Yves Congar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Yves Congar
Kardynał diakon
Kraj działania Francja
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1904
Sedan
Data i miejsce śmierci 22 czerwca 1995
Paryż
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja dominikanie
Śluby zakonne 8 września 1926
Prezbiterat 25 lipca 1930
Kreacja kardynalska 26 listopada 1994
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Sebastiano al Palatino
Wikicytaty Yves Congar w Wikicytatach

Yves Marie Joseph Congar (ur. 8 kwietnia 1904 w Sedanie, zm. 22 czerwca 1995 w Paryżu) – francuski teolog, dominikanin, uczestnik soboru watykańskiego II, kardynał od 1994.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do zakonu wstąpił w 1925. W 1931 został profesorem zakonnego centrum formacyjnego w Le Saulchoir koło Paryża. W latach 1954–1956 przebywał w Jerozolimie i Cambridge. W latach 1956–1968 był profesorem uniwersytetu w Strasburgu, następnie Instytutu Katolickiego w Paryżu.

Był zwolennikiem ekumenizmu oraz koncepcji Kościoła jako Ludu Bożego. Podejmował działania na rzecz zwiększenia roli ludzi świeckich w Kościele katolickim. Interesowały go tematy z zakresu eklezjologii: pisał o episkopacie i prezbiteriacie, powołaniu świeckich, urzędach, relacjach między tradycją kościelną a Biblią, historycznej ewolucji poglądów eklezjologicznych. Brał udział w Soborze watykańskim II jako ekspert. Był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej.

Gdy papież Paweł VI przygotowywał Soborowe Wyznanie wiary Ludu Bożego (1968), poprosił o przygotowanie projektu tekstu o. Y. Congara. Rezultat okazał się jednak dla Pawła VI niezadowalający. Mówił o tym sam Congar w wywiadzie:

Quote-alpha.png
Proszę zwrócić uwagę, że sam chciałem, by Vaticanum II dał nową formułę wyznania wiary. Mamy na przykład wyznanie, nazywane wyznaniem Soboru trydenckiego, które w rzeczywistości jest wyznaniem papieża Pawła IV. Chciałem by Vaticanum II sformułował wyznanie wiary w stylu nowoczesnym, w stylu kerygmatycznym, w stylu dynamicznego zwiastowania w duchu życia i doświadczenia ludzkiego. W duchu sugestii Ojca Świętego sam ułożyłem taki tekst. Wysłałem mu go, ale nigdy nie dowiedziałem się co się z nim stało. Od osoby bliskiej Pawłowi VI dowiedziałem się, że tekst ten został oceniony jako niejasny[1].

Na pół roku przed śmiercią, 26 listopada 1994 r. został ustanowiony przez papieża Jana Pawła II kardynałem. Otrzymał tytuł kardynała-diakona S. Sebastiano al Palatino. Zmarł 22 czerwca 1995 r. w Paryżu w Hôpital militaire des Invalides.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Publikacje książkowe autora[edytuj | edytuj kod]

  • Chrétiens désunis (1937)
  • Vraie et fausse réforme dans l'Église (1950)
  • Jalons pour une théologie du laïcat (1953)
  • L'apport de Saint Augustin a la théologie des sacrements et de l'Église du fait de son affrontement avec le donatisme. W: Augustine d'Hippone: Traités Anti-Donatistes, Volume I, Psalmus Contra Partem Donati ; Contra Epistulam Parmeniani Libri Tres ; Epistula Ad Catholicos ; De Secta Donatistarum. G. Finaert (przekład na j. franc.); Yves M.-J. Congar (wstęp i przypisy). Paryż: Desclée De Brouwer, 1963, s. 71-123, seria: Bibliothèque Augustinienne – Œuvres De Saint Augustin 28, Quatrième Série.
  • Je crois en l'Esprit Saint (t. 1–2 1979–1980)
  • Martin Luther (1983)

Polskie wydania[edytuj | edytuj kod]

Zbiory studiów i artykułów[edytuj | edytuj kod]

  • Wiara i teologia (1960, wyd. pol. 1967)
  • Chrystus i zbawienie świata (1965, wyd. pol. 1968)
  • Kościół jako sakrament zbawienia (1975, wyd. pol. 1980)

Książki – wybrane polskie przekłady[edytuj | edytuj kod]

  • Ciało mistyczne Chrystusa, Lwów 1938.
  • Duch człowieka, Duch Boga , Warszawa : Wydawnictwo Księży Marianów, 1996.
  • Duch Święty w "ekonomii" : objawienie i doświadczenie Ducha, Warszawa – Ciachanów, Wydaw. Księży Marianów – "Gryf", 1995.
  • Kościół, jaki kocham Kraków, 1997.
  • Prawdziwa i fałszywa reforma w Kościele, Kraków : Znak, 2001.
  • Rozmowy jesienne, Warszawa : Wydaw. Księży Marianów, 2001.
  • Teolog na wygnaniu : dziennik 1952-1956, Poznań : Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze, 2008.

Przypisy

  1. Jean Puyo, Y. Congar: Życie dla prawdy. Jean Puyo rozmawia z ojcem Y. Congarem. Adam Paygert (przekład). Warszawa: IW Pax, 1982, s. 138. ISBN 83-211-0326-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]