Samuel Eto'o

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Samuel Eto'o
Samuel 2011.jpg
Imię i nazwisko Samuel Eto'o Fils
Data i miejsce
urodzenia
10 marca 1981
Duala, Kamerun
Pseudonim Czarna Perła
Pozycja Napastnik
Wzrost 180 cm[1]
Masa ciała 75 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Chelsea
Numer 29
Kariera juniorska
Kadji Sports Academy
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1997–2000
1997–1998
1999
2000
2000–2004
2004–2009
2009–2011
2011–2013
2013–
Real Madryt
CD Leganés (wyp.)
Espanyol (wyp.)
Real Mallorca (wyp.)
Real Mallorca
FC Barcelona
Inter Mediolan
Anży Machaczkała
Chelsea
3 (0)
28 (3)
1 (0)
13 (6)
120 (48)
145 (108)
67 (33)
53 (25)
19 (8)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2000
1997–
 Kamerun IO 2000
 Kamerun
6 (1)
113 (55)
  1. Mecze i gole w lidze akt. w dniu 22 marca 2014.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. w dniu 14 października 2012.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Samuel Eto'o w reprezentacji Kamerunu.
Samuel Eto'o w barwach FC Barcelona.

Samuel Eto'o Fils (wym. [samɥɛl eto fis]; ur. 10 marca 1981 w Duali) – kameruński piłkarz, reprezentant kraju, grający na pozycji napastnika. Obecnie zawodnik angielskiego klubu Chelsea. Wcześnie występował m.in. w klubach RCD Mallorca, FC Barcelona i Inter Mediolan. Czterokrotnie wybierany Piłkarzem Roku Afryki (2003, 2004, 2005, 2010).

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Wczesna kariera[edytuj | edytuj kod]

Eto’o rozpoczął karierę klubową dopiero w wieku piętnastu lat, gdy do jego rodzinnego miasta zawitał poszukiwacz talentów wysłany do Afryki przez Real Madryt. Jednak w Madrycie nie poznano się na talencie Eto’o. Mimo że zawodnik miał podpisany sześcioletni kontrakt, już w sezonie 1997/98 został on wypożyczony do grającego wówczas w drugiej lidze hiszpańskiej CD Leganés. Po zakończeniu wypożyczenia klub po raz kolejny zdecydował się przekazać na pewien czas Samuela pod opiekę działaczy Espanyolu Barcelona. Skłócony z trenerem katalońskiej drużyny Eto’o rzadko znajdował miejsce w podstawowej jedenastce. Sytuacja Kameruńczyka nie uległa także poprawie po Mistrzostwach Świata z 1998. Eto’o był najmłodszym uczestnikiem turnieju, licząc wtedy 17 lat i trzy miesiące. Niechciany w Madrycie został po raz kolejny wypożyczony – tym razem do Mallorki – gdzie grał aż do wygaśnięcia kontraktu z Realem.

RCD Mallorca[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2003/04 RCD Mallorca sięgnęła po Puchar Króla, pokonując w finale Recreativo de Huelva. Jednak problemy finansowe Mallorki i słaba postawa w całym sezonie, w efekcie czego klub skończył rozgrywki cudem utrzymując się w lidze, spowodowały, że napastnik zaczął poważnie myśleć nad zmianą barw klubowych. Uhonorowany tytułem najlepszego piłkarza Afryki 2003 mógł spokojnie czekać na oferty europejskich potentatów. Po czterech latach gry w zespole z Majorki, Eto’o stał się jego najlepszym strzelcem w historii pierwszoligowych występów zaliczając 54 trafienia. Skuteczność napastnika przyciągnęła uwagę FC Barcelona, która potrzebowała dobrego napastnika. Także FC Liverpool i Real Madryt chciały sprowadzić tego zawodnika. Jednak mający pierwszeństwo w negocjacjach Real, który wciąż posiadał 50 procent udziałów Kameruńczyka, zrezygnował z walki, gdyż Eto'o nie posiadał paszportu Unii Europejskiej.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Ostatecznie Eto’o zasilił szeregi Barcelony stając się pierwszym Kameruńczykiem, który występował tym klubie. Suma odstępnego wynosiła 24 miliony euro i rozdzielona została po równo między Mallorcę i Real.

Z drużyną Barcelony zdobył Mistrzostwo Hiszpanii (trzykrotnie), Superpuchar Hiszpanii. W 2006 i 2009 triumfował z Barceloną w Lidze Mistrzów, sukces ten powtórzył także w 2010 w barwach Interu.

20 października 2007 roku otrzymał hiszpańskie obywatelstwo. W sezonie 2008/2009 w III rundzie kwalifikacji LM strzelił dwie bramki Wiśle Kraków (4:0).

