Kerygmat
Kerygmat (z gr. κήρυγμα, ogłoszenie, proklamacja; κήρυκες /kerykes/ herold; κηρύσσω głoszę, krzyczę) – głoszenie podstawowych prawd Ewangelii, nauczanie apostolskie. Do dziś dnia jest ono wspólne dla wszystkich wyznań i nurtów chrześcijaństwa.
Spis treści |
Kerygmat a Kościół [edytuj]
Kerygmat jest ściśle związany z pojęciem zgromadzenia /(gr.) εκκλησία (ekklesia)/. Podobnie jak w starożytnych Atenach oficjalne zebranie obywateli, zwane εκκλησία (ekklesia), było zwoływane przez heroldów zwanych κήρυκες (kerykes) w imieniu uprawnionych władz miasta, tak też działo się w świętym mieście Jerozolimie. Lud Izraela stanowił Qahal – zgromadzenie. W Nowym Testamencie Apostołowie określali się za heroldów króla Izraela, których zadaniem było poprzez Słowo Jezusa zbieranie po całym świecie nowych wybranych Boga i wyjaśnianie, nauczanie tego Słowa.
Poprzednikiem takiego głoszenia było w Starym Testamencie odczytywanie Prawa na zgromadzeniu zwanym qahal. W Biblii są trzy przykłady takiego świętego zgromadzenia Izraela: zgromadzenie pod Synajem opisane w Księdze Wyjścia rozdz. 19; Zgromadzenie odnowienia przymierza synajskiego, opisane w 2-ej Księdze Królewskiej 23, 1-2 oraz zgromadzenie po powrocie z niewoli babilońskiej opisane w Księdze Nehemiasza rozdz. 8 oraz 13,1. To znaczenie qahal kontynuował Kościół chrześcijański od samego początku, owocem głoszenia-kerygmatu Apostołów było zgromadzenie wiernych, którzy trwali w ich nauce[1]:
|
|
Treść [edytuj]
Można treść kerygmatu podzielić na sześć części (czasami łączy się punkty trzeci i czwarty oraz piąty i szósty):
- miłość Boga,
- rzeczywistość grzechu,
- odkupienie w Chrystusie ukrzyżowanym, pogrzebanym i zmartwychwstałym.
- konieczność przyjęcia przez wiarę Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela,
- posłannictwo Ducha Świętego,
- tajemnica Kościoła – wspólnoty zbawionych.
Są to główne tezy przepowiadania prawd chrześcijańskich. Kerygmat jest istotnym elementem ewangelizacji, dlatego też powinien poprzedzać katechezę, która jest rozwinięciem chrześcijańskich prawd wiary.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Bouyer L.: From the Jewish Qahal to the Christian Ecclesia. W: Tenże: Life and Liturgy. Londyn: 1956, s. 23-37.