano kadrę na potrzeby Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej.

Jego realistyczne raporty zostały uznane przez Hitlera za defetyzm, co doprowadziło do zdymisjonowania go 9 kwietnia 1945. Reinhard Gehlen dostał się 22 maja 1945 do niewoli amerykańskiej[3].

Pobyt w Stanach Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po tym jak dostał się do niewoli zwrócił się do władz amerykańskich z przygotowanym oświadczeniem: Jestem głównodowodzącym Grupy Armii Wschód w kwaterze głównej wojsk niemieckich. Mam do przekazania informacje o najwyższym znaczeniu dla waszego rządu.[4].

Mimo takiej postawy i złożonej propozycji został niebawem osadzony wraz z innymi niemieckimi więźniami w obozie w Salzburgu. Niedługo potem Rosjanie domagali się jego wydania (razem z aktami), ale Amerykanie nie chcieli spełnić ich żądań, gdyż już wiedzieli kim jest ten 'nieokrzesany' generał.

Gehlen przybył do Fort Hunt, niedaleko Waszyngtonu, na pokładzie wojskowego samolotu DC-3, po kilkunastu dniach od zakończenia II wojny światowej. Tu na miejscu odwiedzali go kolejni wysoko postawieni oficerowie wojska, wywiadu (m.in. Allen Dulles - szef Biura Służb Strategicznych OSS, poprzedniczki CIA) oraz doradcy prezydenta Harry'ego Trumana.

Dla Amerykanów stał się ważnym źródłem informacji na temat Rosjan (Sowietów) i ich potencjału militarnego, gdyż jako jeden z najważniejszych oficerów Hitlera na froncie wschodnim kierował rozległą i dobrze zorganizowaną siatką nazistowskich szpiegów (jej członkami nie byli wyłącznie Niemcy) działających na szkodę Armii Czerwonej i całego ZSRR.

Ponadto przeczuwając upadek III Rzeszy Gehlen zakopał w Alpach austriackich materiały wywiadowcze dotyczące ZSRR (w sumie miało to być pięćdziesiąt blaszanych beczek), które miały być jego kartą przetargową w rokowaniach z Amerykanami.

Organisation Gehlen[edytuj | edytuj kod]

Z upoważnienia Amerykanów Gehlen przystąpił latem 1945 do tworzenia służby wywiadowczej o nazwie Organizacja Gehlena. Organizacja ta stanowiła podstawę utworzonej w 1956 w Niemczech Federalnej Służby Wywiadowczej (Bundesnachrichtendienst). Reinhard Gehlen stał na jej czele przez 12 lat, od 1956 do 1968, gdy został zmuszony do przejścia w stan spoczynku i zastąpił go Gerhard Wessel.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po rocznym pobycie w Waszyngtonie Gehlen powrócił do Niemiec jako wpływowy agent. Jego - często wyolbrzymione - raporty na temat siły militarnej Związku Radzieckiego (m.in. na temat przewagi Rosjan w broni balistycznej określonej przez Amerykanów jako "luka nuklearna" lub "luka rakietowa") spowodowały zaostrzenie stosunków pomiędzy wrogimi sobie blokami (Wschód - Zachód) i eskalację zimnej wojny do niebezpiecznych granic (m.in. kryzys kubański). Na podstawie tych raportów[5] amerykańscy wojskowi, analitycy z CIA i wywiadu wojskowego (oraz przedstawiciele kompleksu przemysłowo - zbrojeniowego) domagali się od Kongresu zwiększenia budżetu na obronność.

Do współpracy z Amerykanami Gehlen zaangażował - wbrew pierwotnym ustaleniom - byłych gestapowców i SS-manów. Wśród jego współpracowników należy wymienić m.in:

  • dr Franz Alfred Six (m.in. odpowiadał za wymordowanie ponad trzydziestu Żydów w getcie w Smoleńsku);
  • Emil Augsburg (nadzorował mordowanie ludzi na tyłach wroga na terenie ZSRR);
  • Klaus Barbie ("Rzeźnik z Lyonu", przez pewien czas mieszkał w USA).

Badacz spisków, Carl Oglesby (książka Reinhard Gehlen. The Secret Treaty of Fort Hunt), twierdzi, że Organizacja Gehlena stanowiła przykrywkę dla ODESSY, podziemnej organizacji założonej w celu zachowania pokonanej III Rzeszy.

Agencja 114[edytuj | edytuj kod]

Tuż po zakończeniu II wojny światowej Armia Stanów Zjednoczonych szukając informacji na temat działań sowieckich agentów w strefie okupowanej przez USA, nawiązała kontakt z Reinhardem Gehlenem, który przystąpił do tworzenia agencji. Oprócz działań kontrwywiadowczych wymierzonych w Sowietów, Agencja 114 rozpoczęła również monitorowanie krajowych lewicowców i pacyfistów. Wykorzystywana do celów kontrwywiadowczych, służyła jako główne wejście do zachodnioniemieckiego wywiadu dla byłych nazistów. W 1956 agencja pod przewodnictwem Alfreda Benzingera opracowała koncepcję, aby posłużyć się semantyczną manipulacją i wprowadzić do obiegu medialnego termin „polskie obozy zagłady”. Miałoby to sugerować, przeciwnie do stanu faktycznego, że Polacy, a nie Niemcy byli odpowiedzialni za masowe ludobójstwo w czasie II wojny światowej[6][7][8][9].

Przypisy

  1. Część Abteilung Fremde Heere - wywiad płytki OKH.
  2. autora książki Iluzja. Żołnierze radzieccy w armii Hitlera. Warszawa-Kraków 1994
  3. Bogusław Wołoszański, Tajna wojna Hitlera, s.173-174
  4. Jonathan Vankin, John Whalen, Największe spiski ostatniego stulecia, s. 296
  5. Jonathan Vankin, John Whalen, Największe spiski ostatniego stulecia, s. 300
  6. „Polskie obozy koncentracyjne” wymyśliły niemieckie tajne służby. wprostp.pl.
  7. http://dolny-slask.org.pl/3230401,Kto_swiadomie_chce_zrobic_z_katow_ofiary.html
  8. http://www.dziennik.com/publicystyka/artykul/nigdy-nie-bylo-polskich-obozow-smierci
  9. https://forum.jewish.org.pl/viewtopic.php?t=5206&sid=fd5d491032463032961b49753e432ffe

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bielak F.: Służby wywiadowcze Republiki Federalnej Niemiec. Wyd. MON Warszawa 1985, ss. 200. ISBN 83-11-07191-8
  • Gehlen R.: Sensacyjne wspomnienia szefa wywiadu. Warszawski Dom Wydawniczy – Wydawnictwo ATENA Warszawa 1993, ss. 281. ISBN 83-900246-1-6
  • Kilarski R.: Organizacja wywiadowcza Reinharda Gehlena. Wyd. MON Warszawa 1978, ss. 388.
  • Wolanowski L.: Cichy front. Iskry Warszawa 1955, 1956, ss. 229.
  • Bogusław Wołoszański, Tajna wojna Hitlera, Warszawa 1997. ISBN 83-904972-2-0
  • Jonathan Vankin, John Whalen, Największe spiski ostatniego stulecia, ISBN 83-7129-955-9, Tytuł oryginału: 50 greatest conspiracies of all time.