Eto'o w barwach Interu Mediolan

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2009 r. przeszedł do włoskiego Interu Mediolan. W nowej drużynie zadebiutował 30 lipca tego samego roku w sparingowym meczu z AS Monaco. Inter wygrał tamto spotkanie 1:0. Kameruńczyk stwierdził, iż szybko wpasował się w tę grupę zawodników i doskonale rozumie się z Diego Milito[2].

Anży Machaczkała[edytuj | edytuj kod]

Po dwóch latach gry we Włoszech, w sierpniu 2011 media donosiły o zaawansowanych rozmowach w sprawie przejścia piłkarza do rosyjskiego klubu Anży Machaczkała[3]. 23 sierpnia 2011 rosyjski klub potwierdził że oba kluby osiągnęły porozumienie w sprawie transferu. Według informacji Kameruńczyk będzie najlepiej zarabiającym piłkarzem świata z kontraktem wartym ok. 15-20 mln euro rocznie[4]. W nowej drużynie zadebiutował 27 sierpnia 2011 w spotkaniu z FK Rostów. Pojawił się na boisku w 58. min., a w 80. min. zdobył wyrównującego gola (mecz zakończył się remisem 1:1)[5]. [6].

Chelsea F.C.[edytuj | edytuj kod]

29 sierpnia 2013 Eto'o podpisał roczny kontrakt z Chelsea. 14 września zadebiutował w meczu ligowym przeciwko Evertonowi. Spotkanie zakończyło się porażką "The Blues" 0:1. 19 stycznia 2014 roku Eto'o zaliczył pierwszego hat-tricka w wygranym przez Chelsea 3:1 meczu z Manchesterem United[7].

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2011 piłkarska federacja Kamerunu zawiesiła Eto'o na 15 spotkań, karząc go tym samym za udział w strajku reprezentantów Kamerunu, który doprowadził do odwołania towarzyskiego meczu z Algierią 15 listopada 2011[8]. Zawieszenie piłkarza wywołało falę krytyki ze strony władz państwowych Kamerunu, co spowodowało zmniejszenie kary przez tamtejszą federację piłkarską z piętnastu do czterech meczów[9]. We wrześniu 2013 roku po grupowym zwycięstwie w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014 nad reprezentacją Libii niespodziewanie Eto'o przekazał informację kolegom, że kończy grę w barwach narodowych. Jak twierdzi sam Eto'o przyczyną takiego zachowania były sprawy rodzinne [10][11]. W październiku 2013 roku po wielkich namowach prezydenta Kamerunu Paul Biya, Eto'o powrócił do reprezentacji narodowej, na mecz barażowy o Mistrzostwa Świata, przeciwko reprezentacji Tunezji.

Statystyka[edytuj | edytuj kod]

Kluby Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Europejskie puchary Razem
mecze gole mecze gole mecze gole mecze gole
CD Leganés 1997–98 28 3 2 1 30 4
Real Madryt 1998–99 1 0 0 0 0 0 1 0
Espanyol Barcelona 1998–99 0 0 0 0 0 0
Real Madryt 1999–00 2 0 0 0 3 0 5 0
RCD Mallorca 1999–00 13 6 0 0 13 6
2000–01 28 11 5 2 33 13
2001–02 30 6 1 1 9 3 40 10
2002–03 30 14 6 5 36 19
2003–04 32 17 2 0 7 4 41 21
Łącznie 133 54 14 8 16 7 163 69
FC Barcelona
2004–05 37 25 1 0 7 4 45 29
2005–06 34 26 2 2 11 6 48 34
2006–07 19 11 4 1 4 1 27 13
2007–08 18 16 3 1 7 1 28 18
2008–09 36 30 4 0 12 6 52 36
Łącznie 144 108 14 4 41 18 199 130
Inter Mediolan 2009–10 32 12 3 2 13 2 48 16
2010–11 35 21 7 8 11 8 53 37
Łącznie 67 33 10 10 24 10 101 53
Anży Machaczkała 2011–12 22 13 1 0 0 0 23 13
2012–13 25 10 2 2 16 9 41 21
2013–14 6 2 0 0 0 0 6 2
Łącznie 53 25 3 2 16 9 72 36
Chelsea 2013–14 19 8 5 0 7 3 31 11
Łącznie w karierze 447 231 48 25 107 47 602 303
stan na 22 marca 2014

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Inter Mediolan

FC Barcelona

RCD Mallorca

Real Madryt

Reprezentacja Kamerunu

Osiągnięcia indywidualne

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Był najmłodszym piłkarzem podczas mundialu w 1998 roku (miał wówczas 17 lat).
  • Ma młodszych dwóch braci: Davida-Pierre'a Eto'o i Etienne'a Eto'o, którzy także są piłkarzami.
  • Jest piłkarzem który zdobywał potrójną koronę w dwóch kolejnych latach (w 2009 z Barceloną, a w 2010 z Interem).
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Samuel Eto'o

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]