Tanger
Na mapach:
| Tanger طنجة |
|||
|
|||
 Tanger – Aleja Muhammada VI |
|||
| Państwo |  Maroko |
||
| Region | Tanger-Tetuan | ||
| Mer | Mohamed Hassad | ||
| Powierzchnia | 199,5 km² | ||
| Położenie | 35°46′N 5°48′W |
||
| Wysokość | 80 m n.p.m. | ||
| Ludność (2010) • liczba ludności |
762 166▲ |
||
| Kod pocztowy | 90000 | ||
| Miasta partnerskie |  Faro, Portugalia Kadyks, Hiszpania Liège, Belgia Metz, Francja Moulins, Francja Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie Pasadena, Stany Zjednoczone |
||
|
Położenie na mapie Maroka
  Tanger
طنجة |
|||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Tanger albo Tangier (arab. طنجة, łac. Tingis z tamazight tingis = "bagna") – miasto w północno-zachodnim Maroku w Zatoce Tangerskiej, ośrodek administracyjny prowincji Tangeru, port nad Cieśniną Gibraltarską. Liczy około 670 tys. mieszkańców.
Spis treści |
[edytuj] Historia
[edytuj] Starożytność
Nazwa miasta wywodząca się z języka tamazight dowodzi, iż osadę pierwotnie założyli Berberowie. Dopiero ok. VII wieku p.n.e. Tanger skolonizowali Fenicjanie. W I wieku n.e. miasto stało się stolicą rzymskiej prowincji Mauretania Tingitana.
[edytuj] Germanie, Bizancjum i Arabowie
Na początku V wieku po upadku rzymskiego imperium, osadę zdobyły barbarzyńskie plemiona Wandalów, jednak już blisko sto lat później Tanger znalazł się pod władzą Bizancjum.
W VII wieku władzę nad miastem na krótko objęli Wizygoci, jednak już w 707 roku tereny dzisiejszego Maroka, wraz z Tangerem, znalazły się pod panowaniem arabskim. Arabowie założyli tu posterunek graniczny i bazę wypadową do najazdów na Półwysep Iberyjski.
[edytuj] Portugalczycy i Brytyjczycy
Po wyparciu muzułmanów z południa Półwyspu Iberyjskiego, Tanger ponownie znalazł się na granicy świata islamskiego, a w 1471 roku został zdobyty przez Portugalczyków. W 1661 roku został wraz z Bombajem oddany w ręce Brytyjczyków jako wiano dla księżniczki Katarzyny Bragançy, narzeczonej króla Karola II Stuarta. Brytyjczycy szybko uznali jednak obronę miasta przed ciągłymi atakami Arabów za nieopłacalną i w 1684 opuścili Tanger pozostawiając miasto w rękach sułtana Mulaja Ismaila. Niepodzielne panowanie arabskie w Tangerze trwało aż do początków XX wieku.
[edytuj] Strefa międzynarodowa
Na przełomie wieku XIX i XX Tanger jako miasto portowe o strategicznym położeniu stał się obiektem pożądania europejskich mocarstw kolonialnych. Po kolonizacji Maroka przez Francję i Hiszpanię (zob. Maroko Hiszpańskie) utworzono tu w 1923 miasto wydzielone o specjalnym międzynarodowym statusie strefy neutralnej zbliżonym do wolnego miasta, o powierzchni 373 km² i 40 tys. ludności. W latach 1940-45 na skutek okupacji Francji przez Niemcy, Tanger znajdował się pod okupacją hiszpańską.
Administratorzy Tangeru w latach 1923-56:
- Paul Alberge (Francja, 24 sierpnia 1926 – 19 sierpnia 1929)
- Joseph Le Fur (Francja, 19 sierpnia 1929 – 1 sierpnia 1940)
- Manuel Amieva (Hiszpania, 1 sierpnia 1940 – 4 listopada 1940)
- administrowany przez Maroko Hiszpańskie (4 listopada 1940 – 11 października 1945)
- Luís António de Magalhães Correia (Portugalia, 11 października 1945 – 18 czerwca 1948)
- Jonkheer H.F.L.K. van Vredenburch (Holandia, 15 sierpnia 1948 – 9 kwietnia 1951)
- José Luís Archer (Portugalia, 9 kwietnia 1951 – 21 czerwca 1954)
- Étienne de Croÿ, Fürst von Croÿ-Roeulx (Belgia, 21 czerwca 1954 – 31 grudnia 1954)
- Robert van de Kerckhove d'Hallebast (Belgia, 4 stycznia 1955 – 5 lipca 1956)
W 1956 strefa międzynarodowa została zlikwidowana, a Tanger i pozostałe jej obszary zostały włączone do niepodległego Królestwa Maroka.
[edytuj] Linki zewnętrzne
[edytuj] Bibliografia
- Maroko. Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 129-131.
