Diego Milito

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Diego Milito
Diego Milito - Inter Mailand (3).jpg
Diego Milito w barwach Interu (2008)
Imię i nazwisko Diego Alberto Milito
Data i miejsce
urodzenia
12 czerwca 1979
Bernal, Argentyna
Pseudonim El Principe (Książę),
Diegol, Militol
Pozycja napastnik
Wzrost 183 cm
Masa ciała 78 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Racing Club
Numer 22
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1999–2004
2004–2005
2005–2008
2008–2009
2009–2014
2014–
Racing Club
Genoa CFC
Real Saragossa
Genoa CFC
Inter Mediolan
Racing Club
137 (34)
59 (33)
108 (53)
31 (24)
112 (62)
0 (0)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2003–2011 Argentyna 25 (4)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 22 września 2013.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 14 czerwca 2013.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Diego Alberto Milito (ur. 12 czerwca 1979 w Bernal) – argentyński piłkarz grający na pozycji napastnika. Reprezentant Argentyny i argentyńskiego klubu Racing Club w lidze Primera División Nosi pseudonim "El Principe" (pol. Książę) na cześć Enzo Francescoliego, którego przypomina wyglądem.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Racing Avellaneda[edytuj | edytuj kod]

Profesjonalną karierę klubową rozpoczynał w Racing Club de Avellaneda, w kórego barwach zadebiutował 11 grudnia 1999 r. podczas meczu z Unionem Santa Fe (3:3)[1]. Występował wówczas na pozycji cofniętego napastnika. W roku 2001 wygrał Aperturę. W tym czasie jego młodszy brat Gabriel Milito, w którego cieniu znajdował się bardzo długo, występował w zespole największego rywala Racingu – Independiente. 9 marca 2003 r. w meczu derbowym w obecności rodziny doszło między nimi do starcia w którym musiał ich rozdzielać sędzia Hector Elizondo, który uczył ich wuefu w szkole i już tam miał z nimi kłopoty[2]. Dla Racingu zdobył 34 gole w 147 meczach ligowych.

Genoa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym europejskim klubem była włoska Genoa do której przeszedł z wolnego transferu. 22 maja 2004 strzelił hat-tricka w starciu z Cagliari Calcio. 25 września 2004 zdobył dwie bramki w meczu z Salernitaną[3]. 11 czerwca 2005 dwukrotnie trafił do bramki w meczu z FBC Unione Wenecja. Dzięki 21 bramkom strzelonym w sezonie 2004/05 zajął 2 miejsce w klasyfikacji króla strzelców Serie B. W zespole tym grał w latach 2004-2005. Rozegrał w nim 59 spotkań i strzelił 33 gole. We Włoszech stał się wysuniętym napastnikiem.

Saragossa[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2005 r. za 2 mln euro odszedł na wypożyczenie z Genoy, gdyż klub ten został karnie zdegradowany do Serie C1 za ustawianie meczów. Debiut El Principe dla Blanquillos przypadł na ligowe starcie z Valencią 11 września 2005 r. Pierwszy gol Milito strzelił Osasunie 21 września. 15 stycznia 2006 trafił dwie bramki w spotkaniu z RCD Mallorca. 5 lutego ponownie dwukrotnie trafił do bramki, tym razem Betisu. Przez dwa lata występował w Saragossie razem z bratem – Gabrielem Milito, lecz ten przeniósł się w 2007 roku do Barcelony. W półfinale Pucharu Króla8 lutego 2006 r. strzelił 4 bramki Realowi Madryt (6:1). W listopadzie 2006 r. Saragossa podjęła decyzję o wykupieniu Milito z Genoy za dalsze 5 mln euro[4]. Po odejściu brata został nawet kapitanem zespołu. 9 czerwca 2007 zdobył dwie bramki w meczu z Realem. Poza tym dublety ustrzelił w starciach z: Sociedadem (15 października 2006), Betisem (21 października 2006), Mallorcą (13 stycznia 2008), Murcją (20 stycznia 2008)[5]. Sezon 2006/07 zakończył z 23 ligowymi bramkami, co było drugim osiągnięciem w lidze, a także dało 3 miejsce w rywalizacji o Złotego Buta. W sierpniu 2007 przedłużył o cztery lata kontrakt z klubem. Łącznie przez 3 sezony zagrał w 108 spotkaniach i strzelił 53 gole dla Saragossy.

