Tour de France 1988

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
kolarstwo szosowe Tour de France 1988
Gtk-go-back-ltr.svg 1987 1989 Gtk-go-forward-ltr.svg
Data 424 lipca 1988
Etapów 22 (23)
Dystans 3286 km
Czas zwycięzcy 84h 27' 53"
(38,909 km/h)
Zgłoszenia 198 kolarzy
Ukończyło wyścig 151 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Hiszpania Pedro Delgado
Drugie miejsce Holandia Steven Rooks
Trzecie miejsce Kolumbia Fabio Parra
Pozostałe klasyfikacje
Górska Holandia Steven Rooks
Punktowa Belgia Eddy Planckaert
Sprinterska Holandia Frans Maassen
Młodzieżowa Holandia Erik Breukink
Kombinowana Holandia Steven Rooks
Najaktywniejszych Francja Jérôme Simon
Drużynowa Holandia PDM
Drużynowa punktowa Holandia PDM

75. Tour de France rozpoczął się 4 lipca w Pornichet, a zakończył się 24 lipca w Paryżu. Wyścig składał się z prologu i 22 etapów, w tym: 10 etapów płaskich, 8 etapów górskich i 5 etapów jazdy indywidualnej na czas. Cała trasa liczyła 3286 km.

Klasyfikacje[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikację generalną wygrał Hiszpan Pedro Delgado, wyprzedzając Holendra Stevena Rooksa i Kolumbijczyka Fabio Parrę. Rooks wygrał ponadto klasyfikację górską i kombinowaną, klasyfikację punktową wygrał Belg Eddy Planckaert, sprinterską Holender Frans Maassen, a młodzieżową wygrał jego rodak Erik Breukink. Najaktywniejszym kolarzem został Francuz Jérôme Simon[1]. W obu klasyfikacjach drużynowych najlepsza była holenderska drużyna PDM[2].

Zmiany w stosunku do poprzednich edycji[edytuj | edytuj kod]

W 1988 roku Międzynarodowa Unia Kolarska (UCI) wprowadziła regułę stanowiącą, iż jeden wyścig kolarski nie może trwać przez więcej niż trzy weekendy. Tour de France mógł więc zacząć się w poniedziałek 4 lipca, a prolog usunięto z programu. Organizatorzy wydłużyli jednak wyścig przez dodanie "preludium", obchodząc tym samym przepisy UCI, ponieważ preludium odbywało się nieoficjalnie. Każdy z kolarzy przejeżdżał 3,8 km, a jeden kolarz z każdej drużyny przejeżdżał jeszcze 1 kilometr samotnie. Uzyskane czasy nie liczyły się do reszty wyścigu, jednak zwycięzca nosił żółtą koszulkę na pierwszym oficjalnym etapie[3].

Doping[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca Touru Pedro Delgado nie przeszedł testu antydopingowego, po wykryciu jego organizmie probenecydu. Środek ten znajdował się wtedy na liście środków zakazanych przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, jednak nie przez Międzynarodową Unię Kolarską, wobec czego Hiszpana nie ukarano. Holender Gert-Jan Theunisse miał zwiększony poziom testosteronu, co dało pozytywny wynik testu dopingowego. Holendra ukarano 10-minutową karą, co przesunęło go w klasyfikacji generalnej z piątego miejsca na jedenaste. Testów antydopingowych nie przeszedł także kolejny Hiszpan - Roque de la Cruz, którego również ukarano 10-minutową karą[4].

Drużyny[edytuj | edytuj kod]

W tej edycji TdF wzięły udział 22[5] drużyny:

  • Carrera
  • PDM
  • Toshiba
  • Système U
  • Cafe de Colombia
  • BH
  • 7 Eleven-Hoonved
  • Caja Rural-Orbea
  • Hitachi-Bosal-BCE
  • Chateau d'Ax
  • Fagor
  • Panasonic-Isostar
  • Z-Peugeot
  • Teka
  • Kas-Canal 10-Mavic
  • RMO-Liberia-Mavic

Etapy[edytuj | edytuj kod]

