Sejwal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sejwal
Balaenoptera borealis[1]
Lesson, 1828
Sejwal
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd walenie
Podrząd fiszbinowce
Rodzina fałdowce
Rodzaj Balaenoptera
Gatunek sejwal
Podgatunki[2]
  • B. b. borealis Lesson, 1828
  • B. b. schlegelii (Flower, 1865)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sejwal (Balaenoptera borealis) – gatunek walenia z podrzędu fiszbinowców, największy fałdowiec po płetwalu błękitnym i finwalu[4]. Zwierzęta te są rzadko obserwowane, gdyż zwykle trzymają się otwartego oceanu. Wędrują zazwyczaj w małych grupach od dwóch do sześciu osobników, choć na żerowiskach znajduje się często większe stada. Sejwale wzbudziły zainteresowanie wielorybników w latach 60. i 70. XX w, w wyniku czego ich populacja została znacznie ograniczona. W oceanach żyje około 55 tys. osobników.

Długość
Samice ok. 14 m, samce ok. 13,5 m (największy znany 21 m)[5].
Masa ciała
Do 45 ton.
Ubarwienie
Ciemno–błękitnoszare.
Pożywienie
Widłonogi, obunogi, szczętki, małe ryby, głowonogi.
Dojrzałość płciowa
Po przekroczeniu przez samice 13,4 m, samce – 12,8 m.
Rozród
Samice sejwala rodzą młode co 2 lata. Ciąża trwa około roku. Noworodek mierzący około 4.5 m długości rodzi się ogonem do przodu. Przez ponad 5 miesięcy jest karmiony mlekiem o bardzo dużej zawartości tłuszczu. Mleko jest wytwarzane w płaskich gruczołach mlecznych, ukrytych w skórnej kieszeni i wstrzykiwane pod ciśnieniem prosto do gardła młodego sejwala. Dzięki temu prawie nie miesza się ono z wodą morską, ponadto jego straty są minimalne, mimo że przekształcony pysk młodego, niezbyt nadający się od ssania, pozostaje nie zamknięty. Dojrzałość płciową sejwale uzyskują w 8-9 roku życia. [6]
Występowanie
Większość oceanów od strefy tropikalnej do subtropikalnej, preferuje umiarkowane wody pelagiczne.

Przypisy

  1. Balaenoptera borealis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Balaenoptera borealis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 grudnia 2009]
  3. Balaenoptera borealis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. S.L. Perry. Special Issue: The Great Whales: History and Status of Six Species Listed as Endangered Under the U.S. Endangered Species Act of 1973. „Marine Fisheries Review”. 61 (1), s. 52–58, 1999. 
  5. Shefferly, N.: Balaenoptera borealis. Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 2006-11-04].
  6. Helga Hofmann: Ssaki. Warszawa: KDC, 2001, s. 190.