Tanger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w Maroku. Zobacz też: rzeka w Niemczech.
Tanger
طنجة
Tanger – Aleja Muhammada VI
Tanger – Aleja Muhammada VI
Herb Flaga
Herb Tangeru Flaga Tangeru
Państwo  Maroko
Region Tanger-Tetuan
Mer Mohamed Hassad
Powierzchnia 199,5 km²
Wysokość 80 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

762 166
Kod pocztowy 90000
Położenie na mapie Maroka
Mapa lokalizacyjna Maroka
Tanger
Tanger
Ziemia 35°46′N 5°48′W/35,766667 -5,800000Na mapach: 35°46′N 5°48′W/35,766667 -5,800000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Tanger albo Tangier (arab. طنجة, łac. Tingis z tamazight tingis = "bagna") – miasto w północno-zachodnim Maroku w Zatoce Tangerskiej, ośrodek administracyjny prowincji Tangeru, port nad Cieśniną Gibraltarską. Liczy około 670 tys. mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Starożytność[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miasta wywodząca się z języka tamazight dowodzi, iż osadę pierwotnie założyli Berberowie. Dopiero ok. VII wieku p.n.e. Tanger skolonizowali Fenicjanie. W I wieku n.e. miasto stało się stolicą rzymskiej prowincji Mauretania Tingitana.

Germanie, Bizancjum i Arabowie[edytuj | edytuj kod]

Na początku V wieku po upadku rzymskiego imperium, osadę zdobyły barbarzyńskie plemiona Wandalów, jednak już blisko sto lat później Tanger znalazł się pod władzą Bizancjum.

W VII wieku władzę nad miastem na krótko objęli Wizygoci, jednak już w 707 roku tereny dzisiejszego Maroka, wraz z Tangerem, znalazły się pod panowaniem arabskim. Arabowie założyli tu posterunek graniczny i bazę wypadową do najazdów na Półwysep Iberyjski.

Portugalczycy i Brytyjczycy[edytuj | edytuj kod]

Po wyparciu muzułmanów z południa Półwyspu Iberyjskiego, Tanger ponownie znalazł się na granicy świata islamskiego, a w 1471 roku został zdobyty przez Portugalczyków. W 1661 roku został wraz z Bombajem oddany w ręce Brytyjczyków jako wiano dla księżniczki Katarzyny Bragançy, narzeczonej króla Karola II Stuarta. Brytyjczycy szybko uznali jednak obronę miasta przed ciągłymi atakami Arabów za nieopłacalną i w 1684 opuścili Tanger pozostawiając miasto w rękach sułtana Mulaja Ismaila. Niepodzielne panowanie arabskie w Tangerze trwało aż do początków XX wieku.

Strefa międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie wieku XIX i XX Tanger jako miasto portowe o strategicznym położeniu stał się obiektem pożądania europejskich mocarstw kolonialnych. Po kolonizacji Maroka przez Francję i Hiszpanię (zob. Maroko Hiszpańskie) utworzono tu w 1923 miasto wydzielone o specjalnym międzynarodowym statusie strefy neutralnej zbliżonym do wolnego miasta, o powierzchni 373 km² i 40 tys. ludności. W latach 1940-45 na skutek okupacji Francji przez Niemcy, Tanger znajdował się pod okupacją hiszpańską.

Flaga Międzynarodowej Strefy Tangeru
Mapa Strefy Tangeru z 1953

Administratorzy Tangeru w latach 1923-56:

  • Paul Alberge (Francja, 24 sierpnia 1926 – 19 sierpnia 1929)
  • Joseph Le Fur (Francja, 19 sierpnia 1929 – 1 sierpnia 1940)
  • Manuel Amieva (Hiszpania, 1 sierpnia 1940 – 4 listopada 1940)
  • administrowany przez Maroko Hiszpańskie (4 listopada 1940 – 11 października 1945)
  • Luís António de Magalhães Correia (Portugalia, 11 października 1945 – 18 czerwca 1948)
  • Jonkheer H.F.L.K. van Vredenburch (Holandia, 15 sierpnia 1948 – 9 kwietnia 1951)
  • José Luís Archer (Portugalia, 9 kwietnia 1951 – 21 czerwca 1954)
  • Étienne-Gustave de Croÿ, prince de Croÿ-Roeulx, (Belgia, 21 czerwca 1954 – 31 grudnia 1954)
  • Robert van de Kerckhove d'Hallebast (Belgia, 4 stycznia 1955 – 5 lipca 1956)

W 1956 strefa międzynarodowa została zlikwidowana, a Tanger i pozostałe jej obszary zostały włączone do niepodległego Królestwa Maroka.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maroko. Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 129-131.
  • Enid M. G. Routh, Tangier: England's Lost Atlantic Outpost (London: John Murray, 1912).
  • Martin Malcolm Elbl, “(Re)claiming Walls: The Fortified Médina of Tangier under Portuguese Rule (1471–1661) and as a Modern Heritage Artefact,” Portuguese Studies Review 15 (1–2) (2007; publ. 2009): 103–192.
  • Martin Malcolm Elbl, “Tangier's Qasba Before the Trace Italienne Citadel of 1558-1566: The 'Virtual' Archaeology of a Vanished Islamic and Portuguese Fortress,” Portuguese Studies Review 17 (2) (2009; publ. 2012): 1-44.[1]