Etap Data Trasa Dystans Zwycięzca Lider
P 3 lipca PornichetLa Baule History.gif TTT 3,8 km
History.gif ITT 1,0 km
Szwajcaria Weinmann-La Suisse
Włochy Guido Bontempi
Włochy Guido Bontempi
1 4 lipca PontchâteauMachecoul 92 km Kanada Steve Bauer Kanada Steve Bauer
2 4 lipca La Haie-FouassièreAncenis History.gif TTT 48 km Holandia Panasonic Holandia Teun van Vliet
3 5 lipca NantesLe Mans 213 km Holandia Jean-Paul van Poppel Holandia Teun van Vliet
4 6 lipca Le MansÉvreux 158 km Portugalia Acácio da Silva Holandia Teun van Vliet
5 7 lipca Neufchâtel-en-BrayLiévin 148 km Holandia Jelle Nijdam Holandia Henk Lubberding
6 8 lipca LiévinWasquehal History.gif ITT 52 km Wielka Brytania Sean Yates Holandia Jelle Nijdam
7 9 lipca WasquehalReims 225 km Włochy Valerio Tebaldi Holandia Jelle Nijdam
8 10 lipca ReimsNancy 219 km Niemcy Zachodnie Rolf Gölz Kanada Steve Bauer
9 11 lipca NancyStrasburg 161 km Francja Jérôme Simon Kanada Steve Bauer
10 12 lipca BelfortBesançon 149 km Holandia Jean-Paul van Poppel Kanada Steve Bauer
11 13 lipca BesançonMorzine 232 km Kolumbia Fabio Parra Kanada Steve Bauer
12 14 lipca MorzineAlpe d'Huez 227 km Holandia Steven Rooks Hiszpania Pedro Delgado
13 15 lipca GrenobleVillard-de-Lans History.gif ITT 38 km Hiszpania Pedro Delgado Hiszpania Pedro Delgado
16 lipca Dzień przerwy
14 17 lipca BlagnacGuzet-Neige 163 km Włochy Massimo Ghirotto Hiszpania Pedro Delgado
15 18 lipca Saint-GironsLuz Ardiden 187 km Hiszpania Laudelino Cubino Hiszpania Pedro Delgado
16 19 lipca Luz ArdidenPau 35 km Holandia Adrie van der Poel Hiszpania Pedro Delgado
17 19 lipca PauBordeaux 198 km Holandia Jean-Paul van Poppel Hiszpania Pedro Delgado
18 20 lipca Ruelle-sur-TouvreLimoges 94 km Włochy Gianni Bugno Hiszpania Pedro Delgado
19 21 lipca LimogesPuy de Dôme 188 km Dania Johnny Weltz Hiszpania Pedro Delgado
20 22 lipca Clermont-FerrandChalon-sur-Saône 223 km Francja Thierry Marie Hiszpania Pedro Delgado
21 23 lipca Santenay History.gif ITT 46 km Hiszpania Juan Martinéz Hiszpania Pedro Delgado
22 24 lipca NemoursParyż (Champs-Élysées) 173 km Hiszpania Jean-Paul van Poppel Hiszpania Pedro Delgado

Klasyfikacje końcowe[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja generalna[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
1. Hiszpania Pedro Delgado Jersey yellow.svg Reynolds 84 h 27' 53"
2. Holandia Steven Rooks PDM +7' 13"
3. Kolumbia Fabio Parra Kelme +9' 58"
4. Kanada Steve Bauer Weinmann +12' 15"
5. Francja Éric Boyer Système U +14' 04"
6. Kolumbia Luis Herrera Café de Colombia +14' 36"
7. Francja Ronan Pensec Z-Peugeot +16' 52"
8. Hiszpania Álvaro Pino BH +18' 36"
9. Holandia Peter Winnen Panasonic +19' 12"
10. Francja Denis Roux Z-Peugeot +20' 08"

Klasyfikacja punktowa[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1. Belgia Eddy Planckaert Green jersey ADR 278
2. Stany Zjednoczone Davis Phinney 7-Eleven 193
3. Irlandia Sean Kelly KAS 183
4. Holandia Steven Rooks PDM 154
5. Holandia Mathieu Hermans Orbea 153

Klasyfikacja górska[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1. Holandia Steven Rooks Jersey polkadot.svg PDM 326
2. Holandia Gert-Jan Theunisse PDM 248
3. Hiszpania Pedro Delgado Reynolds 223
4. Francja Ronan Pensec Z-Peugeot 130
5. Francja Jérôme Simon Z-Peugeot 127

Klasyfikacja młodzieżowa[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Zawodnik Drużyna Czas
1. Holandia Erik Breukink Jersey white.svg Panasonic 84 h 50' 59"
2. Meksyk Raúl Alcalá 7-Eleven +8' 08"
3. Norwegia Jaanus Kuum ADR +15' 47"
4. Holandia Peter Stevenhaagen PDM +22' 21"
5. Francja Philippe Bouvatier BH +25' 08"

Klasyfikacja sprinterska[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1. Holandia Frans Maassen Jersey red.svg SuperConfex 276
2. Belgia Eddy Planckaert ADR 214
3. Dania Johnny Weltz Fagor 64
4. Stany Zjednoczone Davis Phinney 7-Eleven 55
5. Holandia Gert-Jan Theunisse PDM 50

Klasyfikacja kombinowana[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Zawodnik Drużyna Punkty
1. Holandia Steven Rooks Jersey combined.svg PDM 84
2. Holandia Gert-Jan Theunisse PDM 70
3. Hiszpania Pedro Delgado Reynolds 63
4. Belgia Eddy Planckaert ADR 49
5. Francja Jérôme Simon Z-Peugeot 47

Klasyfikacja drużynowa punktowa[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Drużyna Punkty
1. Holandia PDM 1028
2. Stany Zjednoczone 7-Eleven 1713
3. Szwajcaria Weinmann 1737
4. Francja Système U 1787
5. Francja Z-Peugeot 1789

Klasyfikacja drużynowa[edytuj | edytuj kod]

Pozycja Drużyna Czas
1. Holandia PDM 253 h 57' 58"
2. Hiszpania BH +12' 32"
3. Francja Z-Peugeot +14' 43"
4. Szwajcaria Weinmann +31' 23"
5. Francja Système U +32' 43"

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]