Powrót do Genui[edytuj | edytuj kod]

Latem 2008 roku mimo wielu ofert z mocnych i uznanych klubów Diego Milito powrócił do Genoi, aby wspomóc swoją dawną drużynę w walce w Serie A[6]. Genoa wyłożyła na transfer Argentyńczyka 12 mln euro[7]. Milito przybył ze spadającej do Segunda Division Saragossy do Genoy odrzucając kilka lukratywnych ofert. 14 września 2008 r. zagrał ponownie w barwach Il Griffone w meczu z AC Milan, w którym zaliczył asystę i bramkę. 9 listopada 2008 r. strzelił hat-tricka w spotkaniu z Regginą. 3 maja 2009 r. jako jedyny gracz w historii derbów Genui strzelił w nich 3 bramki[8]. Dwukrotnie pokonywał bramkarzy: AS Roma (24 września), Torino FC (24 maja) i US Lecce (31 maja). Sezon zakończył z dorobkiem 24 trafień, co dało mu trzecie miejsce w walce o koronę króla strzelców. Ogółem dla Rossoblu zdobył 60 goli w 94 meczach ligowych.

Inter[edytuj | edytuj kod]

Diego Milito w barwach Interu (2009)

Od sezonu 2009/2010 Milito jest graczem Interu Mediolan[9], do którego przeniósł się wraz ze swoim klubowym kolegą z Genoi – Thiago Mottą po długich i żmudnych negocjacjach. Nerazzurri zapłacili za niego ok. 25 mln euro (Inter oddał Genoi Roberta Aquafresce, Riccardo Meggioriniego, Leonardo Bonucciego, Francesco Bolzoniego, Ivana Faticia oraz dołożył resztę gotówki). Podpisany 29 czerwca kontrakt związał go z Interem do czerwca 2013 i pozwalał mu na zarobki w kwocie 3,5 mln euro rocznie[10]. Transfer ten został uznany przez Goal.com za najlepszy w 2009 r. w Serie A[11]. Debiut Argentyńczyka miał miejsce w meczu o Superpuchar Włoch z Lazio Rzym rozegranym 8 sierpnia 2009 r. Pierwszy mecz w Serie A w barwach Nerazzurrich miał miejsce 23 sierpnia. W Interze Milito stworzył doskonały duet ze Sneijderem[12]. Dla „The Special One” Argentyńczyk był postacią pierwszoplanową. By „Il Principe” mógł grać na szpicy, Mourinho był gotów przemianować Samuela Eto'o na skrzydłowego[13]. 29 sierpnia w derbach Mediolanu wygranych przez Inter 4:0 zaliczył dwie asysty oraz zdobył gola z rzutu karnego, który był dla niego pierwszym w barwach Nerazzurrich. 20 września 2008 dwukrotnie zdobył bramkę w starciu z Cagliari Calcio[14]. W debiutanckim sezonie w 35 występach w Serie A strzelił 22 gole i został wicekrólem strzelców ligi. Zdobył między innymi zwycięską bramkę w ostatnim meczu ligowych rozgrywek ze Sieną (1:0), która zapewniła Interowi mistrzostwo Włoch[15]. Wcześniej strzelił zwycięską bramkę w finale Pucharu Włoch z Romą (1:0) rozegranym 5 maja[16]. W Lidze Mistrzów w sezonie 2009/10 zdobył swą debiutancką bramkę dającą Nerazzurrim remis w spotkaniu z Dynamem Kijów (2:1), która przywróciła nadzieję na awans do fazy pucharowej. 24 lutego strzelił gola na 1:0 podczas pierwszego meczu 1/8 LM z Chelsea Londyn. W pierwszym spotkaniu ćwierćfinałowym z CSKA Moskwa zdobył jedyną bramką (1:0). W półfinałowym starciu z FC Barceloną ustalił wynik meczu na 3:1. W finale Ligi Mistrzów sezonu 2009/2010, odbywającym się na Estadio Bernabéu w Madrycie, strzelił Bayernowi Monachium dwa gole, zapewniając Interowi Mediolan Puchar Starego Kontynentu[17], a jemu samemu nagrodę dla najlepszego piłkarza Ligi Mistrzów w sezonie 2009/10. Goal.com uznał Milito za najlepszego napastnika i piłkarza Serie A w sezonie 2009/10, a także znalazł się w jedenastce LM[18][19]. 9 lipca 2010 r. podpisał nowy, czteroletni kontrakt wiążący go z Interem do czerwca 2014 r. Pomimo zdobycia z klubem w grudniu 2010 r. Klubowego Mistrzostwa Świata nie został nominowany do Złotej Piłki[20]. W drugim sezonie Milito nie nawiązał do swych wcześniejszych dokonań, co wiązało się z kontuzjami jakie odnosił w okresie od lipca do kwietnia 2011 r. 22 września 2010 zdobył dwa gole w meczu z AS Bari. 29 maja 2011 r. strzelił bramkę w finałowym spotkaniu Pucharu Włoch z US Palermo zakończonym rezultatem 3:1. 11 grudnia 2011 r. otrzymał Bidone d'Oro przyznawany największemu rozczarowaniu roku[21]. Strzelecką formę El Principe odzyskał w sezonie 2011/12 w którym zdobył ogółem 26 bramek, w tym 24 w lidze, które dały mu drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców[22]. Warte przytoczenia są: dwa gole i asysta w potyczce z FC Parma (7 stycznia), trafienie w derbowym spotkaniu z Milanem (15 stycznia 2012), cztery gole w starciu z Palermo (1 lutego)[23], hat-trick w dniu 1 kwietnia 2012 r. w meczu z Genoą (1 kwietnia) oraz hat-trick i asysta w drugim spotkaniu derbowym z Milanem (6 maja)[24]. 3 listopada 2012 r. zdobył dwie bramki w spotkaniu z Juventusem (3:1), które spowodowały, że zakończyła się 49 meczowa passa spotkań Juve bez porażki[25]. Rok 2012 zakończył z dorobkiem 28 bramek w lidze, co było najlepszym osiągnięciem w Serie A[26]. 14 lutego 2013 r. zerwał wiązadła krzyżowe podczas meczu z CFR Cluj, co wykluczyło go z gry do końca sezonu[27]. Do gry w pierwszej drużynie powrócił 22 września 2013 w meczu z US Sassuolo i od razu, grając tylko przez 30 minut, zdobył dwa gole i raz asystował[28].

