Alfredo Di Stéfano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfredo Di Stéfano
Distefano eg 1958.jpg
Imię i nazwisko Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé
Data i miejsce
urodzenia
4 lipca 1926
Buenos Aires, Argentyna
Data i miejsce
śmierci
7 lipca 2014
Madryt, Hiszpania
Pseudonim La Saeta Rubia (Blond strzała)
Pozycja Napastnik
Wzrost 178 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1943–1949
1946–1947
1949–1953
1953–1964
1964–1966
River Plate
Huracán (wyp.)
Millonarios
Real Madryt
Espanyol Barcelona
Ogólnie
65 (49)
24 (11)
102 (90)
282 (216)
47 (11)
521 (377)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1947
1949–1954
1954–1961
 Argentyna
 Kolumbia
 Hiszpania
6 (6)
4 (0)
31 (23)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1967–1967
1969–1970
1970–1974
1974–1974
1975–1976
1976–1977
1979–1980
1981–1982
1982–1984
1985–1985
1986–1988
1990–1991
Elche
Boca Juniors
Valencia
Sporting Lizbona
Rayo Vallecano
Castellón
Valencia
River Plate
Real Madryt
Boca Juniors
Valencia
Real Madryt

Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé (ur. 4 lipca 1926 w Buenos Aires [1], zm. 7 lipca 2014 w Madrycie) – argentyński piłkarz. Występował na pozycji środkowego napastnika, rzadziej w pomocy. Był także trenerem piłkarskim.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W wieku siedmiu lat wstąpił do lokalnej drużyny Unidos y Venceremos. W wieku trzynastu lat zrezygnował z nauki, gdyż musiał pomagać ojcu w pracy. karierę piłkarską kontynuował w drużynie w Los Cardeles. Po dwóch latach przeszedł testy w River Plate[2]. Trzy lata spędził w drużynach młodzieżowych. następnie zadebiutował w pierwszym zespole. Kolejnym krokiem w karierze było wypożyczenie do Huracanu Buenos Aires. W barwach zespołu rozegrał 25 meczów i strzelił 10 goli. W 1947 rozegrał pierwszy sezon w drużynie River Plate zdobył 27 goli w 30 spotkaniach[3]. W kolejnym sezonie z powodu strajku przeniósł się i ligi argentyńskiej do kolumbijskiego klubu Millonarios. W ciągu 4 sezonów rozegrał 294 mecze i zdobył 267 bramek. W 1953 na mocy umowy pomiędzy Millonarios i Realem Madryt. Di Stefano został piłkarzem Realu Madryt. Z powodu niejasnej sytuacji praw do zawodnika o sprawie transferu di Stefano zdecydowała FIFA[4]. W barwach Realu grał w latach 1953-1964. W latach 1956-1960 pięciokrotnie zdobył Puchar Europy strzelając gola w każdym finale[5]. W 1964 został piłkarzem RCD Espanyolu. Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem. Prowadził między innymi Boca Juniors, River Plate i zdobył mistrzostwo Hiszpanii z zespołem Valencia CF. ostatnim sukcesem w trenerskiej karierze było zdobycie Superpucharu Hiszpanii z Realem Madryt[6]. Były honorowy prezes Realu Madryt. 5 lipca 2014, dzień po swoich 88 urodzinach, doznał zawału. Zmarł 7 lipca 2014 w Madrycie w wyniku komplikacji pozawałowych[7].

Kluby jako trener[edytuj | edytuj kod]

  • Boca Juniors (Argentyna)
  • Valencia CF (Hiszpania)
  • River Plate (Argentyna)
  • Real Madryt (Hiszpania)

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrz Argentyny 1947
  • Copa América 1947
  • Mistrz Kolumbii 1951, 1952, 1953
  • Mistrz Hiszpanii 1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964
  • Puchar Hiszpanii – 1962
  • Puchar Mistrzów – 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
  • Puchar Interkontynentalny – 1960

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Do 2005 roku najlepszy strzelec w dziejach Pucharu Mistrzów – 49 goli
  • Czwarty strzelec Primera División – 227 goli
  • Reprezentacja Argentyny – 6 meczów, 6 goli
  • Reprezentacja Kolumbii – 4 mecze, 0 goli (mecze nigdy nie uznane przez FIFA za oficjalne)
  • Reprezentacja Hiszpanii – 31 meczów, 23 gole
  • Wicekról strzelców Copa América 1947
  • Najlepszy w plebiscycie „France Football” piłkarz Europy 1957 i 1959

Przypisy