Samuel Eto'o

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Samuel Eto'o
Samuel Eto'o 2011 September.jpg
Imię i nazwisko Samuel Eto'o Fils
Data i miejsce
urodzenia		 10 marca 1981
Duala, Kamerun 
Pseudonim Czarna Perła
Pozycja Napastnik
Wzrost 180 cm[1]
Masa ciała 75 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Anży Machaczkała
Numer 9
Kariera juniorska
Kadji Sports Academy
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1997–2000
1997–1998
1999
2000
2000–2004
2004–2009
2009–2011
2011-		 Real Madryt
→ CD Leganés (wyp.)
→ Espanyol (wyp.)
→ Real Mallorca (wyp.)
Real Mallorca
FC Barcelona
Inter Mediolan
Anży Machaczkała		 3 (0)
28 (3)
1 (0)
13 (6)
120 (48)
145 (108)
67 (33)
45 (22)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2000
1997–		  Kamerun IO 2000
 Kamerun		 6 (1)
111 (53)
  1. ↑ Mecze i gole w lidze akt. w dniu 4 maja 2013.
  2. ↑ Mecze i gole w reprez. akt. w dniu 14 października 2012.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Samuel Eto'o w reprezentacji Kamerunu.
Samuel Eto'o w barwach FC Barcelona.

Samuel Eto'o Fils (wym. [samɥɛl eto fis]; ur. 10 marca 1981 w Duali, Kamerun) – piłkarz kameruński, reprezentant kraju, grający na pozycji napastnika. Obecnie zawodnik rosyjskiego klubu Anży Machaczkała. Wcześnie występował m.in. w klubach RCD Mallorca, FC Barcelona i Inter Mediolan. Czterokrotnie wybierany Piłkarzem Roku Afryki (2003, 2004, 2005, 2010).

Spis treści

Biografia [edytuj]

Eto’o rozpoczął karierę klubową dopiero w wieku piętnastu lat, gdy do jego rodzinnego miasta zawitał poszukiwacz talentów wysłany do Afryki przez Real Madryt.

Jednak w Madrycie nie poznano się na talencie Eto’o. Mimo że zawodnik miał podpisany sześcioletni kontrakt, już w sezonie 1997/98 został on wypożyczony do grającego wówczas w drugiej lidze hiszpańskiej CD Leganés. Po zakończeniu wypożyczenia klub po raz kolejny zdecydował się przekazać na pewien czas Samuela pod opiekę działaczy Espanyolu Barcelona. Skłócony z trenerem katalońskiej drużyny Eto’o rzadko znajdował miejsce w podstawowej jedenastce. Sytuacja Kameruńczyka nie uległa także poprawie po Mistrzostwach Świata z 1998. Eto’o był najmłodszym uczestnikiem turnieju, licząc wtedy 17 lat i trzy miesiące. Niechciany w Madrycie został po raz kolejny wypożyczony - tym razem do Mallorki - gdzie grał aż do wygaśnięcia kontraktu z Realem.

W sezonie 2003/04 RCD Mallorca sięgnęła po Puchar Króla, pokonując w finale Recreativo de Huelva. Jednak problemy finansowe Mallorki i słaba postawa w całym sezonie, w efekcie czego klub skończył rozgrywki cudem utrzymując się w lidze, spowodowały, że napastnik zaczął poważnie myśleć nad zmianą barw klubowych. Uhonorowany tytułem najlepszego piłkarza Afryki 2003 mógł spokojnie czekać na oferty europejskich potentatów. Po czterech latach gry w zespole z Majorki, Eto’o stał się jego najlepszym strzelcem w historii pierwszoligowych występów zaliczając 54 trafienia. Skuteczność napastnika przyciągnęła uwagę FC Barcelona, która potrzebowała dobrego napastnika. Także FC Liverpool i Real Madryt chciały sprowadzić tego zawodnika. Jednak mający pierwszeństwo w negocjacjach Real, który wciąż posiadał 50 procent udziałów Kameruńczyka, zrezygnował z walki, gdyż Eto'o nie posiadał paszportu Unii Europejskiej. Ostatecznie Eto’o zasilił szeregi Barcelony stając się pierwszym Kameruńczykiem, który występował tym klubie. Suma odstępnego wynosiła 24 miliony euro i rozdzielona została po równo między Mallorcę i Real.