Z Interem ma ważny kontrakt do czerwca 2014 r.[29] na mocy którego otrzymuje 4,5 mln euro rocznie wynagrodzenia[30].

Diego Milito w barwach Interu (2009)

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Debiut Diega Milito w reprezentacji nastąpił 30 stycznia 2003 r. w spotkaniu z Hondurasem. 16 lipca El Principe strzelił dwie bramki w meczu z Urugwajem. W 2007 r. wystąpił na Copa America 2007 jako zmiennik Hernana Crespa. Był także uczestnikiem Mistrzostw Świata rozgrywanych w 2010 r.w RPA. W reprezentacji Argentyny dotychczas wystąpił w 25 spotkaniach i strzelił 4 gole[31].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Diego Milito ze związku małżeńskiego ze Aną Sofią doczekał się dwójki dzieci: Leandra (ur. w październiku 2007 r.) i Agustiny (ur. 21 marca 2010 r.). Z powodu włoskiego pochodzenia jego przodków (dziadkowie Salvatore Milito i Caterina Borelli wyemigrowali z kalabryjskiej miejscwości Terranova da Sibari) otrzymał włoskie obywatelstwo[32]. 7 listopada 2011 r. odwiedził tę miejscowość i mieszkającą tam rodzinę oraz otrzymał honorowe obywatelstwo miasta. Jego młodszym bratem jest Gabriel Milito. Ma także siostrę Natalię. Rodzicami Diega są Jorge i Mirta Milito. Jest człowiekiem rodzinnym.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Diego Milito w barwach Interu (2009)
Inter Mediolan
Racing Club

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon Liga Puchar Kontynentalne Łącznie
Mecze Gole Asysty Mecze Gole Asysty Mecze Gole Asysty Mecze Gole Asysty
Racing 1999/2000 11 1 0 0 0 0 0 0 0 11 1 0
2000/2001 35 2 0 0 0 0 0 0 0 35 2 0
2001/2002 38 9 0 0 0 0 0 0 0 38 9 0
2002/2003 35 14 0 0 0 0 11 3 0 46 17 0
2003/2004 18 8 0 0 0 0 0 0 0 18 8 0
Razem 137 34 0 0 0 0 11 3 0 148 37 0
Genoa 2003/2004 20 12 0 0 0 0 20 12 0
2004/2005 39 21 0 3 1 0 42 22 0
Razem 59 33 0 3 1 0 62 34 0
Saragossa 2005/2006 36 15 0 8 6 0 44 21 0
2006/2007 37 23 2 3 0 0 40 23 2
2007/2008 35 15 7 4 2 0 2 0 0 41 17 7
Razem 108 53 9 15 8 0 2 0 0 125 61 9
Genoa 2008/2009 31 24 7 1 2 0 32 26 7
Razem 31 24 7 1 2 0 32 26 7
Inter Mediolan 2009/2010 35 22 4 6 2 0 11 6 2 52 30 6
2010/2011 23 5 6 4 1 0 7 2 0 34 8 6
2011/2012 33 24 3 1 0 0 7 2 1 41 26 4
2012/2013 20 9 3 0 0 0 6 0 2 26 9 5
2013/2014 1 2 1 0 0 0 0 0 0 1 2 1
Razem 112 62 19 11 3 0 31 10 5 154 75 21
Ogółem 450 206 33 30 14 0 44 13 5 521 233 38

