Luis Aragonés

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Luis Aragonés
Luis Aragones.jpg
Imię i nazwisko José Luis Aragonés Suárez
Data i miejsce
urodzenia
28 lipca 1938
Madryt, Hiszpania
Data i miejsce
śmierci
1 lutego 2014
Madryt, Hiszpania
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1957–1958
1958–1961
1958–1959
1959–1960
1960
1960
1960–1961
1961–1964
1964–1974
Getafe
Real Madryt
Recreativo Huelva (wyp.)
Hércules (wyp.)
Úbeda (wyp.)
Plus Ultra (wyp.)
Real Oviedo
Betis Sewilla
Atlético Madryt






13 (4)
86 (33)
265 (123)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1964–1972  Hiszpania 11 (3)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1974–1980
1981–1982
1982–1987
1987–1988
1990–1991
1991–1993
1993–1995
1995–1997
1997–1998
1999–2000
2000–2001
2001–2003
2003–2004
2004–2008
2008–2009
Atlético Madryt
Betis Sewilla
Atlético Madryt
FC Barcelona
Espanyol
Atlético Madryt
Sevilla
Valencia
Betis Sewilla
Real Oviedo
Mallorca
Atlético Madryt
Mallorca
 Hiszpania
Fenerbahçe

José Luis Aragonés Suárez (ur. 28 lipca 1938 w Madrycie, zm. 1 lutego 2014 tamże[1]) – hiszpański trener piłkarski, wcześniej piłkarz. Na przełomie lat 60. i 70. był jednym z najlepszych zawodników Atlético Madryt, który w tamtym okresie osiągał swoje największe sukcesy. Po zakończeniu kariery sportowej sześciokrotnie prowadził klub z Madrytu, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze laury w lidze hiszpańskiej. Od lipca 2004 był selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii, którą doprowadził do 1/8 finału Mistrzostw Świata 2006 oraz do zwycięstwa w Mistrzostwach Europy 2008. Ostatnim klubem Aragonésa, który prowadził jako trener był turecki Fenerbahçe.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z najskuteczniejszych ofensywnych pomocników w lidze hiszpańskiej. Zaczynał sportową przygodę w Getafe CF, przez trzy sezony był również zawodnikiem Realu Madryt, ale szefowie klubu nie poznali się na jego talencie i nie pozwolili na debiut w pierwszej drużynie.

Kiedy miał 26 lat podpisał kontrakt z Atlético Madryt, gdzie wyrósł na jedną z gwiazd Primera División. Był specjalistą od stałych fragmentów gry i liderem drużyny, która na przełomie lat 60. i 70. trzykrotnie triumfowała w rozgrywkach o mistrzostwo kraju, a w sezonie 1973/1974 dotarła do finału Pucharu Mistrzów, w którym przegrała w dwumeczu (1:1 – strzelił w tym spotkaniu bramkę – i 0:4) z Bayernem Monachium.

W ciągu jedenastu lat rozegrał dla Atlético 265 meczów w lidze, w których zdobył 123 gole. Aragonés, którego madryccy kibice nazywali po prostu Luis, zakończył piłkarską karierę w wieku 37 lat.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

  • mistrzostwo Hiszpanii 1966, 1970 i 1973, Puchar Hiszpanii 1965 i 1972, finał Pucharu Mistrzów 1974 oraz Puchar Interkontynentalny 1974 z Atlético Madryt
  • W 1970 jako zawodnik Atlético Madryt z liczbą 16 goli został królem strzelców Primera División.

W reprezentacji Hiszpanii od 1965 do 1972 rozegrał 12 meczów i strzelił 3 gole. W hiszpańskiej Primera División rozegrał 370 meczów i strzelił 172 gole.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Mimo iż w ciągu ponad trzydziestoletniej kariery szkoleniowej prowadził osiem różnych zespołów z Primera División, najbardziej znany jest z pracy w Atlético Madryt. Pracował w tym klubie sześciokrotnie, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze krajowe laury. Ponadto w 1986 doprowadził go do pierwszego od 1974 finału europejskich pucharów (porażka 0:3 z Dynamem Kijów w Pucharze Zdobywców Pucharów), a w 2002, po dwuletniej przerwie, wprowadził ponownie do pierwszej ligi.

Był także trenerem FC Barcelona, z którym triumfował w rozgrywkach o Puchar Hiszpanii, trzykrotnie Realu Betis, Espanyolu Barcelona, Sevilli, Valencii, Realu Oviedo i ostatnio dwa razy Mallorki.

Po Euro 2004 66-letni Aragonés zastąpił Iñakiego Sáeza na stanowisku selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. Mimo iż do Mundialu 2006 drużyna awansowała dopiero po barażach (5:1 i 1:1 ze Słowacją), to od czasu mistrzostw Europy do 27 czerwca 2006 nie zanotowała porażki. Pierwszą przegraną w roli selekcjonera Aragones zaliczył w drugiej rundzie mistrzostw świata, kiedy jego drużyna uległa 1:3 Francji i odpadła z turnieju. Do tego meczu jego bilans przedstawiał się następująco: 24 mecze, 16 zwycięstw – 8 remisów – 0 porażek.

Aragonés wprowadził do drużyny szereg młodych zawodników (m.in. Davida Villę, Sergio Ramosa, Cesca Fàbregasa i Andrés Iniesta). Za jego kadencji z drużyną narodową pożegnał się natomiast Raúl, odsunięty od kadry po przegranym 2:3 meczu eliminacji Euro 2008 z Irlandią Północną, rozegranym we wrześniu 2006.

W 2008 Aragonés doprowadził reprezentację Hiszpanii do zwycięstwa w Mistrzostwach Europy. W finałowym meczu Hiszpanie pokonali 1:0 Niemców. Zwycięstwo drużyny Aragonésa jest pierwszym zwycięstwem hiszpańskiej kadry narodowej w rozgrywkach międzynarodowych seniorów od czasu wygranej w Mistrzostwach Europy w 1964

W sezonie 2008/2009 był trenerem tureckiego klubu Fenerbahçe. Po meczu w finale Pucharu Turcji 13 maja 2009 roku z Besiktasem przegranym 2:4 przez Fenerbahçe, trener został zwolniony przez prezesa klubu. Jako przyczynę prezes podał niekorzystny wynik w finale i niesatysfakcjonującą grę w lidze.

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

  • mistrzostwo Hiszpanii 1977, wicemistrzostwo Hiszpanii 1985, Puchar Hiszpanii 1976, 1985 i 1992, finał Pucharu Hiszpanii 1975 i 1987, Superpuchar Hiszpanii 1985, finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1986 oraz awans do Primera División w sezonie 2001/2002 z Atlético Madryt
  • Puchar Hiszpanii 1988 z FC Barcelona
  • wicemistrzostwo Hiszpanii 1996 z Valencią

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Wcześniej dwukrotnie był poważnym kandydatem na stanowisko selekcjonera reprezentacji. Jednak w 1991 szefowie związku wybrali Vicente Mierę, a w 1998 – José Antonio Camacho.

Przypisy

  1. Luis Aragones passes away aged 75 (ang.). euronews.com. [dostęp 1 lutego 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]