Samuel Eto’o

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Samuel Eto'o)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Samuel Eto’o
Samuel 2011.jpg
Imię i nazwisko Samuel Eto’o Fils
Data i miejsce
urodzenia
10 marca 1981
Duala, Kamerun
Pseudonim Czarna Perła
Pozycja napastnik
Wzrost 180 cm[1]
Masa ciała 73 kg[1]
Informacje klubowe
Obecny klub brak
Numer 9 (w reprezentacji)
Kariera juniorska
1992–1996
1996–1997
Kadji Sport Academies
Real Madryt Castilla
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1997–2000
1997–1998
1999
2000
2000–2004
2004–2009
2009–2011
2011–2013
2013–2014
Real Madryt
CD Leganés (wyp.)
Espanyol (wyp.)
Real Mallorca (wyp.)
Real Mallorca
FC Barcelona
Inter Mediolan
Anży Machaczkała
Chelsea Londyn
3 (0)
28 (3)
1 (0)
13 (6)
120 (48)
145 (108)
67 (33)
53 (25)
21 (9)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2000
1997–
Kamerun U23 (IO 2000)
 Kamerun
6 (1)
118 (56)[2]
  1. Mecze i gole w lidze akt. 2014-04-30.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 2014-06-13.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Samuel Eto’o w reprezentacji Kamerunu.
Eto’o, jako zawodnik FC Barcelona.

Samuel Eto’o Fils (wym. [samɥɛl eto fis]; ur. 10 marca 1981 w Duali) – kameruński piłkarz, występujący na pozycji napastnika, reprezentant kraju (rekordzista pod względem liczby strzelonych bramek w kadrze A[2]), złoty medalista olimpijski Igrzysk z 2000, uczestnik czterech turniejów finałowych mistrzostw świata (1998, 2002, 2010 i 2014). Czterokrotnie wybierany Piłkarzem Roku Afryki (2003, 2004, 2005, 2010). W swojej karierze występował m.in. w Realu Madryt, FC Barcelona, Interze Mediolan i Chelsea Londyn.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek akademii piłkarskiej Kadji Sport Academies w Duali, w której występował w latach 1992–1996. W wieku 15 lat przeniósł się do akademii Realu Madryt, z którym podpisał sześcioletni kontrakt i w tym samym 1996 rozpoczął treningi w drużynie B tego klubu. W sezonie 1996/1997 Real Madryt Castilla zajął 18 miejsce w Segunda División i spadł klasę niżej. Z uwagi na fakt, że w hiszpańskiej III lidze nie mogli wówczas występować piłkarze spoza państw Unii Europejskiej, a nie miał szans na włączenie do kadry pierwszego zespołu "królewskich", musiał opuścić Real. Dlatego w sezonie 1997/1998 został wypożyczony do II-ligowego CD Leganés, a w 1999 do Espanyolu Barcelona, w którym na skutek nieporozumień z trenerem zagrał tylko jedno oficjalne spotkanie ligowe. Sytuacja nie uległa poprawie nawet po Mistrzostwach Świata 1998, w których wystąpił jako najmłodszy zawodnik turnieju. Niechciany w Madrycie został po raz kolejny wypożyczony – tym razem do Realu Mallorca – gdzie grał aż do wygaśnięcia kontraktu z Realem.

RCD Mallorca[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2003/2004 RCD Mallorca sięgnęła po Puchar Króla, pokonując w finale Recreativo de Huelva. Jednak problemy finansowe tego klubu i słaba postawa w całym sezonie - w efekcie czego zespół cudem utrzymał się w Primera Division - spowodowały, że napastnik zaczął poważnie myśleć nad zmianą barw klubowych. Uhonorowany tytułem najlepszego piłkarza Afryki 2003 mógł spokojnie czekać na oferty europejskich potentatów. Po czterech latach gry w zespole z Majorki, Eto’o stał się jego najlepszym strzelcem w historii pierwszoligowych występów zaliczając 54 trafienia. Skuteczność napastnika przyciągnęła uwagę FC Barcelona, która potrzebowała dobrego napastnika. Także FC Liverpool i Real Madryt chciały sprowadzić tego zawodnika. Jednak mający pierwszeństwo w negocjacjach Real, który wciąż posiadał 50 procent udziałów Kameruńczyka, zrezygnował z walki, gdyż Eto’o nie posiadał paszportu Unii Europejskiej.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Ostatecznie Eto’o zasilił szeregi Barcelony stając się pierwszym Kameruńczykiem, który występował tym klubie. Suma odstępnego wynosiła 24 miliony euro i rozdzielona została po równo między Mallorcę i Real.

Z drużyną Barcelony zdobył Mistrzostwo Hiszpanii (trzykrotnie), Superpuchar Hiszpanii. W 2006 i 2009 triumfował z Barceloną w Lidze Mistrzów, sukces ten powtórzył także w 2010 w barwach Interu.

20 października 2007 otrzymał hiszpańskie obywatelstwo. W sezonie 2008/2009 w III rundzie kwalifikacji LM strzelił dwie bramki Wiśle Kraków (4:0).

Samuel Eto’o w barwach Interu Mediolan.

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2009 przeszedł do włoskiego Interu Mediolan. W nowej drużynie zadebiutował 30 lipca 2009 w sparingowym meczu z AS Monaco. Inter wygrał tamto spotkanie 1:0. Kameruńczyk stwierdził, iż szybko wpasował się w tę grupę zawodników i doskonale rozumie się z Diego Milito[3].

