Rosyjski Korpus Ekspedycyjny we Francji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Generał Łochwicki na froncie w lecie 1916
Szlak marszu i walk Rosyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego

Rosyjski Korpus Ekspedycyjny we Francji – rosyjski wojskowy związek operacyjny utworzony w Rosji w trakcie I wojny światowej i wysłany do Francji.

Na prośbę rządu Francji, car rosyjski Mikołaj II rozkazał sformowanie i wysłanie na front do Francji ekspedycyjnych wojsk specjalnych. W styczniu 1916 była sformowana 1 Specjalna Brygada Piechoty (dwa pułki piechoty) pod dowództwem gen. majora N. A. Łochwickiego. Była ona odprawiona pociągami po trasie Moskwa - Samara - Ufa - Krasnojarsk - Irkuck - Harbin - Dalian, dalej zaokrętowana na okręty francuskie i poprzez Sajgon - Kolombo (Cejlon) - Aden - Kanał Sueski przepłynęła do Marsylii, gdzie 20 kwietnia 1916 była wysadzona na ląd. W lipcu 1916 poprzez Francję na Front salonicki była przerzucona 2 Specjalna Brygada Piechoty (dwupułkowa) pod dowództwem gen. Diterichsa. W czerwcu 1916 rozpoczęto formowanie 3 Specjalnej Brygady Piechoty (dwupułkowa) pod dowództwem gen. W. W. Maruszewskiego. W sierpniu była ona ekspediowana przez Archangielsk do Francji. Nieco później sformowano 4 Specjalną Brygadę Piechoty (dwupułkowa) i poprzez Francję skierowano na Front salonicki do Macedonii.

Stan Rosyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego wynosił: 750 oficerów i 45 tys. podoficerów i żołnierzy. Korpus dwoma brygadami walczył na polach Szampanii, dwoma w górach Macedonii.

Na konferencji międzynarodowej w Chantilly 15 listopada 1916 postanowiono aby wiosną 1917 szukać zwycięstwa w wojnie drogą przejścia do natarcia ogólnego na wszystkich frontach przy maksymalnym wykorzystaniu wszystkich sił i środków technicznych. w tych walkach były zaangażowane brygady rosyjskie. 1 i 3 Brygada w składzie 7 Korpusu 6 Armii wzięła udział w walkach nad rz. Aisne w kwietniu 1917. Francuzi zauważyli odwagę i bohaterstwo Rosjan w tej operacji. Szczególnie wyróżniła się Brygada gen. Maruszewskiego. Rosjanie ponieśli jednak olbrzymie straty. Obydwie Brygady w tych walkach straciły, według francuskich źródeł, 5183 żołnierzy w tym 70 oficerów. Działania francuzów nad rz. Aisne zakończyły się niepowodzeniem. Po tych walkach rosyjska 1 i 3 Brygada były skierowane na odpoczynek i uzupełnienie do obozu La Kurtin w pobliżu miejscowości Limoges, gdzie zostały połączone w Dywizję Specjalną pod dowództwem gen. N. A. Lichwickiego.

Po rewolucji październikowej 1917 Rosja wyszła z wojny. Dywizja została przez dowództwo francuskie rozformowana i podzielona na kompanie robocze. W obozie La Kurtin we wrześniu 1917 wybuchło powstanie żołnierskie, ostro zdławione przez Francuzów. Rosyjski żołnierz był synonimem zdrajcy.

Wojska francuskie były w tym czasie gromione przez oddziały niemieckie ściągnięte z frontu wschodniego. Setki żołnierzy rosyjskich, widząc chaos w ojczyźnie, klęski Francuzów rwali się do walki. Płynęły prośby żołnierzy i oficerów o wcielenie do wojska i wysłanie na front. Po długich naleganiach i dyskusjach podjęto decyzje o sformowaniu Legionu Rosyjskiego z wolontariuszy rosyjskich pułków roboczych. Legion Rosyjski sformowano i podporządkowano Marokańskiej Dywizji Uderzeniowej, jednej z najlepszych dywizji armii francuskiej.

W maju 1918 Niemcy rzucają na Francję swoje najlepsze siły i rwą front francuski. Przeprawiają się przez rz. Aisne i otwierają sobie drogę do Paryża. Rzucona dla zatkania luki Dywizja Marokańska szosą Soissons - Paryż przyjmuje na siebie całe uderzenie. Niemcy rzucają do walki nowe siły i wypierają wojska francuskie. Wtedy zostaje rzucony do kontrataku Legion Rosyjski. Ten kontratak kosztuje Legion 85 procent strat żołnierskich i prawie 100 procent strat w korpusie oficerskim. Po tych walkach prasa francuska nazywa Legion "Rosyjskim Legionem Honoru". Później Legion otrzymuje uzupełnienie z rosyjskich żołnierzy wolontariuszy kompanii roboczych i w składzie samodzielnego batalionu walczy w przełamaniu Linii Hindenburga. Za te walki Legion Rosyjski zostaje przedstawiony do wyróżnienia przez naczelnego dowódcę armii francuskiej i otrzymuje jako jednostka Krzyż Wojenny. Pod koniec wojny Legion rosyjski zostaje przerzucony do Lotaryngii.

Po zakończeniu wojny Legion Rosyjski został skierowany do Niemiec i wyznaczony do okupacji Wormacji nad Renem.

Mogiły żołnierzy Rosyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego są rozrzucone po całej Francji i Macedonii. Największy cmentarz żołnierzy walczących we Francji znajduje się koło Mourmelon-le-Grand w pobliżu Reims, gdzie spoczywa ponad tysiąc żołnierzy rosyjskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. N. Daniłow Russkije otriady na francuskom i makiedonskom frontach 1916 - 1918. Paryż 1933.