Szumy uszne
| Dzwonienie (szum) w uszach | |||
| tinnitus | |||
|
|||
Szumy uszne, (łac. tinnitus auris) – grupa przykrych doznań dźwiękowych pochodzenia endogennego, które zwykle są objawami drobnych defektów w uchu wewnętrznym. Szumy uszne mają charakter subiektywny, słyszane są tylko przez osobę, u której powodują dyskomfort. Nie pochodzą z otoczenia, jednak może je generować zbyt głośny dźwięk. Odczuwane są w uszach lub w głowie.
Wyróżnia się szum:[1]
- czaszkowy
- uszny - szum naczyniopochodny jest pulsujący, nasila się po wysiłku, emocjach, przy wzroście ciśnienia tętniczego, może zmieniać się przy poruszaniu głową
- nerwowy - często pozostałość zapalenia ucha środkowego i błędnika lub pracy w hałasie, procesu starzenia
Spis treści |
Etiologia [edytuj]
W około 67% przypadków nie udaje się ustalić przyczyny szumów. Najprawdopodobniej w tej części przypadków przyczyna ma centralne pochodzenie (mózg). W tym przypadku defekt miałby polegać na niewłaściwej obróbce sygnałów docierających do mózgu. W pozostałej części przypadków etiologia jest wyraźnie określona.
Do określonych przyczyn należą:
- ekspozycja na zbyt silny bodziec akustyczny, na przykład słuchanie głośnej muzyki, praca w nadmiernym hałasie;
- infekcja górnych dróg oddechowych;
- nadciśnienie tętnicze;
- uraz czaszki, stan po operacji ucha środkowego;
- uszkodzenie komórek rzęskowych, które są częścią ślimaka;
- zaleganie woskowiny w uchu;
- uszkodzenia w stawie żuchwowym, a także w obrębie mięśni żwaczy;
- nadmierny stres;
- niektóre leki, na przykład kwas acetylosalicylowy, indometacyna, erytromycyna, aminoglikozydy, chinina, chlorochinina, chinidyna, diuretyki pętlowe
- uraz akustyczny[1]
- Choroba Ménière'a[1]
- uraz nerwu VIII[1]
- drgania sztywnych tętnic[1]
- przewodzenie szmerów od serca oraz od tętniaka[1]
- stwardnienie rozsiane
W przypadku jednostronnego, subiektywnego szumu w uchu należy podejrzewać guz kąta móżdżkowo-mostkowego lub nerwiak nerwu VIII[1]
Zapobieganie [edytuj]
- ochrona uszu przed nadmiernym hałasem poprzez używanie ochraniaczy na uszy w miejscach pracy wystawionych na nadmierny hałas;
- unikanie leków powodujących uszkodzenie słuchu;
- zapanowanie nad bezsennością, zmęczeniem, wyczerpaniem, depresją;
- ograniczanie słuchania głośnej muzyki, głównie przez słuchawki douszne[potrzebne źródło].
Objawy [edytuj]
Objawy szumu w uszach występują w rozmaitych postaciach. Przykłady:
- gwizdanie
- szmer
- szum
- pulsowanie
- dzwonienie
- tykanie
- piszczenie
Leczenie [edytuj]
- Tzw. TRT (Tinnitus retraining therapy) - obecnie najbardziej skuteczna metoda terapii, stosowana w wyspecjalizowanych ośrodkach, polegająca na uaktywnianiu procesu habituacji szumu; stosuje się tu specjalne nagrania z tzw. szumem szerokopasmowym, którego słuchanie daje w konsekwencji subiektywne ściszenie własnego szumu;
- stosowanie aparatów słuchowych;
- leki usprawniające krążenie naczyniowe w błędniku i naczyniach mózgowych;
- leki przeciwdepresyjne oraz uspokajające, które są skuteczne wtedy, gdy tinnitus jest objawem złego samopoczucia lub depresji. Jednak ogólnie efekty działania leków nie są zadowalające w przypadku szumu w uszach. Wyjątkiem są przypadki tinnitusu, który jest objawem chorób. W takiej sytuacji po podaniu leku na konkretne schorzenie, którego objawem jest między innymi tinnitus, szumy ustępują;
- stymulacja laserem, mająca na celu zainicjowanie samodzielnej naprawy defektu komórek słuchowych przez organizm.
Powikłania [edytuj]
- zaburzenia koncentracji
- bezsenność, zmęczenie i wyczerpanie.
- w skrajnych przypadkach powstaje depresja, której mogą towarzyszyć myśli samobójcze.
Bibliografia [edytuj]
- Franciszek Kokot Diagnostyka różnicowa objawów chorobowych. Wyd. II Warszawa 2005 ISBN 83-200-2189-8
- Paul Rutter Opieka farmaceutyczna. Objawy, rozpoznanie i leczenie wyd. 1, Urban & Partner, Wrocław 2006 ISBN 83-89581-08-6