Anży Machaczkała[edytuj | edytuj kod]

Po dwóch latach gry we Włoszech, w sierpniu 2011 media donosiły o zaawansowanych rozmowach w sprawie przejścia piłkarza do rosyjskiego klubu Anży Machaczkała[4]. 23 sierpnia 2011 rosyjski klub potwierdził że oba kluby osiągnęły porozumienie w sprawie transferu. Według informacji Kameruńczyk będzie najlepiej zarabiającym piłkarzem świata z kontraktem wartym ok. 15-20 mln euro rocznie[5]. W nowej drużynie zadebiutował 27 sierpnia 2011 w spotkaniu z FK Rostów. Pojawił się na boisku w 58. min., a w 80. min. zdobył wyrównującego gola (mecz zakończył się remisem 1:1)[6]. [7].

Chelsea Londyn[edytuj | edytuj kod]

29 sierpnia 2013 Eto’o podpisał roczny kontrakt z Chelsea. 14 września 2013 zadebiutował w meczu ligowym przeciwko Evertonowi. Spotkanie zakończyło się porażką "The Blues" 0:1. 19 stycznia 2014 zaliczył pierwszego hat-tricka w wygranym przez Chelsea 3:1 meczu z Manchesterem United[8].

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

W seniorskiej kadrze narodowej swojego kraju zadebiutował na jeden dzień przed 16 urodzinami – 9 marca 1997 w San José, w przegranym 5:0 towarzyskim spotkaniu przeciwko Kostaryce[2]. W 1998 został - przez selekcjonera Claude’a Le Roya - powołany na mistrzostwa świata we Francji. Na tym turnieju zadebiutował 17 czerwca 1998, w wieku 17 lat i 3 miesięcy, podczas przegranego 0:3 meczu fazy grupowej z Włochami i był to jego jedyny występ na tej imprezie. 22 stycznia 2000, zremisowanym 1:1 meczem z Ghaną, zadebiutował w Pucharze Narodów Afryki, a 6 dni później - w wygranym 3:0 spotkaniu z Wybrzeżem Kości Słoniowej - zdobył swą pierwszą bramkę w kadrze narodowej[2]. W 2000 został mistrzem Afryki i złotym medalistą IO w Sydney. Pierwszą bramkę na mundialu zdobył w czasie MŚ 2002 – 6 czerwca 2002 w meczu przeciwko Arabii Saudyjskiej. W grudniu 2011 piłkarska federacja Kamerunu zawiesiła Eto’o na 15 spotkań, karząc go tym samym za udział w strajku reprezentantów kraju, który doprowadził do odwołania towarzyskiego meczu z Algierią 15 listopada 2011[9]. Zawieszenie piłkarza wywołało falę krytyki ze strony władz państwowych, co spowodowało zmniejszenie kary przez tamtejszą federację piłkarską z 15 do 4 meczów[10]. We wrześniu 2013 po grupowym zwycięstwie w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 nad Libią niespodziewanie Eto'o przekazał informację kolegom, że kończy grę w barwach narodowych. Jak twierdzi sam Eto'o przyczyną takiego zachowania były sprawy rodzinne[11][12]. W październiku 2013 po długich namowach prezydenta kraju Paula Biyii, Eto’o powrócił do reprezentacji narodowej, na mecz barażowy o Mistrzostwa Świata 2014 przeciwko Tunezji.

Statystyki klubowe[edytuj | edytuj kod]

Źródło[13]:

Kluby Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Europejskie puchary Razem
mecze gole mecze gole mecze gole mecze gole
CD Leganés 1997/1998 28 3 2 1 30 4
Real Madryt 1998/1999 1 0 0 0 0 0 1 0
Espanyol Barcelona 1998/1999 1 0 0 0 1 0
Real Madryt 1999/2000 2 0 0 0 3 0 5 0
RCD Mallorca 1999/2000 13 6 0 0 13 6
2000/2001 28 11 5 2 33 13
2001/2002 30 6 1 1 9 3 40 10
2002/2003 30 14 6 5 36 19
2003/2004 32 17 2 0 7 4 41 21
Łącznie 133 54 14 8 16 7 163 69
FC Barcelona
2004/2005 37 25 1 0 7 4 45 29
2005/2006 35 26 2 2 11 6 48 34
2006/2007 19 11 4 1 4 1 27 13
2007/2008 18 16 3 1 7 1 28 18
2008/2009 36 30 4 0 12 6 52 36
Łącznie 144 108 14 4 41 18 199 130
Inter Mediolan 2009/2010 32 12 3 2 13 2 48 16
2010/2011 35 21 7 8 11 8 53 37
Łącznie 67 33 10 10 24 10 101 53
Anży Machaczkała 2011/2012 22 13 1 0 0 0 23 13
2012/2013 25 10 2 2 16 9 41 21
2013/2014 6 2 0 0 0 0 6 2
Łącznie 53 25 3 2 16 9 72 36
Chelsea 2013/2014 21 9 5 0 9 3 35 12
Łącznie w karierze 453 232 48 25 109 47 606 304
Stan na 19 maja 2014

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Inter Mediolan

FC Barcelona

RCD Mallorca

Real Madryt

Reprezentacja Kamerunu

Osiągnięcia indywidualne

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 2007 żonaty z Georgette Eto'o, z którą ma pięcioro dzieci: Sienę, Lynna, Maelle, Annie i Etienne'a. Ma dwóch młodszych braci: Davida-Pierre'a Eto'o i Etienne'a Eto'o, którzy również są piłkarzami. Jest katolikiem[14].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Był najmłodszym piłkarzem mundialu 1998 (miał wówczas 17 lat).
  • Zdobywał potrójną koronę w dwóch kolejnych latach (w 2009 z Barceloną i w 2010 z Interem).
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Samuel Eto'o

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]