Alfredo Di Stéfano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alfredo Di Stéfano
Di Stefano.jpg
Imię i nazwisko Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé
Data i miejsce
urodzenia
4 lipca 1926
Buenos Aires, Argentyna
Pseudonim La Saeta Rubia (Blond strzała)
Pozycja Napastnik
Wzrost 178 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1943–1949
1946–1947
1949–1953
1953–1964
1964–1966
River Plate
Huracán (wyp.)
Millonarios
Real Madryt
Espanyol Barcelona
Ogólnie
65 (49)
24 (11)
102 (90)
282 (216)
47 (11)
521 (377)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1947
1949–1954
1954–1961
 Argentyna
 Kolumbia
 Hiszpania
6 (6)
4 (0)
31 (23)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1967–1967
1969–1970
1970–1974
1974–1974
1975–1976
1976–1977
1979–1980
1981–1982
1982–1984
1985–1985
1986–1988
1990–1991
Elche
Boca Juniors
Valencia
Sporting Lizbona
Rayo Vallecano
Castellón
Valencia
River Plate
Real Madryt
Boca Juniors
Valencia
Real Madryt

Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé (ur. 4 lipca 1926 w Buenos Aires, Argentyna) – argentyński piłkarz, uznawany za jednego z najwybitniejszych w historii. Występował na pozycji środkowego napastnika, rzadziej w pomocy. Także trener.

Legenda Realu Madryt, w barwach którego grał w latach 1953-1964, wcześniej gracz argentyńskich Club Atlético River Plate i Club Atlético Huracán, kolumbijskiego Club Deportivo Los Millonarios, zaś na zakończenie kariery – Espanyolu Barcelona.

Di Stéfano grał w reprezentacjach trzech krajów. Argentyny (6 meczów i 6 bramek w grudniu 1947 roku – zwycięstwo w Copa América 1947) oraz Hiszpanii – 31 występów i 23 gole. Niektóre źródła wspominają o czterech meczach Di Stéfano w barwach reprezentacji Kolumbii, jednak federacja piłkarska tego kraju była wówczas zawieszona i drużyny z tego kraju nie rozgrywały oficjalnych spotkań międzynarodowych.

Najlepszy okres w karierze Di Stéfano spędził w madryckim Realu. Był niekwestionowanym liderem drużyny, która pięciokrotnie z rzędu sięgała po Puchar Europy. Z nim w składzie Real Madryt zwyciężył w pierwszej edycji Pucharu Interkontynentalnego, w dwumeczu pokonując (0:0 i 5:1) urugwajski Club Nacional de Football, ośmiokrotnie triumfował w mistrzostwach Hiszpanii, a w 1962 roku zdobył puchar tego kraju. Di Stéfano pięć razy zdobył koronę króla strzelców hiszpańskiej ekstraklasy. W latach 1957 i 1959 zdobywca Złotej Piłki francuskiego magazynu France Football dla najlepszego piłkarza Europy. W 2004 trafił na honorową listę najwybitniejszych żyjących piłkarzy, opracowaną przez Pelégo na 100-lecie FIFA (tzw. FIFA 100). Z okazji 50-lecia UEFA (1954–2003) w listopadzie 2003 został wybranym najlepszym piłkarzem hiszpańskim.

Później trener, także w Realu. Największy sukces na tym polu osiągnął jednak z Valencią, zwyciężając w 1980 roku w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów.

Obecnie honorowy prezes Realu Madryt.

Kluby jako trener[edytuj | edytuj kod]

  • Boca Juniors (Argentyna)
  • Valencia CF (Hiszpania)
  • River Plate (Argentyna)
  • Real Madryt (Hiszpania)

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrz Argentyny 1947
  • Copa América 1947
  • Mistrz Kolumbii 1951, 1952, 1953
  • Mistrz Hiszpanii 1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964
  • Puchar Hiszpanii – 1962
  • Puchar Mistrzów – 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
  • Puchar Interkontynentalny – 1960

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Do 2005 roku najlepszy strzelec w dziejach Pucharu Mistrzów – 49 goli
  • Czwarty strzelec Primera División – 227 goli
  • Reprezentacja Argentyny – 6 meczów, 6 goli
  • Reprezentacja Kolumbii – 4 mecze, 0 goli (mecze nigdy nie uznane przez FIFA za oficjalne)
  • Reprezentacja Hiszpanii – 31 meczów, 23 gole
  • Wicekról strzelców Copa América 1947
  • Najlepszy w plebiscycie „France Football” piłkarz Europy 1957 i 1959
Wikimedia Commons