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Mecze i gole w kadrze
Rok Mecze Gole
2003 5 3
2004 2 0
2005 0 0
2006 0 0
2007 6 1
2008 2 0
2009 5 0
2010 4 0
Total 24 4
Lp Data Miejsce Rywal Wynik Bramki Rozgrywki Minuty
1 30 stycznia 2003 Estadio Olímpico Metropolitano, San Pedro Sula  Honduras 3:1 1 mecz towarzyski 86
2 4 lutego 2003 Los Angeles Memorial Coliseum, Los Angeles  Meksyk 1:0 mecz towarzyski 54
3 8 lutego 2003 Orange Bowl Stadium, Miami  Stany Zjednoczone 1:0 mecz towarzyski 84
4 15 lipca 2003 Estadio Ciudad de La Plata, La Plata  Urugwaj 2:2 2 mecz towarzyski 90
5 20 sierpnia 2003 Stadio Artemio Franchi, Florencja  Urugwaj 3:2 mecz towarzyski 45
6 18 sierpnia 2004 Shizuoka Stadium, Shizuoka  Japonia 2:1 mecz towarzyski 82
7 4 września 2004 Estadio Monumental, Lima  Peru 3:1 eliminacje do MŚ 2006 27
8 7 lutego 2007 Stade de France, Saint-Denis  Francja 1:0 mecz towarzyski 12
9 2 czerwca 2007 St. Jakob-Park, Bazylea  Szwajcaria 1:1 mecz towarzyski 24
10 5 czerwca 2007 Camp Nou, Barcelona  Algieria 4:3 mecz towarzyski 59
11 2 lipca 2007 Estadio José Pachencho Romero, Maracaibo  Kolumbia 4:2 1 Copa America 2007 70
12 8 lipca 2007 Estadio Metropolitano de Fútbol de Lara, Barquisimeto  Peru 4:0 Copa America 2007 45
13 22 sierpnia 2007 Ullevaal Stadion, Oslo  Norwegia 1:2 mecz towarzyski 78
14 11 października 2008 Estadio Monumental, Buenos Aires  Urugwaj 2:1 eliminacje do MŚ 2010 20
15 15 października 2008 Estadio Nacional de Chile, Santiago de Chile  Chile 1:0 eliminacje do MŚ 2010 45
16 28 marca 2009 Estadio Monumental, Buenos Aires  Wenezuela 4:0 eliminacje do MŚ 2010 12
17 6 czerwca 2009 Estadio Monumental, Buenos Aires  Kolumbia 1:0 eliminacje do MŚ 2010 51
18 10 czerwca 2009 Estadio Olímpico Atahualpa, Quito  Ekwador 0:2 eliminacje do MŚ 2010 9
19 12 sierpnia 2009 Stadion Lokomotiwu Moskwa, Moskwa  Rosja 3:2 mecz towarzyski 45
20 5 września 2009 Estadio Gigante de Arroyito, Rosario  Brazylia 1:3 eliminacje do MŚ 2010 23
21 12 czerwca 2010 Ellis Park, Johannesburg  Nigeria 1:0 MŚ 2010 12
22 22 czerwca 2010 Peter Mokaba Stadium, Polokwane  Grecja 2:0 MŚ 2010 79
23 11 sierpnia 2010 Lansdowne Road, Dublin  Irlandia 1:0 mecz towarzyski 45
24 8 października 2010 Saitama Stadium, Saitama  Japonia 0:1 mecz towarzyski 32