Z drużyną Barcelony zdobył Mistrzostwo Hiszpanii (trzykrotnie), Superpuchar Hiszpanii. W 2006 i 2009 triumfował z Barceloną w Lidze Mistrzów, sukces ten powtórzył także w 2010 w barwach Interu.

20 października 2007 roku otrzymał hiszpańskie obywatelstwo. W sezonie 2008/2009 w III rundzie kwalifikacji LM strzelił dwie bramki Wiśle Kraków (4:0).

W lipcu 2009 r. przeszedł do włoskiego Interu Mediolan. W nowej drużynie zadebiutował 30 lipca tego samego roku w sparingowym meczu z AS Monaco. Inter wygrał tamto spotkanie 1:0. Kameruńczyk stwierdził, iż szybko wpasował się w tę grupę zawodników i doskonale rozumie się z Diego Milito[2].

Po dwóch latach gry we Włoszech, w sierpniu 2011 media donosiły o zaawansowanych rozmowach w sprawie przejścia piłkarza do rosyjskiego klubu Anży Machaczkała[3]. 23 sierpnia 2011 rosyjski klub potwierdził że oba kluby osiągnęły porozumienie w sprawie transferu. Według informacji Kameruńczyk będzie najlepiej zarabiającym piłkarzem świata z kontraktem wartym ok. 15-20 mln euro rocznie[4]. W nowej drużynie zadebiutował 27 sierpnia 2011 w spotkaniu z FK Rostów. Pojawił się na boisku w 58 min., a w 80. min. zdobył wyrównującego gola (mecz zakończył się remisem 1:1)[5].

W grudniu 2011 piłkarska federacja Kamerunu zawiesiła Eto'o na 15 spotkań, karząc go tym samym za udział w strajku reprezentantów Kamerunu, który doprowadził do odwołania towarzyskiego meczu z Algierią 15 listopada 2011[6]. Zawieszenie piłkarza wywołało falę krytyki ze strony władz państwowych Kamerunu, co spowodowało zmniejszenie kary przez tamtejszą federację piłkarską z piętnastu do czterech meczy[7]

Statystyka [edytuj]

Kluby Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Europejskie puchary Razem
mecze gole mecze gole mecze gole mecze gole
CD Leganés 1997–98 28 3 2 1 - - 30 4
Real Madryt 1998–99 1 0 0 0 0 0 1 0
Espanyol Barcelona 1998–99 0 0 0 0 - - 0 0
Real Madryt 1999–00 2 0 0 0 3 0 5 0
RCD Mallorca 1999–00 13 6 0 0 - - 13 6
2000–01 28 11 5 2 - - 33 13
2001–02 30 6 1 1 9 3 40 10
2002–03 30 14 6 5 - - 36 19
2003–04 32 17 2 0 7 4 41 21
Łącznie 133 54 14 8 16 7 163 69
FC Barcelona
2004–05 37 25 1 0 7 4 45 29
2005–06 34 26 2 2 11 6 48 34
2006–07 19 11 4 1 4 1 27 13
2007–08 18 16 3 1 7 1 28 18
2008–09 36 30 4 0 12 6 52 36
Łącznie 144 108 14 4 41 18 199 130
Inter Mediolan 2009–10 32 12 3 2 13 2 48 16
2010–11 35 21 7 8 11 8 53 37
Łącznie 67 33 10 10 24 10 101 53
Anży Machaczkała 2011–12 22 13 1 0 0 0 23 13
2012–13 23 9 2 2 16 9 39 19
Łącznie 45 22 3 2 16 9 64 33
Łącznie w karierze 420 220 43 25 100 44 563 289
stan na 9 maja 2013

Osiągnięcia [edytuj]

Inter Mediolan

FC Barcelona

RCD Mallorca

Real Madryt

Reprezentacja Kamerunu

Osiągnięcia indywidualne

Ciekawostki [edytuj]

  • Był najmłodszym piłkarzem podczas mundialu w 1998 roku (miał wówczas 17 lat).
  • Ma młodszych dwóch braci: Davida-Pierre'a Eto'o i Etienne'a Eto'o, którzy także są piłkarzami.
  • Jest piłkarzem który zdobywał potrójną koronę w dwóch kolejnych latach (w 2009 z Barceloną, a w 2010 z Interem).
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Samuel Eto'o

