Trojańczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obrazowe przedstawienie usytuowania planetoid trojańskich (obóz trojański i grecki) na orbicie Jowisza
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy astronomii. Zobacz też: Troja i wojna trojańska.

Trojańczycy – dwie grupy planetoid, krążących wokół Słońca po orbitach bardzo podobnych do orbity Jowisza. Są one skupione wokół punktów libracji (wierzchołków dwóch trójkątów równobocznych o podstawie będącej odcinkiem Słońce–Jowisz). Znaczenie tego terminu zostało później rozszerzone na planetoidy towarzyszące innym planetom.

Historia odkryć[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą planetoidą trojańską była (588) Achilles, o średnicy około 135 km, odkryta przez niemieckiego astronoma Maxa Wolfa w 1906 roku. Największe spośród tych obiektów nazwano imionami bohaterów wojny trojańskiej, opisanej w „Iliadzie” Homera.

Planetoidy poruszające się w punkcie libracji L4 należą do „obozu greckiego”, wyprzedzając Jowisza w jego ruchu orbitalnym o 60°, a te należące do „obozu trojańskiego” podążają o 60° za planetą, w punkcie L5. W nazewnictwie trojańczyków istnieją drobne nieścisłości, ponieważ (624) Hektor znajduje się w „obozie greckim”" a (617) Patroclus - w „trojańskim”.

Największą spośród planetoid trojańskich jest (624) Hektor, o rozmiarach 370×200 km. Posiada on niewielki księżyc.

Późniejsze odkrycia[edytuj | edytuj kod]

W latach osiemdziesiątych XX wieku odkryte zostały pierwsze księżyce trojańskie, dzielące orbitę z większymi satelitami planety - w układzie księżyców Saturna.

W latach dziewięćdziesiątych i na początku wieku XXI okazało się, że planetoidy trojańskie znajdują się także na orbitach innych planet.

Współcześnie (stan na 28 listopada 2013) znanych jest:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Trojan Minor Planets. IAU Minor Planet Center. [dostęp 2013-11-28].
  2. Jacob Aron: Astrophile: Mighty Trojan found marching with Uranus (ang.). New Scientist, 2013-03-28. [dostęp 2013-04-29].
  3. Martin Connors, Paul Wiegert, Christian Veillet. Earth’s Trojan asteroid. „Nature”. 475, s. 481–483, 2011-07-28 (ang.). [dostęp 2012-09-11]. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]