Bramki

# Data Miejsce Rywal Bramka na Rezultat Rozgrywki
1. 31 stycznia 2003 Estadio Olímpico Metropolitano, San Pedro Sula, Honduras  Honduras 1 – 0 3–1 mecz towarzyski
2. 16 lipca 2003 Estadio Ciudad de La Plata, La Plata, Argentyna  Urugwaj 1 – 0 2–2 mecz towarzyski
3. 16 lipca 2003 Estadio Ciudad de La Plata, La Plata, Argentyna  Urugwaj 2 – 0 2–2 mecz towarzyski
4. 2 lipca 2007 Estadio José Pachencho Romero, Maracaibo, Wenezuela  Kolumbia 4 – 2 4–2 Copa América 2007

Przypisy

  1. http://diegomilito.8k.com/about.html
  2. http://liga-mistrzow.przegladsportowy.pl/Pilka-nozna-Inter-Barcelona-Szaleni-bracia-Milito,artykul,74086,1,832.html
  3. http://www.transfermarkt.co.uk/en/genoa-cfc-us-salernitana-1919/index/spielbericht_30300.html
  4. http://www.transfermarkt.co.uk/en/diego-milito/transfers/spieler_22202.html
  5. http://www.transfermarkt.co.uk/en/real-zaragoza-real-murcia-cf/index/spielbericht_78983.html
  6. Diego Milito: Chciałem wrócić do Genui (pol.). sport24.pl, 2008-09-03. [dostęp 2011-04-19].
  7. http://fcinter.pl/news/3655-milito-nigdzie-nie-odejdzie
  8. Pilkanozna, nr 16, s. 30.
  9. Milito i Thiago Motta w Interze (pol.). [dostęp 21.05.2009].
  10. http://www.tuttomercatoweb.com/altre-notizie/recalcati-milito-inter-e-fatta-145582
  11. http://fcinter.pl/news/6699-transfery-roku-wg-goalcom
  12. http://liga-mistrzow.przegladsportowy.pl/Pilka-nozna-Diego-Milito-jest-porownywany-z-Diego-Maradona,artykul,76851,1,832.html
  13. http://fcinter.pl/news/13851-historia-ksiecia-czyli-upadek-z-piedestalu
  14. http://www.transfermarkt.co.uk/en/cagliari-calcio-inter-milan/index/spielbericht_964309.html
  15. Milito daje Scudetto Interowi! (pol.). [dostęp 16.05.2010].
  16. Inter Roma 1-0 (wł.). [dostęp 16.05.2010].
  17. Liga Mistrzów. Inter Mediolan z Pucharem Europy! [dostęp 23.05.2010]
  18. http://fcinter.pl/news/7846-najlepsi-w-serie-a-wedlug-goalcom
  19. http://fcinter.pl/news/7907-najlepsza-jedenastka-ligi-mistrzow-w-sezonie-20092010
  20. http://pilka-nozna.przegladsportowy.pl/Pilka-nozna-Diego-Milito-zabraklo-na-liscie-Jest-Asamoah-Gyan,artykul,90532,1,279.html
  21. http://fcinter.pl/news/14175-bidone-doro-dla-milito
  22. http://serie-a.przegladsportowy.pl/Pilka-nozna-Serie-A-Druga-mlodosc-Klose-i-Milito,artykul,146210,1,461.html
  23. http://fcinter.pl/news/14712-szalony-mecz-4-gole-milito-nie-wystarczyly
  24. http://fcinter.pl/news/15621-zwyciestwo-interu-juventus-mistrzem-wloch
  25. http://serie-a.przegladsportowy.pl/Pilka-nozna-Serie-A-Inter-i-Milan-wygrali-Juventus-przegral,artykul,150687,1,461.html
  26. Matteo Dalla Vite. Il Principe e la sirena. La Gazzetta dello Sport, 28 dicembre 2012, S. 10
  27. http://fcinter.pl/news/19155-koniec-sezonu-dla-milito
  28. Inter gromi Sassuolo aż 0-7 (pol.). 22 września 2013. [dostęp 24.09.2013].
  29. http://www.transfermarkt.co.uk/en/diego-milito/profil/spieler_22202.html
  30. http://fcinter.pl/news/17550-sneijder-najlepiej-oplacanym-zawodnikiem-w-serie-a
  31. http://www.transfermarkt.co.uk/en/diego-milito/profil/spieler_22202.html
  32. http://fcinter.pl/news/13753-milito-honorowym-obywatelem-terranova-da-sibari
  33. http://fcinter.pl/news/4927-najlepsza-jedenastka-sezonu-20082009-serie-a
  34. Zanetti, Kovacić, Milito i Moratti nagrodzeni (pol.). [dostęp 16.05.2013].

Źródła[edytuj | edytuj kod]