Zaborze (powiat cieszyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zaborze
Herb
Herb Zaborza
Budynek OSP w Zaborzu
Budynek OSP w Zaborzu
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat POL powiat cieszyński flag.svg cieszyński
Gmina Chybie
Liczba ludności (31/12/2012) 1036[1]
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 43-520
Tablice rejestracyjne SCI
SIMC 0050950
Położenie wsi
Położenie wsi
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Zaborze
Zaborze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zaborze
Zaborze
Ziemia 49°52′21″N 18°48′13″E/49,872500 18,803611Na mapach: 49°52′21″N 18°48′13″E/49,872500 18,803611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Zaborzewieś gminy Chybie położone w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim – jest najdalej wysuniętym na południe sołectwem gminy. Wieś leży w historycznych granicach regionu Śląska Cieszyńskiego, geograficznie zaś leży w regionie Dolina Górnej Wisły, będącej częścią Kotliny Oświęcimskiej.[2] Powierzchnia wynosi 592 ha, a liczba ludności 1036[1], co daje gęstość zaludnienia równą 175 os./km².

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka pochodzi z 1574 (w dokumencie wymieniony jest „Jan Młodszy Kolaczkowski z Zaborza”), a następne z dziejów Strumienia z 1600 i 1625, gdzie Zaborze widnieje pod nazwą Podpierściec (zobacz Pierściec). W 1630 należy do parafii ewangelickiej w Skoczowie, a w 1718 nakazem cesarza Karola VI ewangelikom odebrana zostaje kaplicy św. Mikołaja w Pierśćcu i oddana katolickiemu proboszczowi ze Skoczowa. W 1737 Zaborze zakupuje baron Kalisch. W 1784 założone jest probostwo katolickie w Pierśćcu, a Zaborze wraz z Uchylanami, Roztropicami i Kowalami przyłączone do niego, zaś trzynaście lat później ewangelicy uczęszczają do nowowybudowanego kościoła luterańskiego w Drogomyślu. Po śmierci Alberta Kazimierza księcia sasko-cieszyńskiego i właściciela Zaborza w 1822 miejscowość przechodzi na własność Habsburgów aż do 1918. Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 37 budynkach w Zaborzu (bez przysiółka Uchylany) na obszarze 584 hektarów mieszkało 357 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 61,1 os./km². z tego 249 (69,7%) mieszkańców było katolikami, 101 (28,3%) ewangelikami a 7 (2%) wyznawcami judaizmu, 356 (99,7%) było polsko- a 1 czeskojęzyczna[3]. Do 1910 roku liczba budynków wzrosła do 38 a mieszkańców do 363, z czego 358 (98,6%) osób było polsko-, a 5 (1,4%) niemieckojęzycznymi. Podział według religii kształtował się następująco: 230 (63,4%) katolików, 129 (35,5%) ewangelików i 4 (1,1%) wyznawców judaizmu.[4]. Po I wojnie światowej miejscowość znajduje się w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, a w 1929 powstaje oddział OSP. Wyzwolenie spod okupacji niemieckiej trwającej od roku 1939 następuje 5 kwietnia 1945, a 10 dni później powstaje samodzielna gmina Zaborze, wójtem został Paweł Strządała a przewodniczącym Rady Józef Strządała. Do gminy zbiorowej w Chybiu miejscowość włączona jest 11 grudnia, by 1 stycznia 1955 wejść w skład utworzonej Gromadzkiej Rady Narodowej Mnich. W 1957 utworzone zostaje kółko rolnicze i koło gospodyń wiejskich. Budynek przystanku kolejowego oddany jest do użytku w 1959, szkoły podstawowej w 1966, zaś w 1970 nowy budynek OSP. Kolejna zmiana administracyjna następuje 1 stycznia 1973 kiedy to Zaborze włączone jest do utworzonej Gminnej Rady Narodowej w Chybiu, w latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bielskiego. Następne budynki użyteczności publicznej powstają w 1983 (przedszkole) i 1984 (kościół dla nowej parafii w Zaborzu).

Religia[edytuj | edytuj kod]

Na terenie wsi działalność duszpasterską prowadzą następujące kościoły:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Gmina Chybie: Informacje podstawowe. W: www.chybie.pl [on-line]. 2010. [dostęp 05/08/2013].
  2. Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 81. ISBN 9788393310937.
  3. Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder, bearbeitet auf Grund der Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1900, XI. Schlesien. Wien: 1906. (niem.)
  4. Ludwig Patryn (ed): Die Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1910 in Schlesien. Troppau: 1912. (niem.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Kiełkowski: Chybie - dzieje gminy od czasów najdawniejszych do współczesności. Chybie: 2009. ISBN 978-83-910611-5-2.
  • Michał Kajstura, Krzysztof Puzik: Z dziejów gminy Chybie. Cukrownia Chybie w fotografii. Chybie: 2011. ISBN 9788360551332

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]