Łagiewniki (powiat buski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Łagiewniki w innych znaczeniach tej nazwy.
Łagiewniki
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat buski
Gmina Busko-Zdrój
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-100[1]
Tablice rejestracyjne TBU
SIMC 0232199
Położenie na mapie gminy Busko-Zdrój
Mapa lokalizacyjna gminy Busko-Zdrój
Łagiewniki
Łagiewniki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łagiewniki
Łagiewniki
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Łagiewniki
Łagiewniki
Położenie na mapie powiatu buskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu buskiego
Łagiewniki
Łagiewniki
Ziemia50°29′09″N 20°44′53″E/50,485833 20,748056

Łagiewnikiwieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój.

Integralne części wsi Łagiewniki[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0232207 Błonie część wsi
0232213 Kurzejów część wsi
0232220 Stara Wieś część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego.

Nazwa pochodzi od aplikacji łagiewnik „człowiek przynależny do książęcej ludności służebnej, trudniącej się wyrobem łagwi czy też warzeniem piwa i syceniem miodu dla dworu książęcego” w liczbie mnogiej nazwa określała osadę służebną zamieszkaną przez łagiewników, którzy zdaniem wielu historyków i językoznawców byli rzemieślnikami, wytwórcami łagwi, czyli bednarzami. Według Buczka jednak trudnili się nie tyle produkcją łagwi, co warzeniem piwa i syceniem miodu. Byli to przede wszystkim służebnicy dworu książęcego, tzw. słodownicy- piwowarzy i miodowarzy, którzy towarzyszyli księciu w jego podróżach i przechowywali w lagwiach napoje. Nazwy miejscowe Łagiewniki pochodzą z okresu wczesnohistorycznego, same osady powstały przed początkiem XIV w., jest ich w Polsce dużo.(Opis podają: Nazwy miejscowe Polski, Aleksandra Galasińska,str. 260 tomu VI)[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. GUS. Rejestr TERYT
  4. Kazimierz Rymut: Nazwy miejscowe Polski , praca zbiorowa pod redakcją Kazimierza Rymuta. Kraków: Pracownia toponomastyczna Instytutu języka polskiego PAN, 2005, s. 260, seria: Nazwy miejscowe Polski. ISBN 83-88866-26-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]