Syria (prowincja rzymska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rzymskie prowincje
Rzymska prowincja Syria
Rzymska mozaika z Antiochii, Musée du Louvre
Prowincja Syria

Syria – była ważną prowincją rzymską, podbitą w roku 64 p.n.e. przez Pompejusza. Pozostała pod panowaniem rzymskim (bizantyjskim) do roku 637, kiedy została podbita przez Arabów.

W pierwszych wiekach n.e. Syria przeżywała rozkwit gospodarczy. Miała też duże znaczenie militarne — stanowiła bazę dla wypraw przeciwko Partom, a potem Persom. W I w. to wojska syryjskie umożliwiły Wespazjanowi zdobycie władzy. Syria była kluczowym strategicznie obszarem podczas kryzysu III wieku. Od IV-V w. wzrastał opór ludności syryjskiej przeciw hellenizacji, co znalazło wyraz w rozwoju piśmiennictwa w języku miejscowym i w opozycji do oficjalnego kościoła (monofizytyzm). W okresie bizantyjskim w VI i VII w. ulegała najazdom perskim. W 637 Antiochia została podbita przez armię Kalifów prawowiernych.

Była podzielona na 10 okręgów: Commagene, Cyrrhestice, Pieria, Seleucis, Chalcidice, Chalybonitis, Palmyrene, Apamene, Cassiotis, Laodicene. W 193 została podzielona na Syria Coele i Syria Phoenice. Konstantyn Wielki wydzielił 2 północne okręgi: Commagene i Cyrrhestice w oddzielną prowincję Euphratensis. Teodozjusz I pozostałą część Syrii podzielił na 2 prowincje: Syria Prima, ze stolicą w Antiochii i Syria Secunda, ze stolicą w Apamei. Syria Secunda była podzielona na Phoenicia Prima (ze stolicą w Tyr) i Phoenicia Secunda (ze stolicą w Damaszku).

Rzymscy namiestnicy Syrii
Data Namiestnik
63-61 p.n.e. Marek Emiliusz Skaurus
61-60 p.n.e. Lucius Marcius Philippus
59-58 p.n.e. Gnaeus Cornelius Lentulus Marcellinus
57-55 p.n.e. Aulus Gabiniusz
54-53 p.n.e. Marek Licyniusz Krassus
53-51 p.n.e. Gajusz Kasjusz Longinus
51-50 p.n.e. Marcus Calpurnius Bibulus
50/49 p.n.e. Veiento
49-48 p.n.e. Scypion Metellus
47-46 p.n.e. Sextus Iulius Caesar
46-44 p.n.e. Caecilius Bassus
45 p.n.e. Antistius Vetus
44 p.n.e. Lucius Statius Murcus
44-42 p.n.e. Gajusz Kasjusz Longinus
41-40 p.n.e. Lucius Decidius Saxa
40-39 p.n.e. okupacja przez Partów
39-38 p.n.e. Publius Ventidius Bassus
38-35 p.n.e. Gajusz Sosjusz
35 p.n.e. Lucjusz Munatius Plancus
34/33-33/32 p.n.e. Lucius Calpurnius Bibulus
30 p.n.e. Quintus Didius
29 p.n.e. Marek Waleriusz Messala Korwinus
28-25 p.n.e. Cyceron Młodszy
25-23 p.n.e. Terencjusz Warron
23-12 p.n.e. Marek Wipsaniusz Agrypa
13/12-10/9 p.n.e. Marek Titius
10/9-7/6 p.n.e. Gajusz Sencjusz Saturninus
7/6-4 p.n.e. Publiusz Kwinktyliusz Warus
4-1 p.n.e. brak danych[1]
1 p.n.e.-4 n.e. Gajusz Juliusz Cezar Wipsanian
4-5 Lucjusz Woluzjusz Saturninus
6-9 Publiusz Sulpicjusz Kwiryniusz
12-17 Kwintus Cecyliusz Metellus Silan
17-19 Gnejusz Kalpurniusz Pizon
19-21 Gnejusz Sencjusz Saturninus
22-32 Lucjusz Eliusz Lamia
32-35 Pomponiusz Flakkus
35-39 Lucjusz Witeliusz
39-41/42 Publiusz Petroniusz
41/42-44/45 Gnaeus Vibius Marcus
45-49 Gajusz Kasjusz Longinus
50-60 Gaius Ummidius Quadratus
60-63 Gnejusz Domicjusz Korbulon
63-67 Cestius Gallus
67-69 Gaius Licinius Mucianus
70-72 Lucius Iunius Caesennius Paetus
73-78 Marcus Ulpius Traianus
Panorama Palmyry wczesnym rankiem

Przypisy

  1. Niektórzy umieszczają tutaj Lucjusza Kalpurniusza Pizona Pontifexa powołując się na kamień tyburtyński.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Emil Schürer, Geza Vermes, Fergus Millar, The history of the Jewish people in the age of Jesus Christ (175 B.C.-A.D. 135), tom I, Edinburgh 1973, str. 243-266 (Survey of the Roman Province of Syria from 63 B.C. to A.D. 70).