Szumy uszne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dzwonienie (szum) w uszach
tinnitus
ICD-10 H93.1

Szumy uszne, (łac. tinnitus auris) – grupa przykrych doznań dźwiękowych pochodzenia endogennego, które zwykle są objawami drobnych defektów w uchu wewnętrznym. Szumy uszne mają charakter subiektywny, słyszane są tylko przez osobę, u której powodują dyskomfort. Nie pochodzą z otoczenia, jednak może je generować zbyt głośny dźwięk. Odczuwane są w uszach lub w głowie.

Wyróżnia się szum[1]:

  • czaszkowy,
  • uszny - szum naczyniopochodny jest pulsujący, nasila się po wysiłku, emocjach, przy wzroście ciśnienia tętniczego, może zmieniać się przy poruszaniu głową,
  • nerwowy - często pozostałość zapalenia ucha środkowego i błędnika lub pracy w hałasie, procesu starzenia.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

W około 67% przypadków nie udaje się ustalić przyczyny szumów. Najprawdopodobniej w tej części przypadków przyczyna ma centralne pochodzenie (mózg). W tym przypadku defekt miałby polegać na niewłaściwej obróbce sygnałów docierających do mózgu. W pozostałej części przypadków etiologia jest wyraźnie określona.

Do określonych przyczyn należą:

W przypadku jednostronnego, subiektywnego szumu w uchu należy podejrzewać guz kąta móżdżkowo-mostkowego lub nerwiak nerwu VIII[1]

Zapobieganie[edytuj | edytuj kod]

  • ochrona uszu przed nadmiernym hałasem poprzez używanie ochraniaczy na uszy w miejscach pracy wystawionych na nadmierny hałas;
  • unikanie leków powodujących uszkodzenie słuchu;
  • zapanowanie nad bezsennością, zmęczeniem, wyczerpaniem, depresją;
  • ograniczanie słuchania głośnej muzyki, głównie przez słuchawki douszne[potrzebne źródło].

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Objawy szumu w uszach występują w rozmaitych postaciach. Najczęściej są określane jako:

  • gwizdanie,
  • piszczenie,
  • szmer,
  • szum,
  • pulsowanie,
  • dzwonienie,
  • tykanie.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

  • Tzw. TRT (Tinnitus retraining therapy) – obecnie najbardziej skuteczna metoda terapii, stosowana w wyspecjalizowanych ośrodkach, polegająca na uaktywnianiu procesu habituacji szumu; stosuje się tu specjalne nagrania z tzw. szumem szerokopasmowym, którego słuchanie daje w konsekwencji subiektywne ściszenie własnego szumu;
  • stosowanie aparatów słuchowych;
  • leki usprawniające krążenie naczyniowe w błędniku i naczyniach mózgowych;
  • leki przeciwdepresyjne oraz uspokajające, które są skuteczne wtedy, gdy szum uszny jest objawem złego samopoczucia lub depresji. Ogólnie efekty działania leków nie są zadowalające w przypadku szumu w uszach;
  • stymulacja laserem, mająca na celu zainicjowanie samodzielnej naprawy defektu komórek słuchowych przez organizm.

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

  • zaburzenia koncentracji,
  • bezsenność, zmęczenie i wyczerpanie,
  • w skrajnych przypadkach powstaje depresja, której mogą towarzyszyć myśli samobójcze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Kokot Diagnostyka różnicowa objawów chorobowych. Wyd. II Warszawa 2005 ISBN 83-200-2189-8
  • Paul Rutter Opieka farmaceutyczna. Objawy, rozpoznanie i leczenie wyd. 1, Urban & Partner, Wrocław 2006 ISBN 83-89581-08-6

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Jan Tatoń, Anna Czech, Diagnostyka internistyczna, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, ss. 69-70, 2005, ISBN 83-200-3156-7
  2. Dr Beata Borawska, Konflikt nerwowo-naczyniowy a szumy uszne, Dwumiesięcznik "Słyszę", Kajetany, Stowarzyszenie Przyjaciół Osób Niesłyszących i Niedosłyszących „Człowiek-Człowiekowi”, ss. 7 i 18, Marzec - Kwiecień 2007 (PDF).

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]