Rejon winogradowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
winogradowski
ros. Виноградовский район
Państwo  Rosja
Siedziba Bierieznik
Powierzchnia 12 560 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

19 351
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Ziemia 62°51′00,0″N 42°43′00,1″E/62,850000 42,716700
Portal Portal Rosja

Rejon winogradowski (ros. Виноградовский район) – rejon w północnej Rosji, w obwodzie archangielskim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Rejon, tak jak cały obwód archangielski, leży w północno-wschodniej Europie, na terenie Niziny Wschodnioeuropejskiej.

Rejon winogradowski leży w środkowej części obwodu archangielskiego.

Powierzchnia[edytuj | edytuj kod]

Rejon ma powierzchnię 12,6 tys. km². Teren ten stanowi równina, a znaczną jej część pokrywa tajga, złożona głównie z lasów świerkowych, w mniejszym stopniu – sosnowych, z niewielką domieszką innych gatunków: jodły, modrzewia i drzew liściastych (głównie brzozy).

Na obszarze rejonu znajdują się liczne rzeki i strumienie (należące do zlewiska Morza Białego), a także bagna i torfowiska.

Ludność[edytuj | edytuj kod]

W rejonie zamieszkuje 22,5 tys. osób. Liczba ta szybko spada w wyniku niskiego przyrostu naturalnego i dużej emigracji zarobkowej do innych regionów Rosji, najczęściej dużych miast, zwłaszcza Moskwy.

Ponieważ wyjeżdżają głównie ludzie młodzi, średnia wieku mieszkańców rejonu jest wysoka.

Niemal całą populację rejonu stanowią Rosjanie. Większość ludności wyznaje prawosławie, istnieje także spora liczba niewierzących.

Stolica[edytuj | edytuj kod]

Ośrodkiem administracyjnym jest osiedle typu miejskiego Bierieznik, liczące 6487 mieszkańców (1 stycznia 2005 r.)

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka rejonu, po rozpadzie ZSRR pogrążona jest w kryzysie.

Podstawowymi źródłami utrzymania dla mieszkańców rejonu jest pozyskiwanie drewna dla potrzeb przemysłu, uprawa ziemi i hodowla, a w mniejszym stopniu także zajęcia tradycyjne – myślistwo i rybołówstwo. W większych ośrodkach osadniczych znajduje się drobny przemysł drzewny (lub celulozowo-papierniczy), a także niewielkie zakłady przemysłu spożywczego, zatrudniające po kilka-kilkanaście osób (jak piekarnie czy masarnie), produkujące głównie na rynek lokalny.

Dość duże znaczenie w gospodarce rejonu odgrywa rolnictwo. Najczęściej uprawiane są zboża: głównie jęczmień i żyto, rzadziej owies, a także ziemniaki, rośliny pastewne oraz niektóre szybko rosnące gatunki warzyw.

Hodowla obejmuje zarówno typowe zwierzęta gospodarskie: bydło, trzodę chlewną i drób, jak też zwierzęta futerkowe: lisy polarne (pieśce), tchórze i norki.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

W rejonie panuje klimat umiarkowany chłodny, o charakterze kontynentalnym. Zima jest długa i chłodna, lato – krótkie i średnio ciepłe. W rejonie notuje się dość wysoki poziom opadów, głównie w postaci deszczu, którego największe nasilenie przypada na sierpień.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]