Przypisy

  1. ↑ Profil zawodnika na stronie klubu Iter Mediolan (ang.). [dostęp 18 kwietnia 2010].
  2. ↑ Eto'o zadowolony po debiucie w Interze. 22 maja 2010 roku zdobył z Interem Puchar LM, to już jego trzeci triumf w tych elitarnych rozgrywkach
  3. ↑ Samuel Eto,o rusza w step | rp.pl
  4. ↑ Liga rosyjska. Andżi Machaczkała potwierdza: Kupiliśmy Samuela Eto'o
  5. ↑ Samuel Eto'o już strzela dla nowego klubu - Onet Sport
  6. ↑ Piłka nożna. Eto'o odsunięty na 15 meczów reprezentacji
  7. ↑ Kara Eto'o zmniejszona do czterech meczów | rp.pl
  8. ↑ Samuel Eto'o speaking about God - YouTube

Linki zewnętrzne [edytuj]

p • d • e
Inter Mediolan – skład na sezon 2012/2013

1 Handanović • 4 Zanetti • 5 Stanković • 6 Silvestre • 7 Schelotto • 8 Palacio • 10 Kovačić • 11 Ricky • 12 Castellazzi • 14 Guarín • 16 Mudingayi • 17 Kuzmanović • 18 Rocchi • 19 Cambiasso • 20 Obi • 21 Gargano • 22 Milito • 23 Ranocchia • 24 Benassi • 25 Samuel • 26 Chivu • 27 Belec • 28 Pasa • 31 Pereira • 33 Mbaye • 33 Carrizo • 40 Juan • 42 Jonathan • 45 Forte • 47 Colombi • 48 Bandini • 55 Nagatomo • 60 Belloni • 61 Garritano • 62 Ferrara • 63 Spendlhofer • 77 Di Gennaro • 90 Olsen • 99 Cassano •

Trener: Stramaccioni
p • d • e
Królowie strzelców Primera División

1929: Bienzobas (14) • 1930: Gorostiza (19) • 1931: Bata (27) • 1932: Gorostiza (12) • 1933: Olivares (16) • 1934: Lángara (27) • 1935: Lángara (26) • 1936: Lángara (27) • 1940: Unamuno (26) • 1941: Pruden (30) • 1942: Mundo (27) • 1943: Martín (32) • 1944: Mundo (27) • 1945: Zarra (19) • 1946: Zarra (24) • 1947: Zarra (34) • 1948: Pahiño (23) • 1949: César (28) • 1950: Zarra (25) • 1951: Zarra (38) • 1952: Pahiño (28) • 1953: Zarra (24) • 1954: Di Stéfano (24) • 1955: Arza (28) • 1956: Di Stéfano (24) • 1957: Di Stéfano (31) • 1958: Di Stéfano, Badenes, Ricardo (19) • 1959: Di Stéfano (23) • 1960: Puskás (26) • 1961: Puskás (27) • 1962: Seminario (25) • 1963: Puskás (26) • 1964: Puskás (20) • 1965: Ré (25) • 1966: Vavá (19) • 1967: Waldo (24) • 1968: Uriarte (22) • 1969: Amancio, Gárate (14) • 1970: Amancio, Gárate, Aragonés (16) • 1971: Gárate, Rexach (17) • 1972: Porta (20) • 1973: Marianín (19) • 1974: Quini (20) • 1975: Carlos (19) • 1976: Quini (18) • 1977: Kempes (24) • 1978: Kempes (28) • 1979: Krankl (29) • 1980: Quini (24) • 1981: Quini (20) • 1982: Quini (26) • 1983: Rincón (20) • 1984: Jorge da Silva, Juanito (17) • 1985: Hugo Sánchez (19) • 1986: Hugo Sánchez (22) • 1987: Hugo Sánchez (34) • 1988: Hugo Sánchez (29) • 1989: Baltazar (35) • 1990: Hugo Sánchez (38) • 1991: Butragueño (19) • 1992: Manolo (27) • 1993: Bebeto (29) • 1994: Romário (30) • 1995: Zamorano (28) • 1996: Pizzi (31) • 1997: Ronaldo (34) • 1998: Vieri (24) • 1999: Raúl (25) • 2000: Salva (27) • 2001: Raúl (24) • 2002: Tristán (21) • 2003: Makaay (29) • 2004: Ronaldo (24) • 2005: Forlán (25) • 2006: Eto'o (26) • 2007: van Nistelrooy (25) • 2008: Güiza (27) • 2009: Forlán (32) • 2010: Messi (34) • 2011: C. Ronaldo (40) • 2012: Messi (50)

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Samuel_Eto%27o&oldid=36382335”